BDE

Het formuleren van de vraag houdt ontoereikend weten in.Yeah,we hebben het
er al meermaals over gehad,maar tot meer dan een poging tot zijn we niet geraakt.
Er wordt herhaaldelijk gepraat,soms bij benadering uitgelegd dat de geest of het
het brein kalmte,rust nodig heeft.Zich moet kunnen ontlasten van alle vergaderde
kennis,niet alleen om zich te bevrijden maar om datgene te kunnen begrijpen dat
zowel tijdloos,gedachteloos en ontdaan van alle actieve beweging is.Op
verschillende wijzen o.a. door te lezen over of lezingen en meetings bij te wonen.
Het is moeilijk het concept op zichzelf te begrijpen,laat staan te doorgronden.
Het gaat zeer ver en zou een gevoel van rustige ledigheid oproepen,als we het zo
mogen uitdrukken.De meesten verdwalen in hun pogingen,de manier of wijze
 worden nooit herkend.We hebben verschillende methodes uitgeprobeerd
om een eind te maken aan al dat gedoe en gebabbel in onze geest,het eindeloos
bezig zijn met dit of dat,hetgeen gewoonlijk niet veel meer dan problemen creëert.
En vermits we er zijn leven we er ook middenin.Het is ons dagelijks leven,ons beziig
zijn,de familiale gesprekken,en als er even gezwegen wordt vinden we altijd wel
een tijdschrift,boek of televisie.De geest schijnt te verlangen altijd bezig te worden
gehouden,dat het van de ene naar de andere kant kan springen,van weten naar weten,
van beweging naar beweging zonder dat het denken een seconde stilstaat.
Het wordt nog mooier als we beginnen te begrijpen dat het denken niet kan gestopt
worden door volharding, een beslissing van de wil of het uiterste verlangen om de
kwaliteit van die rustige,stille ledigheid te ervaren.
Velen zijn enigzins afgunstig om datgene waarvan ze de waarheid denken en vooral
voelen,dat ze graag zouden ervaren,hen telkens ontsnapt of buiten hun bereik blijft.
In ons dagelijks en zakelijk leven is er gewoonlijk geen echte stabiliteit en zeker geen
voortdurende kalmte.Waarom niet?We vroegen onszelf af wat we zouden kunnen doen.
We realiseerden ons dat we weinig of helemaal niets konden bereiken.Maar het blijft
wel knagen,we kunnen het niet laten vallen.Al mochten we het slechts één keer ervaren,
dan zou die herinnering ons voeden Het denken eraan zou zelfs betekenis kunnen geven
aan een min of meer  waardeloos bestaan.We gaan misschien iets verder wanneer we
ons gewoon afvragen waarom de geest - het brein is misschien een beter woord -
vraagt om steeds bezig gehouden te worden?


hoe zou ik nu kunnen hebben
over het dromerig zijn
dat gedachten vermijdt
maar er toch in verdwaalt
en tijdens zalige nachten
als een onuitsprekelijk wetend
nooit gezien gelaat
het ongewild ontwaken
met tranen omfloerst.
 

Laten we het eens zo stellen,alhoewel het al meermaals gedaan werd :
de wereld is ziek en er is echt niemand die je kan helpen buiten jezelf.
We hebben leiders gehad,specialisten,allerhande uiterlijk eerder oppervlakkige,
zelfs buitenaardse krachten,inclusief x-aantal goden - ze hadden au fond
gezien geen enkel effect;ze hebben op geen enkele manier je psychologisch
zijn beïnvloed.Ze konden je niet op weg helpen,misleidend geloof zoals
de Tao,katholisisme en dergelijke op kop.Geen staatsman,geen leeraar,geen guru,
konden je innerlijk sterk maken of uiterlijk blakend van gezondheid.Zolang je
in een soort verwarring verkeert,zolang je huis niet in een behoorlijke,afdoende
staat blijkt te vertoeven,schep je de uiterlijke onheilsprofeet die je altijd zal
misleiden.Wanneer je huis in wanorde,onbekommerd staat te pronken is er
echt niemand op aarde of in de hemel die de orde tevoorschijn zal toveren.
Tenzij je zelf de natuur van die wanorde begijpt,de natuur van het conflict,van
de verdeeldheid,zal je huis,dat je uiterlijk zelf bent,in wanorde en in staat van
oorlog blijven.
Het gaat hier niet om wie over de grootste militaire macht beschikt,maar eerder
mens tegenover mens,de mens die ideologische onzin uitkraamde,ideologieën
door de mens uitgevonden en min of meer verfijnt,staan recht tegenover elkaar.
Zolang die ideën,ideologieën van kracht blijven,niet verdwijnen en de ene mens zich
niet verantwoordelijk voelt voor de ander,kan er geen vrede op aarde heersen.

It was Goethe himself,when I visited him one day in his garden-house,
who gave me the following account of how it came to be haunted :
' I have invisible servants who allways kept the landing swept clean.
Very early one morning I had whan I supposed was a dream,but It
was exactly like reality : upstairs in my bedroom the door leading to
the stairs was open,and I saw an old women with a young girl leaning
against her.She turned to me and said " we have been living here for
twenty-five years on conditon that we must be gone by daybreak;
now she has fainted and I can't go."When I looked more closely she
had vanished.'
                        - Jenny von Pappenheim/May 1831 -

Het was Goethe zelf,die op een dag dat ik hem een bezoek bracht in
zijn tuinhuisje,vertelde hoe het een spookhuisje geworden was :' ik heb
onzichtbare dienaressen,die dit laantje altijd proper gekuist houden.Erg
vroeg in de morgen beleefde ik iets waarvan ik veronderstelde dat het
een droom was,alleen was het heel reëel : boven stond de deur die naar
de trappen leidde open,en ik zag een oude vrouw met een jong meisje
dat tegen haar aan leunde.ze keerde zich naar mij en zei " we leven hier
al vijfentwintig jaar op voorwaarde dat we voor de dageraad verdwenen
zouden zijn,nu is zij bewusteloos gevallen en kan ik niet meer weg gaan."
Toen ik hen van dichterbij beter wilde kijken waren ze verdwenen.'
 - traduction  Luc1