foto-gedichten

gisteren zag ik op TV

blozende Charles
met schots rokje

wat is Camilla
toch een bijdehandje
in haar rode mantelpakje

*

Waanzin

Ik kruip de muren op
en een gekko lacht
ondersteboven zich een breuk
om mijn onbeholpen gedrag

hij denkt "alleen een kat
komt op haar pootjes terecht"

ik kras namen in de pleister
met een kromme nagel
en met een touwtje
hang ik oude wijven op

mijn hond, hij fronst
zijn blik, hij vindt
al dat gedoe maar niks

vandaag kus ik de muren
en gisteren blinkt nu
in een houten kader

ik zie geen schaduw meer
wegkrimpen want
de zon heeft zich
verscholen


***

vandaag begint de dag met een D
dra begint het droge roker hoesten

een slagschaduw vecht nog
langs straten en de huizen
staan te dicht opeen
om overal de zon toe te laten

hij zal dus de middag
nog wel overleven

de resten van de ochtend
verzanden in mijn ogen
ik verjaag hem met mijn vingers
en een tas koffie of twee

ik drink hem heet

een vingeroefening

---

trappen op en af
drie hoog is mijn lot

mijn hart heeft het
eindelijk begrepen
en laat me nu
niet meer in de steek

 Een gedicht is een gedicht

En kunst is kunst. Het is enkel persoonlijke appreciatie, niets meer of niets minder. Over dit onderwerp werd reeds onnoemelijk veel geschreven. Maar al de slogans die rond onze oren geslagen worden, kunnen ons niet overtuigen om alles zomaar te accepteren als kunst.

Kunst bezit zeggingskracht en een zekere mate universaliteit. Met andere woorden zij spreekt andere mensen aan. Zij is niet bedoeld voor enkelingen, en overstijgt de massa. Evenmin is zij elitair, alhoewel zij die tot een zogenaamde elite behoren dit graag zouden willen.

Maar om het over woordkunst te hebben, want dat is een gedicht tenslotte, dan blijkt duidelijk dat wanneer je het enkel over jezelf hebt, er weinig mensen zijn die het kunnen appreciëren, of het zou hen rechtstreeks moeten aanspreken omdat er een zekere herkenning in zit. Die herkenning maakt het juist universeler!

Een goed gedicht gaat een dialoog aan met de buitenwereld, zonder belerend te zijn.

En dan is er de kracht van de stem.

Voor mij is een gedicht goed, wanneer het voorgedragen kan worden. Want dan pas geef je het volledig prijs. Neem je er afstand van, de term "voor het publiek gooien" is niet zomaar een statement.

Als je enkel je stem ter beschikking hebt om een publiek te boeien, geen achtergrondmuziek die de gevoelspoorten opent, dan pas voel je de sensatie, je staat er bij manier van spreken "naakt" op het podium (waarmee ik niet wil zeggen dat ik exibitionist ben hoor).

Enkele weken geleden heb ik het genoegen gehad om met een jonge dichter, een voordracht te houden voor een jeugdig publiek. We hebben mekaar afgewisseld, we zijn in dialoog gegaan op het podium met elkaar én met het publiek. Er was geen geroezemoes meer, geen fluisteren op de achtergrond. Onze teksten waren wel niet eenvoudig, onze overtuigingskracht sloeg blijkbaar wel aan.

Wat is voordragen anders dan poëzie universeler maken?

Groetjes van verdano