Zo hou ik stilstaand van het water

ach, roept ze moedeloos tegen de wind 
en hartsgrondig haat ze elke verwaaide 
zin die hij omkeert en dan anders klinkt

zij had toch een lange bomenrij rechtop 
fier de stammen nog jong en groen aan-
geplant, met zwarte aarde aangestampt

om ze de wind te laten breken, maar zelf
niet, ze buigen wel haar woorden zachter

met spijt blijkbaar, want ze maken haar
onverstaanbaar

want haar taal is de hunne niet, zij fluisteren
het liefst en hun enige verweer is buigzaam
ze schudden ook hun hoofden in de wind

.

hij verstopt zijn aaibaarheid

achter fronsen en een grimas

zijn stem breekt glas en knarsen

het glazuur van zijn tanden

hij bevuilt spijt op zijn hurken

met een bierblik op de grond

een beker aan zijn voeten

zijn handen lijken wel gebeten

de koude steekt hij weg

met oude kranten

en enkele voorbijgangers

ze werpen, het medelijden

goedkoper op de grond

.

.
 

er

kruipen bruine mieren langs

de muur omhoog de deur zit

vast en klem, het hout is rot

en een vergeten slot is groen

het heeft de sleutel en zijn glans

verloren mieren kruipen tussen

de kieren en de vele spleten door

zo kunnen ze wel het hele huis

veroveren

de man die laatst nog

binnen kwam, hoe lang

geleden weet ik niet

is er te kort

een tijd verbleven

want de muren zijn nog kaal

de vensters hebben nog geen

gordijn gezien, slechts vegen

het is zonde van het huis

met van die schaamteloze ramen

en ik heb zelfs geen huis

om het te beschamen

Een wandeling aan de Sint Aldegondiskade

hier roept geen meermin vrouw noch man
maar langs zonder het boeien, waar rustig
de logge schepen hun kettingen rammelen

in diep water klinkt hun dof geluid getijde-
loos op een zanderig zachte bodem, achter
de sluizen wachten ze, al de jaren langdurig

'we houden hier ook van hoge masten' zei ik

kijk hoe ze hun schors te barsten schudden
al lanen lang noemt men ze hier platanen en
de zeewind heeft ook hen met schuimgeweld
schuin te kijk gezet, maar ach ze buigen wel

al wat hier aanligt trotseerde ooit de zee
door scha en schande hoeven ze echt geen
namen meer, voor deze schepen slechts
de landstormen en een uitroestig sterven

.

De ochtenden, ze scheuren

nu langs mijn raam voorbij

ze krassen, groeven in arduin

de blauwe stenen, ze stuiven

als ‘t wit zand omhoog

in de verte ronkt een vlieg-

tuigmotor, de vleugels zie ik

niet te voorschijn komen, maar

misschien vliegt hij ook te hoog

Deze nacht had ik ijskoud

een droom, zelfs de lucht

leek wel bevroren en alles

wat ik zag was wit, afgrijselijk wit

zelfs schaduwen liepen verloren

en ze vonden hun oorsprong niet

ik droomde over vandaag op
het plein, totdat de morgen me
wakker riep, het vuur bleek
en de assen wit bestoven

vanaf een betonnen balkon

zie ik een plein heel het jaar

door groen, kunstig het gras

hier en daar een wandelaar

zijn hond moet aan de lijn

ik zie een blokkendoos naast

een enkele boom, snoeihard

een getralied voetbalveld, ze

roepen er allemaal opzichtig

mijn hond moet aan de lijn

het eigen volk houdt het wel

heel erg kort, met blauw en

met lange messen dreigen ze

zelfzeker het warkruid weg

ze hebben hun eigenbelang

al veel te lang gekoesterd en

ze komen nu huis aan huis de

vol gemeste tuinen wieden

tot zelfs een bedelaar heel

vreemd zingt in zijn eigen

stad, om van te kotsen want

zijn gekraakte huis werd
afgeslacht

.

men zegge dat mijn stad aan de stroom
'n haven is, waar een huizenboom groot
groeit zonder groen aan de dode takken 

men neme een stad en oeverloos klinkt
er het gezever over mijn straat, mijn huis
mijn stenen achtertuin, er is geen boom

het benoemen waard, ze worden altijd
onherkenbaar gesnoeid, ze teren al jaar
in jaar uit langs betonnen straten, lanen

noemen we ze, we denken daarbij aan
vroeger, toen het goed toeven was en
de zon slenterde er over 't groen gras

nu worden zelfs oude loodsen overvol
gestouwd met vreemde eenden en de
de regen maakt er wegen drempelloos

ik hou eerder van het eendekroos en
stilstaand van het water, ik ben geen
prater, en erger me soms mateloos aan 

verbetenheid, de tanden, en een
onachtzaamheid van handen die
wegwuiven

het schelden, de trage Schelde
maakt het weer altijd goed

.

warmentaal

Men roept frontaal een hulpkreet om, vanuit een 
zondig land waar 's winters lappendekens drijven 
op een rode modderstroom, de diepe scheuren
dragen er het water verder, de regens zijn er over-
vloedig, ze komen uit het westen en smaken zuur
ze vullen plassen in de karresporen, ze maken zo
de waterweg waar enkel nog de hoop kan varen

---

ik antwoord in mijn warmetaal uit een afgezonderd
land waar landerijen ook als lappendekens drijven
de trage stroom afboorden, diepe grachten dragen
er het water weg, de regens zijn hier overvloedig
ze komen uit het westen en smaken zoet, ze vullen
plassen in de karresporen langs een waterwerk

hier zijn de wegen hard, opgehoogd het razen van
metalen of de stank van rubber en verkoolde lucht