Dinsdag 4 oktober 2005
Pseudo-death
In een brief die Tennyson op 7 maart 1874 aan een heer schreef, iemand die hem een ervaring beschreef die hij onder invloed van verdovende middelen ondervonden had, stond : 'ik heb nooit visioenen gehad onder invloed van verdovende middelen, maar een soort wakende trance (bij gebrek aan een betere naam) heb ik vaak gehad, al vanaf mijn jeugd, wanneer ik helemaal alleen was.
Ik kreeg dit door telkens maar mijn eigen naam te zeggen, tot plotseling, als het ware uit de intensiteit van het bewustzijn van de individualiteit, de individualiteit scheen op te lossen en weg te vagen in een onbegrensd wezen; dit was geen verwarde toestand, maar de helderste van de helderste van de heldersten, de zekerste van de zekersten, volmaakt onbeschrijfelijk, waar de dood een bijna belachelijke onmogelijkheid was en het verlies van de persoonlijkheid (als dat al mogelijk was) geen uitblussing te zijn, maar de enige levensvorm.'
So word by word and line by line
The death man touched me from the past
And all at once it seem'd at last,
The living soul was flashed on mine.
And mine in this was wound and whirl'd
About emperial height of thought,
And came on that which is and caught
The deep pulsations of the world.
Aeolian music measuring out
The steps of time-the shocks of chance-
The blows of death.At length my trance
Was call'd, stricken thro' with doubt.
Vague words! But ah! how hard to frame
Or ev'n for intellect to reach
In matter-moulded forms of speech
Tro' memory that which I became.
- Tennyson : passage from In Memoriam -
Ik kreeg dit door telkens maar mijn eigen naam te zeggen, tot plotseling, als het ware uit de intensiteit van het bewustzijn van de individualiteit, de individualiteit scheen op te lossen en weg te vagen in een onbegrensd wezen; dit was geen verwarde toestand, maar de helderste van de helderste van de heldersten, de zekerste van de zekersten, volmaakt onbeschrijfelijk, waar de dood een bijna belachelijke onmogelijkheid was en het verlies van de persoonlijkheid (als dat al mogelijk was) geen uitblussing te zijn, maar de enige levensvorm.'
So word by word and line by line
The death man touched me from the past
And all at once it seem'd at last,
The living soul was flashed on mine.
And mine in this was wound and whirl'd
About emperial height of thought,
And came on that which is and caught
The deep pulsations of the world.
Aeolian music measuring out
The steps of time-the shocks of chance-
The blows of death.At length my trance
Was call'd, stricken thro' with doubt.
Vague words! But ah! how hard to frame
Or ev'n for intellect to reach
In matter-moulded forms of speech
Tro' memory that which I became.
- Tennyson : passage from In Memoriam -
Geschreven door Luc1 om 11:12
Reageer op dit bericht
