Vluchtige ontmoeting
in de tijd.Voor je staat een man met een ouderwetse voorraadkist aan een brede
riem op zijn rug.Alles aan hem ruikt naar boenwas.Het gekochte triviale
voorwerp ligt nooit gebruikt nog ergens,maar de geur hangt er nog altijd aan.
Geuren scharnieren de tijd.Toen je de deur opende schrok je op,hetgeen vijftig
jaar geleden niet het geval zou zijn geweest.Een echte marskramer,die veters,
stofdoeken en borstels te koop aan bood.De deur leek wel een gat in de tijd.
Al die jaren dat je daar woonde had je hem nog nooit gezien en daarna ook niet
meer.Dood inmiddels?Of was je telkens hij langskwam niet thuis?Eerder
onwaarschijnlijk.Een man vevolgt zijn weg.Blijvers zijn we allemaal niet ging het
door je hoofd als je hem in gedachten weer oproept.Ook besefte je met grote
helderheid dat het er eigenlijk niet toe doet wàt je doet,maar hôe.
Soms herinner je je een vluchtige ontmoeting met een helderheid die groter is dan
wanneer je vertrouwde mensen voor de geest haalt.Je ziet niet dat een collega zijn
snor afgeschoren heeft,maar van een enkele vluchtige ontmoeting staan de contouren
je voor altijd bij.
Als dat het geval is,kun je vaak denken aan de nieuwe tijdsinteresse in 'gidsen' helpers
die ons van waar dan ook mogen helpen.Het is dan ook in allerlei workshops,
bijvoorbeeld in centra voor intuïtive ontwikkeling een geliefde methode om spirituële
leiders te IMAGINEREN,en ze vragen te stellen.Wat je eigenlijk nog sterker raakt
zijn vluchtige ontmoetingen in je eigen leven.Je gaat op vakantie,ligt alle dagen op het
strand al of niet je roes uit te slapen.Op een klein rotsblok zag je regelmatig een oude
man zitten.Hij intrigeert je,maar je durfde of wilde hem niet aanspreken.Hij zat daar alsof
hij een deel van die steen was. Op een of andere voor jou onbekende manier scheen
hij over het vermogen te beschikken zich met die steen te verbinden.Dan zat hij daar
zo,één of twee uur lang en als je even niet had opgelet bleek hij verdwenen.Ook met
vakantie?Een autochtoon?Ook die man is je bijgebleven.Een keer keek hij naar jouw
en knikte kort.Een afwezige blik van iemand die toch scheen te weten dat je daar
was.Hoe vluchtig is zo'n ontmoeting eigenlijk?Waarschijnlijk heb je toen iets gezien dat
mogelijk je toekomst is: de laatste levensfase.Krachtig aanwezig,maar al niet meer
helemaal van deze wereld.Niet belangrijker dan de steen waarop je zit.
Wie dit leest denkt nu aan zijn eigen vluchtige ontmoetingen.Zo werkt de magie van
het vertellen.Het kan een avond met verhalen opleveren.Wie dit soort herinneringen
niet heeft,kan proberen zijn waarnemingen uit het verleden te actualiseren.
Methodes van o.a.medicijnmannen met een ander soort kennis dan de gebruikelijke.
Onze manier van kijken schijnt verkeerd te zijn omdat we ten eerste te lang kijken.
Staren schijnt weinig op te leveren.Een bewuste,maar vluchtige blik zonder dat degene
naar wie gekeken werd het in de gaten had.En dan die 'foto' genomen met 'hoge
sluitersnelheid' ontwikkelen in de donkere kamer ergens in je hersenen.Dan zag je veel
scherper dan wanneer je langer keek.Je kunt dit met herinneringen toepassen van mensen
die ooit je pad gekruist hebben.Juist als die ontmoeting maar heel kort was,kan de afdruk
van de indruk heel helder zijn.Voeg je kijkmethodes later bijeen en maak dan uit wat de
ontmoeting voor je betekent heeft.
Herinner je de oude man op de steen.In het zinderende zonlicht leek die man als zuiver
geëtst,met steen en al en toch niet meer van hier.Hij zat daar onopvallend,in volledige rust,
zonder door het strandgewevel te worden afgeleid.
Zoiets kan je zinvolle stilte leren in alle omstandigheden.Een trapje hoger op de ladder van
je bewustzijn
(+/-bres)








