Berichten van 1 juni 2005 tot 30 juni 2005

*

met een trage tederheid
en zelfzekere gebaren
die mij zo vreemd waren
begroef ik gedachten onderaards
bleef er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wou

vandaag breek ik de lucht
aan scherven met verkrampte handen
hard en grondig vaag ik ouderliefde weg

die strooi ik nu behoedzaam rond
over oude aarde, zo blijft er nog vuur
voor handen in mijn gemoed

tenslotte heb ik er ooit het stof
zien dansen in het schaduwduister
toen mijn daklicht open stond
een rode zon heeft het gedicht

---

*

ik heb het stof zien dansen
in het schaduwduister want
mijn zolderluik stond open 
en de zon heeft het gedicht

---

met een tederheid
waarvan ik geen weet had
en met trage gebaren
begraaf ik gedachten
onderaards
blijft er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wil

dan breek ik de lucht aan scherven
met verkrampte handen hard
en grondig vaag ik ouderliefde
weg met hun grijze asse

die strooi ik behoedzaam rond
over oude aarde, maar dan
blijft er nog het vuur
in mijn gesternte

---

Aanleiding tot een gedicht

Nog steeds zoek ik woorden voor het onuitspreekbare, de Jota ken ik als de kleinste letter, en zelfs die begrijp ik niet.

De Alfa en de Omega, begin en einde, voor een strak geordende wereld die er nooit geweest is.

misschien zoek ik niet harts
genoeg en ook niet grondig
naar de kalme kant des levens

bomen hebben een zware stem
hun woorden ruisen zo graag
ze laten zich weldadig dragen
door een kille wind die vandaag
hun groene bladeren krullen laat

zelfs het pas geschoren gras ademt 
heel diep de dauw en lage stemmen
daarom dat mist er soms blijft hangen

---

*

geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg

de paden worden immers graag 
verstoord door rusteloze stoffen
de voegen werden opgevuld
en de wegen weg geborgen

ik zal mijn weg wel vinden morgen
als het licht wat heller is dan vandaag
en geen wolken meer 
de nacht verlengen
dan zie ik minder vaag
de sporen van diegenen
die mij zijn voorgegaan

---

mijn bronnen liggen droog
en nu wordt het blauwe water
van het bergmeer zo groen
er is geen versheid meer

slechts wolken tuimelen
over de toppen heen
ze stormen naar de dalen
en zijn zo wit als sneeuw

en lager, steeds lager
kruipt het smeltijs
verder

*

hij dacht een koningskind te zijn
en gul en overdadig strooide
hij zijn minzaamheid in 't rond

groene korenvelden neigen naar hem toe
zolang er hemelwater uit zijn handen vloeit

maar bomen staan reeds schuin gebogen
zo komt het dat ze hem de rug toekeren
zij buigen enkel voor een strakke wind
en hij, hij weet immers nooit waarheen

heeft hij onlangs het oosten nog verloren
misschien dat ik hem nooit voldoende
stormen heb laten zien en ondergaan

misschien komt hij ook teveel zichzelf
tegen onderweg, vergeet hij rond te kijken

---

*

mijn hoofd bezit verborgen hoeken
waar elfen graag vertoeven
en toverhalen zinnig klinkt

ik heb er met mijn eigen woord
geschapen en een wereld die me zint

en ook een koude weg verlaten
die me naar geen einde voert


---

*

vandaag plooi ik mijn zinnen
viervouwig als een zakdoek
ik strijk ze straks een keer
dan kan ik ze zo bewaren
op een stapel die niet omvalt

als ik ze terug openvouw
heb ik gedicht misschien
of één of andere vrouw
haar ziel intiem gemaakt

ik heb mijn zinnen glad gestreken
en zelf de plooien vast gelegd

en toch
ben ik de droefheid zelve
ik heb mij veel te veel ontzegd

---

*

op dit middernachtelijk uur
is mijn vagevuur slechts asse
want wolken heb ik al verjaagd
en de maan heeft het geweten
die is vannacht te vroeg vergaan

---