soms wil ik wel wat, woord verstrooien zoals kersenbloesem dat gedreven doet helaas duurt zoiets slechts een dag of drie en ook de kleur bli…
soms wil ik wel wat,
woord verstrooien
zoals kersenbloesem
dat gedreven doet
helaas duurt zoiets
slechts een dag of drie
en ook de kleur blijft
niet standvastig rood
dan wil ik wel
een schilder zijn
op een wit vlak
teken ik
eerst contouren
en wat vegen grijs
om er diepgang
aan te geven
en reliëf misschien
de kleuren laat ik
kraken in zilverwit
en glanzend zwart
het rood dient slechts
om sfeer te geven
aan het bloeden
van een hart
Hetgeen oorspronkelijk begonnen was om meiden te versieren, had zich na een lange incubatieperiode ontwikkeld tot een soort therapeutisch schrijven. Dat stadium ben ik momenteel voorbij, ik heb de taal ontdekt als instrument. Terwijl ik vroeger alles héél klaar en duidelijk op papier zette, om zeker geen misverstanden te laten ontstaan, probeer ik nu zoveel mogelijk duiding te geven in de zinnen, zodat er een heel scala van intenties leesbaar wordt. Ik ben dus zelfs niet meer dubbelzinnig maar meervoudig zinnig aan het worden (dat hoop ik althans).
Tussen de sluizen
hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden -
en in een houten schoen
drijft hij dus kunstig
en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant
meestal vaart hij
van sluis tot sluis
en terug dezelfde waterweg
heenreis met de wind mee
en terug met de stroming
hij zegt
- ik haal de tijd soms in -
hij neemt zijn fiets dan
en jaagt zich voort
voorbij de trage boten
en toch zie ik hem
telkens waterlopen
het jaagpad
ligt zo hoog
hij zegt - ik zie de tijd voorbij glijden- en dat in een houten schoen hij drijft dus kunstig en kan waterlopen langs een jaagpad aan de kan…
hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden-
en dat in een houten schoen
hij drijft dus kunstig en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant
een rij mannen, zweten en dat op een zomerzondagmorgen je weet wel, zo'n kleffe dag die begint rond tien uur 's ochtends aanschuiven tot bui…
een rij mannen, zweten en dat op een zomerzondagmorgen
je weet wel, zo'n kleffe dag die begint rond tien uur 's ochtends
aanschuiven tot buiten, op de straat in een volle verdomde zon
ik zwijg en zweet
ik tel het vallen van mijn druppels zweet
nog voor ze de grond raken, verdampen ze
ik hallucineer
ik zie gelakte eenden aan haken
aan de overkant van de straat
ze hangen naakt en glanzen
en naast mij verlept vergeten groen
voor mij buiken en het hemd uit de broek
ze puffen zwijgend binnen bij de bakker
ze schuiven aan
een lang wit, een klein grof en een roggeverdommeke
boter pistolets, vloerkes, met sesamzaad, maanzaad
de bakker verkoopt zijn zaad op broodjes
een negengranen, hopelijk zit er wat meer in dan negen granen
de bakker verkoopt gesneden brood in papieren zakken
en wij betalen het volle pond
want brood is zo gezond
---
plomp in de vijver het water klinkt een kleurige koi kust een spiegel gladjes tot hij rimpelt plons in de vijver het water spat een kikker k…
plomp in de vijver
het water klinkt
een kleurige koi
kust een spiegel
gladjes tot
hij rimpelt
plons in de vijver
het water spat
een kikker kwaakt
op groen plompeblad
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen e…
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen en daar heb ik het al zo moeilijk mee.
Niet moeilijk dus dat het witte doek eerst op de rug van een ezel wordt geplaatst. Hij zou zo eens in de verleiding moeten komen om zich om te draaien, voordat het af is?
zo wuift ze wazig mijn woorden weg met haar kleurenmengsel dat zacht gespreid haar zinnen kleeft op een wit uitspansel waar ze bewegingsloos…
zo wuift ze wazig
mijn woorden weg
met haar kleurenmengsel
dat zacht gespreid
haar zinnen kleeft
op een wit uitspansel
waar ze bewegingsloos
naar een brandpunt neigen
waar alles scherper wordt
gesteld
en dat hij scheef bekeken werd dat wist hij al, dat bleek wel uit de donderpreken die ze richtten over hoofden heen terwijl ze op hun strepe…
en dat hij scheef bekeken werd
dat wist hij al, dat bleek wel
uit de donderpreken
die ze richtten over hoofden heen
terwijl ze op hun strepen staan
en op hun voetstuk
zo minzaam
misselijkmakend
met een tinnengrijze grijns
hun gesteven woorden
hun buikgerichte zinnen
hij verontschuldigt zich
bijna terloops op loden voeten
niet echt gemeend dat wel
eerder halfingehouden
en een meewarig hoofd
met gaten voor de ogen
die bliksemschichtig zijn
en smalle lippen die geen tanden laten zien
slechts een verbeten trekje
ze rust laag op het grote vijverblad en laat daar graag het water glanzen in de zon waar libellen hartig dansen en de kikkers met verstommin…
ze rust laag op het grote vijverblad
en laat daar graag het water glanzen
in de zon waar libellen hartig dansen
en de kikkers met verstomming
onderwater blijven bellen blazen
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware ste…
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware stempel op de evolutie van de poëzie. De maatschappij wordt overheerst door een dwingende normalisatie en dit op alle gebied. Het vrije denken wordt veelvuldig bestraft, als zijnde niet correct, abnormaal en noem maar op. In sommige landen snijden ze je keel over indien je een afwijkende mening hebt. En ik die dacht dat dichters de meest vrije mensen waren?
Maar ik werp graag stenen in een stilstaande vijver, ik hou van cirkels en andere rondingen. Met belangstelling kijk ik dus uit naar nieuw talent, dat zich niet stoort aan verworvenheden, zelfs het "warm water" mag opnieuw worden gedefiniëerd.
***
De poëzie die mij het meeste boeit, wordt geschreven in een taal die logisch klinkt, die mij meesleurt in de belevingswereld van de schrijver. Hij moet mij enkel overtuigen en dan volg ik hem gedwee. Fantasie is immers ons sterkste wapen tegen de werkelijkheid.
Hedendaags streeft men vooral de kunst na om mooie zinnige en gelaagde zinnen te schrijven. Het resultaat is een schrijfwerk waar enkel intimi en de schrijver zelf inzicht hebben, we spreken dan van hermetisme. Wat mij betreft is dit meer een ouderdoms-verschijnsel. Ik hou meer van spontaneïteit en zinderend gevoel dat aan de regels kleeft.
ze heeft haar ziel ook blootgelegd
haar blouse dichtgeknoopt
tot aan haar nek, ze dicht
Poëzie is voor mij een ontdekkingstocht, er is geen zwart of wit en ook niet enkel grijs, slechts tinten van een hartig rood en vlammend paars.
***
Hetgeen ik bedoel is het volgende, gevestigde waarden hebben geen behoefte meer om vernieuwend te dichten, zij borduren voort op het patroon dat zij denken te hebben ontdekt in hun lauweren. Ze zijn taalvaardig genoeg om alle truuks uit de kast te halen.
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
Een jonge boom is groen en buigt soms nog teveel mee met de heersende winden, de oudere schudt alleen nog zijn hoofd.
Even iets anders, een tussendoortje, iets anti-hermetisch maar toch verborgen in zinnen en woorden.
Een HDC werd vergruisd in Nederland omdat hij téveel sentiment in zijn gedichten verwerkte. Ik haal dit alleen maar aan omdat de huidige gevestigde waarden het "sentiment" gelijk stellen met "goedkoop". Niets is minder waar, een gevoel dat in een gedicht onderhuids wordt meegegeven klinkt wél universeel. En die universaliteit is toch een typisch kenmerk van goede poëzie of niet soms?
de laatste tijd ben ik zo vreemd geweest
zo buiten adem en zo hartstochtelijk diep
begraven heb ik mijn aardewaartse zinnen
Dit klinkt pathetisch en het is ook zo, het moet kunnen.
Zelf daag ik graag uit, schop ik tegen schenen aan. Om het iets anders te zeggen:
geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg
Dat is hetgeen ik zoek bij de jeugd, dat zij niet slaafs de groten volgen, en ook niet tevreden zijn met hetgeen zij als norm vooropstellen.
Soms is het nodig om een gebouw af te breken tot op de grond en helemaal opnieuw te beginnen. Men bouwt geen bouwval op een andere.
***
midzomer avond laat de lege lanen lokken traag de wandelaar
de terrassen stapelen loom de laatste gasten het avondrood bestijgt hun dronken …
midzomer avond laat
de lege lanen lokken
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
loom de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten er roestig
met gedoofde stemmen
want de hitte heeft
hun keel geschraapt
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
---
na de regendans en toen haalde hij de regenbuit binnen liet hij het water tot op de huid komen want weerlichten deren hem niet hij droomt nu…
na de regendans
en toen
haalde hij de regenbuit
binnen liet hij het water
tot op de huid komen
want weerlichten deren hem niet
hij droomt nu naakt de straten
schaamteloos bloot
het gras verbleekt doodgeel
de eikenblaren wit gespikkeld
en met een wijngaardblad
werd zijn voorhoofd
heel ingewikkeld
---
die ijle wolken wenken weer
naar een glorierijke morgen
ik dicht ook witte gaten toe
met eenzaats woorden
er is wel groen gras
buiten mijn blikveld
en te korte schaduw
het is immers middag
vandaag heb ik dan toch
zeepbellen de lucht in
vervoering zien spelen
zij voeren hemelwaarts
*
Persoonlijk ken ik een adelijke fotodame ('k noem ze fotogravin), want wat mij betreft plaatst ze zo heel gevat de plaatjes van een sprookjesland. Het beeld is wel rechthoekig maar diep genoeg om meer te zien wat kleur vermag. Zelfs met woorden is ze beeldig sterk, ze schildert op een blad een sfeer met zinnen die mooi klinken. Ze houdt van poezen en haar tuinterras.
---
Fotodichter(es)
hij woont bij helse tijden
in een droomloos hoofd
daarmee zwaait hij heen
en weer om de hitte
van de dag te blazen
laat op de avond
lonken lege lanen
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
lui de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten roezemoes
met gedempte stemmen
want de hitte heeft
haar tol geëist
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
traag, ze zijn als bomen
die zo bedreven wuiven
met hun kroon
---
* hij schreef op bladerdeeg zijn krullen en het tafelkleed werd wit gebloemd, de plooien glad gerold daarna heeft hij met eiergeel de letter…
*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd,
de plooien glad gerold
daarna heeft hij met eiergeel
de letters bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de geuren aaien
nu zijn neus
en zijn zinnen
worden heel krokant
als halve maantjes
die nog boter lusten
---
Dit is mijn oefenboek weet je, dus af en toe komen er ook wel eens verbeteringen in te staan.
de Vlinderman
heel luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter waterjuffers aan
met mooie pauwenogen
bij elke zwenking
keert la Libelle anders
stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang
en even vluchtig leunt hij
tegen glazen vensters aan
tijdens lange zomerdagen
blaast de wind hem
gevleugeld op weg
tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht zo boeit
---
*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd, de hoeken
strak getrokken
daarna heeft hij met eiergeel
de kleuren bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de kleuren en de geuren glanzen
nu, zijn zinnen werden heel krokant
als halve maantjes die nog boter
lusten
---
*
af en toe tracht ik staande woorden
voor te dragen, zo heel afstandelijk
laat ik enkel medeklinkers sterven
één voor één wek ik ze daarna op
heel weids strijk ik dan duinen glad
ringloos en met gespreide vingers
mijn stem galmt niet luchtledig
onderaards is de grondtoon
immers zacht gebleven
hij hapert af en toe
---
de absolute waarheid is
dat wij geheel tweedelig zijn
en alles beter weten dan
eenderwelk gehavend blad
zelfs als het ooit te lang
in plassen water heeft gelegen
want de nerven worden
daardoor veel te zwart
---
Wij laten ook het hoofd niet
zo zwaarmoedig hangen
aan wat tuinfragmenten in
een waterkleurenboek
want het klimrek is er
wel wat zwaar beladen
en vier armen zijn ons
veel te kort
---
Wij breken hier het podium af
we zagen alle stijve planken door
we houden zelfs geen zagemeel
in houten handen over
we blazen toch het stof terug
naar binnen, we roepen het in koor
wij smijten hier met onbehouwen
zinnen, een wolk van rotsig puin
zodat het bier hier bloedig
kan gaan vloeien en je keel
niet meer zo droog zal klinken
als de lege glazen op de toog
---
*
zo luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter een libelle aan
bij elke zwenking keert zij
anders stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang
en even vluchtig kleeft hij
aan de kalme randen
van te lange zomerdagen
tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht
zo boeit
---
*
hij houdt niet van
doorweekte zinnen
en vocht teveel
met kranslagaders
rond zijn hart
oud hout klopt
daarentegen beter
want het heeft het
minnen nooit verkracht
het kraakt wel eens
weemoedig hard
---
ik zit aan
een tafel
een ronde tafel
het tafelkleed bedekt
een houten blad
het grijze hoofd
wordt op beide handen
opgedragen
het rust verdoofd
de romp is zinloos
en de armen schragen
slechts, ze steunen
ik breek het hoofd niet
meer met beide handen
de kruimels blijven
toch verstoord
zelfs een kreeft heeft een keerkring nodig zijn vele poten staan te wijd gespreid en hopelijk vindt hij snel het veilig water of zijn bloed …
zelfs een kreeft heeft
een keerkring nodig
zijn vele poten staan
te wijd gespreid
en hopelijk vindt hij
snel het veilig water
of zijn bloed raakt
aan de kook
hij heeft het allemaal
al scheef bekeken
hij houdt niet zo
van rood
* hij is schenker van een bloedvol leven en dramatiek in een zinvolle betekenis hij is de rode offersteen die nazindert na een bloedig treff…
*
hij is schenker van een bloedvol leven
en dramatiek in een zinvolle betekenis
hij is de rode offersteen die nazindert
na een bloedig treffen in het volle licht
stroperig is het rood bloed dat vloeit
en hard zijn de tranen die verstenen
maar alles wordt zwart in de rook
van te felle vuren, na het avondrood
---
slechts een storm kan nog de gaten vullen
van zijn overjaarse ramptapijt, geschift is hij
nu afgegleden naar groen uitslaande bermen
zo schrijft hij onzin in een boekje
en breekt hij elk vertaalaspect
in duizend stukken larie
het is maar dat zijn ingebeelde
woordenvat nu overloopt
met doorweekte zinnen
het vat bruist schuim
en onbedwingbaar
kruipt het voort
het gif sluipt binnen
het grijpt zijn vel, zijn cel
met uitgeteerde vingers
en rukt, en scheurt
het resultaat is onbegrijpbaar vals
maar mooi in d'ogen en 't gedogen
van gelijkgezinde taalpiraten
inleiding tot een gedicht dat alles ooit begonnen is met het woord, dat wist ik al die trilling voel ik nog steeds zo probeer ik klanken in …
inleiding tot een gedicht
dat alles ooit begonnen is
met het woord, dat wist ik al
die trilling voel ik nog steeds
zo probeer ik klanken in woorden te vertalen
het is geen luisterspel, soms maken zij wat los
een stentorstem sterft niet
luchtledig, de grondtoon is
ook onderaards gedreven
want droevig diep wordt
soms de mond gesloten
de zware klanken drijven
immers op gevoel omhoog
tot de schouders schokken
en de adem stokt in nood
---
ik ontving een foto van een man met een blad met een baard en stilstaand het beeld en het spreken heel dicht gewijd het galmen van woorden
ik ontving een foto
van een man met een blad
met een baard en stilstaand
het beeld en het spreken
heel dicht gewijd het galmen
van woorden
* ach, geen weemoed denkt ooit terug aan te korte dagen, de voeten in afgedragen wollen sokken waarin de blote tenen gaapten woelden en de k…
*
ach,
geen weemoed denkt ooit terug
aan te korte dagen, de voeten
in afgedragen wollen sokken
waarin de blote tenen gaapten
woelden en de kou geniepig
voelden
we stampten daarbij op de grond
totdat die week en zacht werd
als een opgezwollen lijk
bleek dat er plassen groeiden
in het slijk
we wachtten toen op zondagen
met een weke buik in te lange rijen
---
hij rust graag tussen lege schelpen
zijn huid kleurt even wit het zand
het heen en weer bewegend water
praat zachte taal die hij verstaat
er bruist geen branding bij laag tij
geen ziedend schuim wordt
daar door wind gedreven
het bedekt soms spaarzaam
bedrogen sterren om hem heen
Vandaag iets interessants gevonden U wenst? Zij dragen voor! http://www.matchboxradio.nl/
Vandaag iets interessants gevonden
U wenst? Zij dragen voor!
http://www.matchboxradio.nl/
*
vandaag ben ik zo dwaas ontwaakt
vannacht een keer teveel verdronken
te lang éénzaat geweest bij 't slapen
want 't allerlaaste beeld dat droomde
was haar dat zacht mijn rug nog streelde
ik had geen tederheid verwacht
geen vrouwenhand, geen zalig lijf
aan de andere kant van 't bed
dat halvelings was leeg gebleven
ze brak mijn ademtocht
de plooien in de lakens
ze zijn gewijd gespreid
het slapen sijpelt weg
misschien dan toch
een weke ochtend
---
zijn oudhouten armen
zwaait hij zo windrichtig
en ééntonig stijf, gestrekt
keert hij het krakend hoofd
westwaarts en onverstoord
kreunt zijn hardeiken hart
zoals het hoort en zwijgzaam
malen er gegroefde stenen
het alledaagse graan
tot het bloemen toe
ik bak graag korstig brood
uit vers gemalen zinnen
hij is geen rots maar zandkasteel
zijn voeten haten 't water
hij brokkelt bij het raken
hij was veel liever luchtkasteel
zijn hoofd verbaast de wolken
hij grijnst ook bij het vlagen
je brak mijn ademtocht de kieren zijn gewijd geworden, het galmen sijpelt langzaam weg
en ijle wolken wenken nu in een glorierijke morgen i…
je brak mijn ademtocht
de kieren zijn gewijd
geworden, het galmen
sijpelt langzaam weg
en ijle wolken wenken nu
in een glorierijke morgen
ik dicht de witte gaten toe
met eenzaats woorden
het water is zwaar en de lucht is lichter het ijs zo star en ongenaakbaar en ik ben een waterwezen dat leeft van lucht en licht zo blijf ik …
het water is zwaar
en de lucht is lichter
het ijs zo star en ongenaakbaar
en ik ben een waterwezen
dat leeft van lucht en licht
zo blijf ik wat aanraakbaar
ik ben dus waterman
en heb er de sterren mee verklaard
een lege ruimte vergeleken
met mijn zware aarde
hoe diep moet mijn gesternte wel zijn?
* een groot droomloos hoofd heeft hij naar de zon gericht hij hoopte zo het tij te keren hij had al maanden hard in troosteloze wind gehakt…
*
een groot droomloos hoofd
heeft hij naar de zon gericht
hij hoopte zo het tij te keren
hij had al maanden hard
in troosteloze wind gehakt
en hoopte zo de tijd te keren
nu heeft hij vleugels uitgeklapt
zijn armen werden moe en raakten
uitgeput kon hij slechts woorden
fluisteren en ik alleen maar luisteren
---
*
witte windmolens wentelen
zo statig in mijn blikveld
op hoge witte stammen
hebben ze hun stalen trots
naar strakke wind gekeerd
maar ze missen echter het
krakend huis van de oude
houten molens
ze malen niets
ze slaan slechts de lucht
duchtig aan scherven
zo energiek
zo zelfgenoegzaam
---
er is groen gras buiten
mijn gezichtsveld
en te korte schaduw
het is immers middag
* het is de middagzon dewelke de ogen opent en niet de nachtmaan want haar zilverlicht dat is slechts schijn onlangs kreeg ik het verwijt da…
*
het is de middagzon
dewelke de ogen opent
en niet de nachtmaan
want haar zilverlicht
dat is slechts schijn
onlangs kreeg ik het verwijt
dat ik vaag was met woorden
maar ik geef mezelf niet prijs
ik ben geen open boek
voor vreemden en laat
dus ook geen gluurders toe
het is de middagzon
dewelke een deur kan openen
en niet een nachtmaan
die staat alleen voor waan
en donkere verbeelding
---
Aanleiding tot een gedicht:
de laatste tijd ben ik zo vreemd geweest
zo buiten adem en zo hartstochtelijk diep
begraven heb ik mijn aardewaartse zinnen
*
ik ben het sterven moe, vader
de laatste woorden, het avondmaal
de troost verpakt in zwart en wit
de gewaden slepend lang gedragen
en het verdriet dat zichzelf insluit
naar de grond gericht
de rouw is zwaar om dragen
en het afscheid neem ik niet
ter harte
---
Vandaag moet ik mij voorbereiden op een voordracht 's avonds. Mijn stem is echter rauw en ik heb last van hooikoorts.
*
Mijn blikveld richt zich aardewaarts
mijn trage stappen blijven achteloos
het stof verstoren, ze slenteren
ik zoek terwijl naar volle klanken
in ijle vlaktes om mij heen
er is geen echo die me vinden kan
geen weerklank om het hart te warmen
slechts achtergrond en vaag het zicht
de grijze mist blijft spaarzaam hangen
hier is geen hartstocht meer
om te verdampen
slechts zurig zweet
en boven al de stilte
---
Donderdag 9 juni 2005
79ste poëzie-avond in de reeks
De Muzeval
met gastauteur
ED de WINTER
aanvang 20 uur stipt. TOEGANG VRIJ
na de pauze:
Vrij Poëzie Podium
Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)
Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid
Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)
Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)
..
“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.
* ik keer mijn zinnen aardewaarts ze bleven tussen wolken hangen mijn adem werd er afgesneden hier aan de waterkant loopt een veelbetreden p…
*
ik keer mijn zinnen aardewaarts
ze bleven tussen wolken hangen
mijn adem werd er afgesneden
hier aan de waterkant
loopt een veelbetreden pad
langs de rand
de rest is wildernis
misschien moet ik eens
door het water waden
vandaag heb ik zeepbellen
de lucht in vervoering
zien spelen
zij voeren hemelwaarts
---
*
vandaag rouw ik mijn zinnen
viervouwig op een stapel
en manshoog berg ik ze weg
ik sluit ze op voor later
ik ben ook geen kind meer
en heb mijn vaders handen
gezien, in gebed gevouwen
voor het allerlaatste maal
---
Voor een schildervrouw