Archief

Hoe ouder hoe meer 'k begin te denken,
aan waar ik vroeger nooit bleef stilstaan;
soms voorbijlopend,gehaast zonder kijken,
in een leven waar ook anderen waren.
Vandaag sta ik stil,soms omkijkend naar 't verleden,
toen anderen er nog waren.

(Groetjes van ploef)

Er zijn zo van die dagen,
dat het even niet meer gaat;
effkens genoeg gehad van alles,
't gevoel dat je "r alleen voor staat;
juist op zo een dag moet je denken,
aan de mooie dingen die er zijn;
bloemen,bossen,duinen en de zee,
want na regen komt er zonneschijn.
Juist op zo'n dag moet je eens denken,
aan de mooie dingen in 't leven,
aan je vrienden, je vriendinnen,
die je steeds weer liefde geven,
juist op zo'n dag moet je niet vergeten,
dat er zoveel mooie dingen zijn,
en als je er eens goed op denkt,
zal 't wel vast iets beter gaan.

(Groetjes van ploef)

Boven tussen de bomen,
daar ligt een mooi klein dorpje...
Zo mooi,als geen ander,
het leeft betoverend,gelukkig
Bij zonsondergang schittert een regenboog aan de hemel,
je hoort het klokje luiden,
dat vanuit het bos komt, det klokje ken ik,
alsof 't muziek is uit de hemel,
betoverend ;harmonieus,
en als de dag sterft zing ik een liefdeslied
als slaaplied voor de nacht,
terwijl de Heer er is, die op mij waakt.

(Groetjes van ploef)

Voel je je niet meer van dezen tijd?
tel je niet meer meein deze rusteloze en opgejaagde
koortsachtige samenleving....
beschouwen de jongeren je als ballast in hun ontwikkeling....
voel je je levensruimte slinken,
ben je bang iets te vergeten omdat je ouder wordt???
verhef je je stem zonder reden,
dan is het tijd om toe te geven,
dat je een beetje overspannen bent.
Kijk naar 't leven uit een andere hoek,
zie hoe mooi 't leven nog is en maak een mooie boswandeling
maak nieuwe vrienden en koester de oude
zonder enige vooroordelen,
want als wij lief zijn voor anderen,
is 't voor anderen gemakkelijk om ook voor ons lief te zijn,
en vergeet niet,begint de dag met een vrome lach,
en geniet van al het mooi's dat moeder
natuur ons,ons altijd heeft geschonken en nog schenkt.

(Veel) groetjes van ploef

Je krijgt mailkens van veel soorten mensen,
de een uit zijn verdriet,terwijl de ander van gezelschap geniet,
zo vangen wij elkander op met een pp-s jes,
of een goeie mop.
'Tis een klein gebaar,van vrienden onder elkaar,
wat is er mooier dan....
niet klagen en elkaar helpen zonder vragen.
De een woont hier ;de ander die woont daar,
en toch ,,,wij zijn er voor elkaar,
als mensen met een goed hart,
dat is toch wel heel apart.
Als mens zijn wij alzo uniek,
en vullen ons leven met muziek.
Ieder verdient op zijn manier respect,
want weet je;niemand is perfect,
wij laten een traan of hebben plezier,
dat zijn dan de mensen die internetten voor 't plezier.
Vertel het aan je vrienden.."zeker doen"

((Met de groetjes van ploef))

Mijn ziek zijn maakt mijn leven vaak zo smal, verengd
tot eenzaam,enkel denken,dagen boordevol 'waarom toch'
Dit denken helpt mij niet verstaan.
Ik raak niet verder.
Ik verdwaal.

Daarom is 't nodig om mensen te voelen,
te weten dat ik meer ben dan ziek-zijn,
dat kwetsbaarheid nabij brengt.

Samen verdwalen wij niet langer.
Wij vinden bij elkaar wat horizon,
We laten ruimte voor meer,
we voelen dieper, zelfs'waarom' mag dan.
Het krijgt mij niet kleiner.
samen dragen wij sterker en langer.

Wonderbaar is het,dat jij de weg vind naar mij
dat ik jou toch zoek en niet eenzaam blijf dwalen.

Nee, eenzaam denken brengt niet verder.
Ik kom er enkel, omdat aan mij wordt gedacht.
Goddank dat dit van tijd tot tijd zomaar gebeuren kan.

(Met de groetjes van ploef)
Geschreven ter gelegenheid van de Nationale Ziekendag op
zondag 11 oktober 2009 door Luc Vandenabeele

Als ik alleen maar was,
een kop of een karkas,
had mijn bestaan geen zin,
goddank zit er iets in.

Ik weet niet hoe het heet,
Een ziel? Een ker? Een pit?
Mijn moeder zei:
"Het is God, die ergens  in mij zit..."

Maar ik voel mij soms zo leeg,
en onze lieve Heer,
van wie mij werd verteld,
vind ik dan nergens meer.

Maar als ik op een dag,
wat naar de bloemen kijk,
dan denk ik telkens weer,
 ....mijn moeder had gelijk.

(Met de groetjes van ploef)

"ik leef".zei ik,ik leef
en ik hoorde dat ik het zei,
maar plotseling dacht ik;
"Neen, niet ik, maar er leeft iets in mij..."

Het is dat wonderbare iets
dat zorgt dat ik besta, en ik?
Nu ja, ik ben er wel,
maar ach....ik kom en ga.

Want als mijn "Tikje" niet meer slaat,
dan staat mijn "ikje" stop,
maar het grote iets,dat blijft en blijft,
het "Iets"dat houd niet op.

En als ik zing of fluit of iets,
rechtop zit in mijn bed,
ik voel van binnen steeds
dat "iets" mij in beweging zet.

(Met de groetjes van ploef)

Er brand een licht in ieders hart van de mens,
dat tart de doden van de nacht,
een straal dat binnen elke ziele sluit,
als vleugels van hoop de vlucht nemen,
een zonnige dag wanneer een kind geboren is;
de kleine dingen die wij zeggen;
een fonkeling in iemands ogen,
eenvoudige giften elke dag.
Eergens is een paradijs,
waar iedereen rust vind.
'tis hier op aarde,'t zit tussen je ogen,
een plaats waar wij allen vrede vinden,
open je hart, reik naar de sterren,
geloof in je eigen kracht,
nu hier op deze plaats,hier op deze aarde.
Dit is het uur,een plaats die wij 't paradijs noemen;
waar iedereen zijn eigen plaats zal krijgen.

(Met de groetjes van ploef)

Take the ribbon from my blair
chake it loose and let it fall
lay it soft against your skin
like the chadow on the wall.

Kom naast mij liggen,tot het vroege morgenlicht,
al wat ik wil is een nachtje tijd,
help mij de nacht door te komen,
gisteren is dood en weg,
en morgen in niet meer,
't is droevig zo alleen te zijn,
help mij om de nacht door te komen,
alleen wil ik niet zijn,
Kom bij mij terug als je het wil.

(Met de groetjes van ploef (flink aan 't herstellen)