Ontslagdreiging
Ik besloot mij er niet bij neer te leggen want tenslotte ging 't in mijn geval om een dreiging die door een derde boven tafel gehaald was. Gedumpt in mijn dienstbare schoot die zich bewust is van 't feit dat behaalde successen in 't verleden mij absoluut geen zekerheid boden voor de toekomst. Als geen ander weet ik dus dat ik de komende jaren, mijn toekomst, zelf zal moeten invullen. Dus zo gezegd, zo gedaan.
Mijn spaargeld zou het fundament moeten vormen van mijn toekomst. Meer had ik niet.
Met Godswil en ondersteuning waren mijn meiden heel goed terecht gekomen. Dragen hun eigen verantwoordelijkheid en meestal wordt ik alleen bij ( dreigende of vermeende) ellende met m'n grijze haren erbij gesleurd. Ik ben weer verantwoordelijk voor mijn eigen leven en de keuzes die ik maak.
Dus besloot ik mijn eerste stappen te zetten op de 'toeristenmarkt' met een aanbod voor amateurschrijvers.
Algauw was het een en ander rond. Het toeval sleepte Egypte op mijn pad en in Luxor leerde ik mijn
partner kennen. Samen zouden wij iets goeds kunnen ondernemen. Hij met z'n toeristische ervaring in eigen land en stad en ik met de meer de zakelijke flow van dit gebeuren.
Ach ja, zo ver is 't nooit gekomen. Iemand in 't bedrijf had geld geroken. Geld dat men dacht tegoed te hebben van een instantie. Toen ik in 1993, via een her-organisatie van scholingsinstituten, opgelegd door de landelijke politiek, in dienst ben getreden voor 20 uur per week, was ik 50% mindergeschikt verkaard. En dit aspect was niet opgenomen in mijn arbeidsovereenkomst.
Het instituut is niet gek..........en wil voor geen meter meewerken aan dit, in het verleden niet zorgvuldig opgepakte dilemma.
Op 01 april 2007 zat ik alweer 6 maanden aan 't werk. Op een functie waar ik competent voor ben en kan ik het geleerde uit het verleden reproduceren. Want tenslotte volgt men een studie om in de toekomst profijt uit te halen.

