Vandalisme

Françoise Desguin, advokate en echtgenote van 
                              Herman De Croo, in een interview
                              met De Juristenkrant, het vakblad van
                              de Vlaamse Juristenvereniging:

"Het is in de advokatuur niet meer gesteld als vroeger toen alleen jongeren uit een universitair milieu rechten gingen studeren. Zelfs zonen van slagers worden nu advokaat.  Niks tegen beenhouwers, maar enfin.  Af en toe tonen ze toch dat ze geen manieren hebben.  Er zitten boeren aan de balie, hé.
In mijn tijd waren het hoofdzakelijk kinderen van magistraten en advokaten, minstens van universitairen.  Maar nu! 
Er is een andere sociale klasse bijgekomen."

Het is nu niet dat mevrouw De Croo iets heeft tegen slagers, maar volgens haar is het, door hun contact met dieren, blijkbaar wel een grof volkje.
Hun kinderen gedragen zich dan ook navenant, als boerenpummels zonder manieren.

Anderzijds houdt het gezin De Croo er een kleine dierentuin op na.  Ze hebben kippen, konijnen, een kangoeroe, een koppel hangbuikzwijnen en hun rottweiler 'Maxou'.  Ook zijn ze actief in de fruitteelt.
Françoise telt onder haar klanten nogal wat mensen uit de landbouw en de veetelt en was advokate van de dierenhandelaars die in deptember 1998 Michel Vandenbossche van Gaia in elkaar sloegen op de veemarkt in Anderlecht.  Toen zei ze tegen de rechter dat die moest begrijpen 'dat het er in dat milieu wat ruwer aan toegaat'.

Maar, volgens Françoise Desguin, ieder zijn stiel. 
'Dat volkje moet wel zijn plaats kennen wanneer het opklimt op de sociale ladder en zich onder de hogere sociale klassen mengt. Dan moet het daar wel de fatsoensnormen van overnemen en er zich ernaar gedragen.'  

Françoise Desguin komt uit een Brussels intellectueel en burgerlijk-Franstalig milieu.  Haar vader was ingenieur.
Einde jaren '50 studeerde zij rechten aan de ULB.  Het is daar dat zij haar echtgenoot De Croo leerde kennen. 

(Bron bijgevoegde informatie over het gezin De Croo: Het Nieuwsblad van 12/2/08)

Het gebruik van epidurale bevallingen raakt bij ons meer en meer ingeburgerd.

( Bij een ruggeprik of epidurale verdoving spuit de anesthesist via een dun slangetje (katheter) verdovingsvloeistof in de ruimte tussen de ruggewervels, de epidurale ruimte genaamd, die de zenuwbanen rond de baarmoeder verdooft, zodat de vrouw die bevalt de contracties niet meer voelt.)

Epudurale verdoving heeft geen gevolgen voor de baby en stelt de moeder in staat haar bevalling 100% bewust, maar tegelijk confortabel te beleven.

Jonge moeders zeggen vaak dat ze op natuurlijke wijze willen bevallen.
Toch kiest in ons land uiteindelijk ongeveer 75% voor een epidurale verdoving bij de bevalling.

In Nederland gebeurt maar 15% van de bevallingen met een epidurale.

Op 30 juni 2008 werd ons 3de kleinkind geboren.

Liam


Een flinke baby van 3,8 kg en 52,5 cm.

(foto genomen 4 uur na de geboorte)

Afscheid

Ik neem afscheid van iets
wat deel uitmaakte van mijn leven.
Het was 'maar' een hond,
maar hij was mijn beste vriend.

Geen enkel leven is ooit verloren
zolang iemand erom geeft.
Maar soms moeten vrienden elkaar verlaten.
Zoals nu het geval is geweest.

Hij was door mij verwend,
omdat hij mij zoveel vriendschap gaf.
Met vele tranen heb ik afscheid genomen
en mis hem nog elke dag en elk moment.

Deze voormiddag, donderdag 26 juni 2008,  hebben we onze Taiko moeten laten inslapen.

Hij was mijn dikke, dikke vriend.

Gestraft

De kleine Mohammed El Haddioui (4), die bekend staat als een vechtersbaasje, werd in de kleuterschool in Hoboken door de juffrouw een tijdje in een ruime en lichte bergplaats gestopt omdat hij een ander kind een boks in het oog had gegeven. 
Ook andere kinderen werden al eens als straf opgesloten in deze bergruimte.



De familie El Haddioui was hierover zeer verontwaardigd. Zij noemen Mohammed ‘een temperamentvol kind’ en vinden het geen reden hem op te sluiten voor wat hij deed.

Zij zijn naar de politie gestapt om een klacht in te dienen.  Want zoiets is echt niet tolereerbaar!

Allah mag weten wat ze thuis in zo'n geval met Mohammed doen.

Hiervoor naar de politie stappen is toch omdat ze hiér wonen, want in een Islamitisch land gaat het er wel anders aan toe. 
Zoals volgend geval b.v.

In 2007 werden er in Vlaanderen 65.274 geboortes geregistreerd.
(zie hierover mijn artikel van 22/02/2008: Meer baby's) 
 
De meeste bevallingen in Vlaanderen vinden plaats in het ziekenhuis.
Thuisbevallingen vormen slechts een klein percentage van het totaal aantal bevallingen: ongeveer 1%. 
De laatste cijfers die ik hierover vond dateren van 2005:
In Vlaanderen waren er toen 874 thuisbevallingen.  (ook hier weer verschillen volgens de bron: Medinews vermeld 799, de krant 874),
in Wallonië 124 en in Brussel 55.

Wie thuis wil bevallen krijgt vaak tegenwind van de man of de eigen moeder met als argument: "en wat als het misloopt?'. En terecht, want je weet maar nooit welke verwikkelingen zich kunnen voordoen... 
Driekwart van de vrouwen die eerst thuis wou bevallen heeft het daarom niet gedaan.  Je moet al sterk in je schoenen staan en goeie argumenten hebben om je omgeving te overtuigen.
Thuis bevallen is even veilig als in het ziekenhuis op voorwaarde dat je een probleemloze zwangerschap tot het einde hebt doorlopen.

De belangrijkste reden waarom vrouwen kiezen voor thuisbevalling is dat ze meer autonomie en controle willen. Ze willen bevallen op hun eigen ritme, en niet op het ritme van het ziekenhuispersoneel of de gynaecoloog die met verlof gaat. De tweede reden is dat ze thuis bevallen intiemer en gezelliger vinden.

Thuis bevallen moet tamelijk vroeg gepland worden met een vroedvrouw die ervaring heeft op dat gebied en kan je dus niet op het laatste moment nemen...

Bij thuisbevalling wordt de moeder bijgestaan door één of twee vroedvrouwen die ervaring hebben op dat gebied en: de bevalling gebeurt zonder epidurale verdoving.

Voor wie meer wil weten over al of niet thuis bevallen:
http://gezondheid.infoblog.be/2584/
thuis_bevallen_of_toch_naar_het_ziekenhuis

Nederland is in de westerse landen koploper met 30% thuisbevallingen.

Gelezen: De ontvoering door Richard Bachman, alias Stephen King;

 
De originele engelstalige uitgave  
De Nederlandstalige uitgave

In een voorwoord verklaart Stephen King dat dit boek één van de laatste werken is die hij nog schreef onder de pseudoniem Richard Bachman, zijn beginperiode als schrijver (1966-1973), maar dat dit nooit uitgegeven werd ‘omdat hij het zelf niet zo’n goed verhaal vond’.  Hij heeft het nu terug opgedolven en herschreven.

Dit boek is geen thriller of horror zoals we van de schrijver gewoon zijn, maar het verhaal van een geestelijk wat achterlijke man die uiteindelijk via verkeerde vrienden op het criminele pad geraakt.

Clayton Blaisdell Jr. ,Blaze genoemd, is enorm groot en sterk. Blaze is geen echte idioot, maar zijn hersens werken niet goed.

Toen Blaze klein was, gooide zijn vader hem in een dronken bui drie keer van de trap, waar hij een enorme deuk in zijn voorhoofd aan overhield en in een jongereninstelling terechtkwam, waar hij vreselijk behandeld werd.

Na wat kleine misdaden wordt hij op sleeptouw genomen door George, een uitgekookte kleine crimineel. Die doktert het plan uit voor hun grote slag: de ontvoering van de baby van een miljonair. Maar als George tijdens een banale ruzie over een dobbelspel wordt doodgestoken blijft Blaze verweesd achter.  Hij besluit dan alleen door te gaan met het plan om de baby te ontvoeren en er een miljoen dollar voor te vragen. Maar denken is niet zijn sterkste punt…

Blaze staat er echter niet alleen voor want de dode George is nog altijd bij hem als een stem die hem goede raad geeft.

Doorheen gans het verhaal maakt de schrijver gebruik van flashbacks om het verleden van Blaze, vanaf zijn jeugd tot aan de ontvoering, te verduidelijken, in die mate zelfs dat de lezer sympathie gaat voelen met de uit zichzelf niet boosaardige boef.

Een spannend boek dat geen minuut verveelt.

Al sinds begin deze maand breng ik een reeks artikels over zwangerschap en vanalles dat niet goed is. 

Tijd dat de bevalling er aan komt.

Maar eerst nog dit::
het onderscheid tussen fœtus en kind bij de ongeboren baby. 

De wet maakt hier een duidelijk onderscheid,
wat ook verschillende plichten met zich meebrengt.

Vanaf een zwangerschapsduur
van drie maanden tot 180 dagen
spreekt men van een fœtus.
(Vóór deze tijd wordt het kind een embryo genoemd.)
Vanaf 180 dagen spreekt de wet van een kind. 

Het Belgische spoorwegennet telt in totaal 1761 overwegen + nog 274 private overwegen. 
Afhankelijk van de uitrusting worden ze onderverdeeld in vijf categorieën.

 Categorie 1
 (15 overwegen)

Deze overwegen zijn uitgerust met twee volledige of vier halve slagbomen die de weg over de volledige breedte afsluiten. Ze hebben ook twee rode knipperlichten en meestal een maanwit knipperlicht. Een detectiesysteem zorgt ervoor dat er geen voertuigen of personen opgesloten geraken tussen de slagbomen.

 Categorie 2
(1.302 overwegen)

Dit type overwegen komt veruit het meeste voor. Ze zijn uitgerust met halve slagbomen over de helft van de weg, die zigzag geplaatst zijn. Twee rode, knipperende lichten geven aan dat er een trein nadert, een maanwit knippert als de overweg veilig kan worden voorbijgereden.

 Categorie 3
(295 overwegen)

Deze overwegen hebben geen slagbomen, maar wel twee rode knipperlichten én een maanwit knipperlicht.

 Categorie 4
(143 overwegen)

Aan deze overwegen staat er alleen een Sint-Andrieskruis. Er zijn geen slagbomen of knipperlichten. Ze komen voor op plaatsen waar er weinig trein- en wegverkeer is en waar de snelheid van de trein beperkt is.

 Categorie 5
(6 overwegen)

Bij deze overwegen zijn er geen slagbomen, knipperlichten of een Sint-Andrieskruis. De overweg wordt wel vanop ongeveer 150 meter aangekondigd met een verkeersbord met de afbeelding van een locomotief. Deze categorie overwegen vind je alleen op niet-reizigerslijnen in de Antwerpse haven.

 Triiing

Bijna alle overwegen van de eerste drie categorieën zijn uitgerust met een belsignaal. De bel kondigt een naderende trein aan en blijft rinkelen tot de slagbomen volledig gesloten zijn (categorie 1 en 2) of tot de trein voorbijgereden is (categorie 3).

Het gevaarbord met het hekje geeft aan dat het een overweg is met slagbomen.

Een overweg zonder slagbomen wordt aangeduid met het bord waarop een locomotief te zien is.

(Bron: Uitweg nr 58)