Naturalisatie
Het verwerven van de Belgische nationaliteit wordt geregeld in het Wetboek van de Belgische nationaliteit.
Behalve de natuurlijke weg, zoals door geboorte of afstamming kan men de nationaliteit ook aanvragen mits man aan bepaalde voorwaarden voldoet, zoals:
- bepaalde tijd in België verblijven
- in België werken
- huwen met iemand van Belgische nationaliteit.

In het jaar 2000 werden deze voorwaarden versoepeld in wat men 'de snel-Belg-wet' is gaan noemen.
Deze wetgeving vereenvoudigt aanzienlijk de procedures voor naturalisatie voor bepaalde categorieën van vreemdelingen.
Met deze nieuwe wet kent ons land de meest lakse nationaliteitswetgeving ter wereld.  Een eenvoudig bewijs dat je zeven jaar in dit land verblijft, volstaat om Belg te worden. Je moet gewoon naar het gemeentehuis stappen om een verklaring af te leggen. Een bewijs van integratie of taalkennis is niet vereist. Bereidheid om te werken al evenmin. En zelfs een blanco strafregister is niet nodig.

De snel-Belg-wet was voor een aantal politici een manier om het controversele thema van stemrecht voor migranten te omzeilen.  Een tot Belg genaturaliseerde vreemdeling beschikt immers over stemrecht.

Deze Snel-Belg-Wet was een eis van de Parti Socialiste en was bedoeld om in een recordtempo tienduizenden nieuwe socialistische kiezers bij te toveren.  Dit opzet is geslaagd. Dank zij de Snel-Belg-Wet kon de PS het verlies in de steden beperken.  Dit voordeel werd wel duur betaald, want ruim de helft van de Brusselse PS-parlementsleden zijn moslims. In Schaarbeek zijn zelfs 10 van de 13 PS-verkozenen in de gemeenteraad van buitenlandse afkomst.
Ook in Antwerpen had de Snel-Belg-Wet belangrijke politieke gevolgen.  De vooruitgang van de Sp.a is in grote mate te wijten aan die 'Nieuwe Belgen'.

Mieke Volgels (Groen!):
"Die snel-Belg-wet hebben we gestemd als alternatief voor het migrantenstemrecht.  Nu dat stemrecht er is, heeft de snelbelgwet nog weinig zin." 

Meyvis Elke & De Lestre Vincent

Hebt u vorige week in de krant ook het bericht gelezen over Elke Meyvis en haar uit een psychiatrische kliniek ontsnapte vriend?
Het koppel was reeds 4 jaar vermist.  Dankzij inzet van het bekende Nederlandse tv-programma 'Tros vermist' is na 4 jaar de verdwenen Elke Meyvis gevonden, helaas reeds lange tijd geleden overleden. ...
Een studente Italiaans linkte het verhaal aan een opsporingsprogramma van de RAI over een koppel dat op Kerstavond 2004 door een boswachter dood was aangetroffen in een bos nabij het Italiaanse Cecina.  Daar lagen ze nog steeds als ongeïdentificeerd al ruim 3,5 jaar in het mortuarium.  De lijkschouwing had uitgewezen dat ze blaadjes of zaadjes van de zeer giftige oleander hadden gegeten.

Die naam, Elke Meyvis, dat zei me iets.  Als ik dan verder las dat ze uit Ekeren/Sint-Mariaburg was, wist ik het.  Ik heb die Elke als jong meisje gekend.  Zij ging naar dezelfde lagere school als mijn kinderen, zat 2 jaar lager dan mijn jongste dochter en in dezelfde klas als een vriendinnetje uit de buurt. Mijn oudste dochter kent Elke niet meer van op school, maar wel van later als klant bij de bank.  Zij was altijd wat extravagant gekleed, hippie-achtig, maar verder niets op aan te merken.

Ik bezit nog een video uit 1987 waarop Elke te zien is in een optreden tijdens de Playback-show die toen door de school georganiseerd werd ter gelegenheid van het jaarlijkse  schoolfeest.

Als ge leest hoe het koppel leefde, mogelijk in een sekte, 'paddestoelen en andere geestverruimende middelen' - zeg maar 'drugs' gebruikte op goa-party's(*), graatmager was omdat ze 'veganisten' waren en enkel leefden van wat er in de natuur te vinden is, dan rijzen er toch vragen.
Als ge op die manier leeft van de natuur, moet ge toch weten dat oleander zeer giftig is en dat ge daar zeker niet moogt van eten!  Of wilden ze eens experimenteren of ze hiervan een 'trip' konden maken zoals van giftige paddestoelen? Of was het misschien een gezamelijke wanhoopsdaad uit ondervoeding en dat ze  volledig zonder nog enige middel van bestaan waren waardoor ze totaal aan de grond zaten?
We zullen het niet meer te weten komen...

Erg, verschrikkelijk erg voor de ouders om uw kind zo te zien afglijden met uiteindelijk dit dramatische gevolg.

Ik wil hen langs deze weg dan ook mijn diep meedeleven betuigen.

R.A.A.

(*) zogenaamde goa-party's, welke meestal plaatsvinden op vrijdag, zijn fuiven waar de bezoekers collectief drugs (cannabis, speed, LSD, mushrooms, XTC, cocaïne) consumeren.  GOA party's, worden opgezet om alzo een redelijk beschermde afzetmarkt voor verdovende middelen ter beschikking te hebben.
Volgens een rapport van de Antwerpse Politie ligt de leeftijd van de aanwezigen op GOA party's tussen 14 en 30 jaar oud en worden jonge meisjes ingezet om te dealen.
GOA is geen afkorting, maar refereert naar een plaats aan de westkust van India waar vanaf de jaren zestig' 60 en ' 70 jonge westerlingen (hippies) samenkwamen om te ontsnappen aan de heersende consumptiemaatschappij.
GOA was tevens de eerste plaats ter wereld waar er op grote schaal een soort elektronische muziek (techno)
werd gedraaid tijdens de traditionele vollemaanfeesten gecombineerd met LSD en ecstasy. Er bestaat dus
een verband met de zogenaamde "Full Moon" party's.

Sterrekijkertjes

De ideale positie voor een geboorte is dat de rug van baby tegen de buik aanligt  (of een beetje links of rechts).  De moeder voelt het stampen dan eerder in de flanken. 
 

Als de baby voor de geboorte echter met de rug naar de rug van de moeder gekeerd ligt, spreekt men van een ‘sterrekijkertje’. D.w.z. dat de baby wel met het hoofdje naar beneden ligt, maar naar boven kijkt, dus met het neusje tegen de buikwand.  In die ligging wordt het hoofdje in doorsnee te groot om eruit te komen. 

De geboorte van een ‘sterrekijkertje’ is steeds een moeilijke, pijnlijke en heel zware bevalling waarbij men een zuignap zal moeten gebruiken om de kleine tijdens het persen trachten te keren, waarbij de baby er een tots op het hoofdje aan overhoudt.  Deze verdwijnt wel weer binnen de twee à drie weken. 
Maar veelal eindigt zulke bevalling met een keizersnede.

Kinderen die geboren werden als ‘sterrekijkertje’ zouden van jongsaf reeds meer dan een normale belangstelling vertonen voor de hemel en de sterren.

Onze kleindochter, welke nu 3 jaar is, werd ook als ‘sterrekijkertje’ geboren.

Haar belangstelling voor de sterren is opvallend. Zij durft zelfs ’s nachts uit haar bedje komen, het venster opentrekken en daar in het raamkozijn gaan zitten om naar die 'boeiende sterrenhemel' te kijken.  Zeer gevaarlijk als ge weet dat de slaapkamer zich op de 1^ste verdieping bevindt!  De ouders hebben sindsdien wel maatregelen genomen zodat hun peuter het raam niet meer kan openen.

Het broertje dat op 30 juni geboren werd, lag nog tot de dag voor de bevalling in die sterrekijkertjes-positie, maar heeft zich de laatste dag nog gedraaid.  Toch werd het een even zware en uitputtende bevalling.

Vandaag 21 juli
is het onze
Nationale Feestdag

of wat er momenteel
nog van overblijft....