Woensdag 1 maart 2006
sympatieke dieven
Kinderopvang
|
In de media zwelt de roep om meer overheidssubsidie voor de kinderopvang aan. Begrijpelijk. Veel ouders hebben geen zin om zelf voor hun kinderen te zorgen, en hebben ook geen zin om zelf de kosten van de opvang van hun kinderen te betalen. Dat moeten anderen maar doen.
Dit standpunt is weinig opmerkelijk: het verlangen om op andermans zak te leven is nu eenmaal wijd verbreid. Maar er is een probleem: er zijn weinig mensen te vinden die vrijwillig aan dit verlangen tegemoet komen.
Er bestaan twee manieren om deze spelbrekers toch te laten bloeden. Heb je een beetje lef, dan steek je zelf direct fysieke arbeid in het uitvoeren van je idealen: je wordt een dief. Heb je wat minder lef, dan roep je in artikelen in kranten en weekbladen de overheid te hulp: die dient het geld van de dwarsliggers af te pakken. We spreken dan niet langer van diefstal, maar van belastingheffing. Aangezien de overheid het vuile werk opknapt, is deze weg geheel risicoloos; dit is dan ook de weg die intellectuelen volgen.
Omdat intellectuelen zichzelf graag als hoogstaander beschouwen dan dieven, bedenken ze ijverig redenen om de slachtoffers van hun idealisme ervan te overtuigen dat ze geen slachtoffer zijn, maar dat ze er juist profijt van hebben dat ze gedwongen worden te betalen voor zaken waar ze niet om gevraagd hebben. De kinderlozen en de ouders die liever zelf voor hun kinderen zorgen, wordt toegeroepen: “Goedkope kinderopvang is goed voor de emancipatie van vrouwen! Het is goed voor de integratie van allochtonen! Het is goed voor de economie! Het is het heil voor al onze kwalen! Je zult later nog dankbaar zijn dat je gedwongen werd te betalen voor de opvang van andermans kinderen!” Enzovoorts, enzovoorts.
De doorsneedief zal, indien gepakt, niet snel de brutaliteit hebben om verontwaardigd tegen te werpen dat de diefstal toch echt in het eigenbelang van het slachtoffer is.
Dat is het sympathieke van dieven: ze zijn eerlijk.
Er bestaan twee manieren om deze spelbrekers toch te laten bloeden. Heb je een beetje lef, dan steek je zelf direct fysieke arbeid in het uitvoeren van je idealen: je wordt een dief. Heb je wat minder lef, dan roep je in artikelen in kranten en weekbladen de overheid te hulp: die dient het geld van de dwarsliggers af te pakken. We spreken dan niet langer van diefstal, maar van belastingheffing. Aangezien de overheid het vuile werk opknapt, is deze weg geheel risicoloos; dit is dan ook de weg die intellectuelen volgen.
Omdat intellectuelen zichzelf graag als hoogstaander beschouwen dan dieven, bedenken ze ijverig redenen om de slachtoffers van hun idealisme ervan te overtuigen dat ze geen slachtoffer zijn, maar dat ze er juist profijt van hebben dat ze gedwongen worden te betalen voor zaken waar ze niet om gevraagd hebben. De kinderlozen en de ouders die liever zelf voor hun kinderen zorgen, wordt toegeroepen: “Goedkope kinderopvang is goed voor de emancipatie van vrouwen! Het is goed voor de integratie van allochtonen! Het is goed voor de economie! Het is het heil voor al onze kwalen! Je zult later nog dankbaar zijn dat je gedwongen werd te betalen voor de opvang van andermans kinderen!” Enzovoorts, enzovoorts.
De doorsneedief zal, indien gepakt, niet snel de brutaliteit hebben om verontwaardigd tegen te werpen dat de diefstal toch echt in het eigenbelang van het slachtoffer is.
Dat is het sympathieke van dieven: ze zijn eerlijk.
- vaginale of anale seks zonder condoom: door vaginaal vocht, menstruatiebloed, sperma, anaal vocht, besmet bloed bij wondjes 
Aids begint meestal met griepachtige verschijnselen, soms ook huiduitslag. 
Elke aidspatiënt is seropositief maar niet elke seropositieve lijdt aan de ziekte 'aids'. 
