Berichten van 1 mei 2005 tot 31 mei 2005

*

soms probeer ik 
wolken in te pakken
statig is het woord

ze zijn zo langzaam 
ze strekken zich lui
en laten zich immers
zo graag bewonderen

vandaag heb ik getracht
ze weg te vagen
zonder ze aan te raken
de slierten slepen zich
nog altijd voort

ze zijn toch zo onhandig
om aan te voelen
ook al hebben ze
een zilveren boord

---

jij schrijft fronsen

ik vouw mijn rimpels op

jij klaagt tranen in een meer

en ik zeg,
waterlanders die treuren om oud zeer

je gebruikt het woord verdriet
soms veel te veel

en de liefde en het minnen
en het hartverscheuren
en het breken van de spiegel

dan laat ik maar mijn tovertaling wieken
over 't water scheren en nog meer

ik laat graag de bloemen tussen 't gras
verschieten en de wind die neem ik mee

ik ben een zonaanbidder
die de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud

mijn vingers graven
diepe voren in de aarde
ze dreigen nu ook
met het scheuren van het hart
het schokken van de stem
en het handgewring

ik hou mijn adem in
tot ik blauw zie

*

mijn huid schaaft vurig rood vandaag
het lijkt wel of ik stenen bloeden laat

mijn keel is leer en rauw het vlees
waarover ik mijn tong beweeg
mijn stemgenoot heeft zich diep
gegraven en hoest zich droog

ik heb een hele nacht verslapen
en mijn dromen leeg gelaten

mijn zinnen had ik afgesloten
in mijn poging
om zijn afwezig
zijn te naderen

---

*

ik vraag je niet zoveel
slechts stukjes van je tijd

ik bed ze in
in vragenuurtjes
waarbij ik mezelf 
wat losser smaken
laat, om aangenaam
te converseren

---

*

Ik heb haar fiets gezien
ze leunde 
het voorwiel stond zo schuin
een kale eik die steunde
en verborg zo het refrein

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

ik heb ze niet gezien vandaag
ze heeft mijn veld verlaten
mijn blik vertoont nu gaten

zojuist was er een fiets te zien
die steunde
een kale eik die kreunde

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

en ik, 
ik kon niet
achtervolgen
ik was even stram
zoals die ouwe eik
zijn gegroefde stam

---

Nog een oudje, even wat opgefrist, voor een goede vriendin en haar dochtertje.

het rulle zand waar ik mijn stappen zet
schuift onderuit en stroomt als water
het golft alleen wat trager dan de zee
die meer meeslepend neigt en keert

*

visioenen heb ik wel gehad
en huiver in het gore duister
waar zintuigen zinloos zijn

de woede heeft mij overleefd
want hulpeloosheid is nooit
mijn sterkste kant geweest

klaarheid moet ik scheppen
met handenvol uit zwarte waters
en waar moet ik er dan mee blijven?

soms zie ik ook een eindeloze rij
van vaders voor mij staan
steeds vager ben ik, de allerlaatste zoon
slechts de namen blijven hangen
die heb ik ooit eens opgezocht
al heel mijn leven lang en dat is kort

---

vandaag huil ik de wolf zijn lied
er is geen bleke maan in zicht
om mijn wolken te verdragen

(Mijn laatste verzen samengebracht tot één gedicht)

*

Nog een laatste maal vader
mijn allerstoffelijkste groet
en tastbaar, nog zo tastbaar
voel ik je koude handen en
geen harteklop in 't gemoed

daar in alle beslotenheid
heb ik mijn pantser afgescheurd
tot het kleurloos bloeden begon
ik had geen druppel rood meer
slechts wit en zwart, en zwart

begraaf ik de woorden diep
in het duister van volle gronden
zodat het licht geen valse schijn
kan wekken en geen verdriet

maar dat blinden kunnen zien
in het donker dat wist ik niet

----

*

soms begraaf ik de woorden diep
in het duister van volle gronden
zodat het licht geen valse schijn
kan wekken en geen verdriet
maar dat blinden kunnen zien
in het donker, wist ik niet

---

Nog een laatste maal vader
mijn allerstoffelijkste groet
en tastbaar, nog zo tastbaar
voel ik je koude handen
geen harteklop in 't gemoed

daar in alle beslotenheid 
heb ik mijn pantser afgescheurd
tot het kleurloos bloeden begon
ik had geen druppel rood meer
slechts wit en zwart, veel zwart

--------

*

zal ik weer traag mijn stappen plaatsen
voet voor voet in een lange stoet
met de geur van wierook in mijn mond
mijn droeve ogen  naar de grond
gericht en warhoofdig het gemoed

mijn dag begon reeds
met een zwaar vermoeden
mijn zinnen klonken 
in de ochtend reeds zo droef

---------- 

Wat is chaos?
niets meer
dan een steen in een vijver
niets meer
dan een lang gerekt ogenblik
van verstoring
(of gods verstrooiing?)

wij zijn toch sterrestof?

mijn eerste levensvonk
greep ooit het licht
toen duisternis nog
het heelal verborg
en elke overstap
van dood naar leven
heeft mij besef gegeven
dar er geen dood
is, slechts zielenood
mijn vader is dood
zo gaat het leven
en ik blijf achter
met een zekere chaos

***

*

er is geen chaos
enkel regelmaat en tijd
een tijd om over na te denken
en geen eeuwigheid

want zeg nu zelf
de dag wordt opgesplitst in uren
de nacht in dromen en het wakker worden
en tijdloos kan ik niet verbeelden

ik ken slechts regelmaat en tijd
en zo word ik honderd jaren
oud en blijven lange haren
zwart als ebbenhout
slechts mijn baard is grijs
het zweet is zout

de chaos is aan deze zijde
verbonden aan verstoorde tijd
en dus illusie in het ongerijmde

------------------------

*

vandaag stap ik een jaagpad af
langs de kant van een kanaal
een graafwerk vol water
een vaartuigweg, een trage weg
met stroming aan de sluizen

vroeger trokken zware paarden
langs het veelbejaagde pad
de boot vooruit, nu zijn ze
in een motor opgesloten

nu jagen er enkel fietsers
de vissers schrik op 't lijf
het belgerinkel stoort me
als ik weer het jaagpad
moet verlaten

dan voel ik me landerig
aan de waterkant
want mijn zinnen dobberen
op het water

--------

dag hond
je smakt weet je
je krabt en strekt je luie lijf
en blikt wat schuin naar boven
je krulstaart kwispelt met een vraagteken
je tong hangt even halfuit je bek
je neus is vochtig en je schudt je kop

stilaan begin ik je taal te verstaan
want je nodigt uit
je wil gewoon buiten

----

Een gedicht is nooit af, het is spelen met woorden en het spel is nooit voleindig. Dit is nu al de derde versie.
*
Onweernachtig
 

hij heeft het witte laken
van zich afgescheurd
de hoektandzinnen
aangescherpt

zijn woede heeft zich sterk gemaakt
en grauwt met woordenloze kreten

als een schilderling
beperkt hij kleuren
een witte ondergrond
met rood en zwart
en soms het zilver
weet hij onweernachten
weer te geven

zijn felheid hoeft
geen overdaad

slechts bliksem
aan de houten
boorden

---

*

ik zag de dood bedrogen
de rood omrande ogen open
de adem stokte in de keel

het leek wel op een kermis
met al die knipperlichten
en draden en naalden en
de koude was te warm

ik word er zo klinisch van

verdomme
hij heeft alweer
de wrevel opgewekt
om hetgeen hij was
het ademen wordt
beheerd

hij is zo ... machinaal vandaag

de tekens vaag
leeft hij nog wel
graag?

---

*

ik zag de dood bedrogen
de rood omrande ogen open
de adem stokte in de keel

het leek wel op kerstmis
er waren knipperlichtjes
en bedrading en
gelouterde aanwezigheid
ik werd er zo klinisch van

verdomme
hij heeft weer mijn wrevel opgewekt
om hetgeen hij was
zijn stilte die nu overheerst
hij is zo ... machinaal vandaag
en ongestemd en vaag
leeft hij nog

?

---

*


Attenhoven
het oude kerkje
uitgebeden

waar arduinen nog kunnen
bloeien in overvolle grond

en sommige stenen
hebben scherpe letters
en nog een datum
ze houden de aandacht gaande

Sonia Nijs vierde er haar verjaardag
de kerk was vol
zij was de priesteres
en haar kruisweg
zij sierde de muren
de tafels met haar overdaad

vandaag heb ik zeepbellen
de lucht in vervoering
zien spelen
met de adem
van een meisjeskind
ze speelde


---

vandaag heb ik zeepbellen
de lucht in vervoering
zien spelen
met de adem van een kind

*


ik zag de velden voorbij
het watervlak wat grijs
de lucht soms blauwer wit
en dichterbij vervagen

de windmolens draaiden
het hoofd naar het westen
ze wentelden met wieken
zo energiek en zelfgenoegzaam

de waterlopen dreven er
boven het vlakke land
de dijken slapen er
aan de oeverkant

ik werd er ééntonig
mijn stem wat vager
en mijn ogen zochten
de slaap, want de nacht
was overvol

----

ik heb een wagenwiel
te snel gezien en wentelen
het kraaide als een kind
toen het achteloos
door de bochten scheurde

het liet er zwarte sporen na
die maandenlang het asfalt
nog donkerder zullen kleuren

ik heb de volle glans gezien
een meisje er zien treuren

het gefluister in de achtergrond
werd in een hoek bedrukt
zelfs de wolken weenden

---

*

vandaag heb ik
nog geen letters
in een lege zin gezet

dus neem ik
een alfabet
in ogenschouw
om erop te liggen
broeden

ben ei zo na begonnen
met lukrake zinnebeelden

het ei zo na werd uitgebroed
maar toch heb ik geen zin

---

*
laat engelen maar
het halve wezen
van de mensheid
zijn

de andere kant is
duivelsgroot en
in 't hart een beest
gebleven

want we grauwen
soms als leeuwen
even hartsgrondig
naar de meeuwen
in het park

ze drijven daar
zo troosteloos
op bodemloze plassen
rond

---

*

mijn hart is aan werelden gebonden
met het roodbloeden 
en blauwe ademtochten

mijn ziel is aan mij verbonden
met onuitspreekbare woorden
misschien in kindertaal
en enkel kelige klanken

als mijn wanhoop soms te groot is
zijn gewone woorden niet genoeg
dan graaf ik soms

in prenataal gedachtengoed
en scheurt mijn ziel zich los.

dan merk ik dat er bloed wordt opgehoest
en mijn adem weeral stokt

***

mijn vandaag
heb ik geordend
en in getijden opgedeeld
vanavond komt de vloed
zo om een uur of acht
dan spring ik op het podium
ontmoet een mensenzee

dan spreek ik woorden
uit mijn achterland
de vlaamse kant
traag en zelfzeker
 en fluister ik de hoeken
droog tot stof

*

Jouw wereld is de mijne niet
en ik heb moeite
met mijn verbeelding
kan je voor mij
de grenzen wat verleggen?

 Als ik heel persoonlijk
(en intiem) mag zijn
dan zie ik een talentvol iemand
die zich wentelt in grote woorden
om een weinig kritisch publiek te behagen
en hoe ik je dat moet duidelijk maken,
daarvoor is één blad niet genoeg. 

Een goedkoop publiek
is heel eenvoudig
het zoekt herkenning van eigen woorden
Zij menen dat als je het onmiddellijk begrijpt
en op jezelf kan toepassen
dat het goed is.

Poëzie moet verwonderen,
een reactie oproepen
van "zo heb ik het nog niet bekenen"
dichters liegen immers de waarheid. 

Waar bleef de maan met haar zilver lach
terwijl de zon met bloed je horizon kleurde
Je was de hinde alsof er nooit iets gebeurde
totdat de ezel stierf.

Zie je wel, je hebt poëzie,
maar het ligt nog verborgen
voorbij je zelf gestelde
grenzen

***

Jazz & Poetry
19-05-2005 -20.30 uur
café d'Hooghe Ghast, Achter de Kerk 1 (Kaasmarkt)
Purmerend

Donderdag 19 mei zullen ook onze zuiderburen

Vlinderman en Verdano

komen om voor te dragen.
ze doen dan hun "gedichten-dialoog "
V&V dichter versus dichter!

tot ziens in de hooghe ghast?

*

soms heb ik behoefte
om muren te vervloeken
want de echo is dan
echt heel ongewoon.

---

*

Mijn dag is maar een halve wenteling
en de zomernacht nooit meer duister
dan kunstmatig licht

slechts een hond jaagt in de schemering
ik vaag dan het zand bijeen
dat vandaag is blijven liggen

---

*

hij schrijft flinders
in zijn woordenboek
om hun gefladder aan te tonen
ze kriebelen in zijn buik al maanden lang
vanaf de dag dat hij haar lief bekoorde
en haar glimlach vangen mocht
ze heeft zo'n mooie dagpauwogen

---

*

je schrijft hier geen woord
dat niet wordt losgeslagen
de zin verlaat het soms

elke morgen gaat de storm wel liggen
en kan de deur gesloten worden
de bomen staan er nog
zonder blad

ze hebben geen mond meer om af te dekken
het takkeklauwen scheurt te hard

---

*

vandaag krijg ik geen fatsoenlijk woord gedicht
de zin ontgaat mij en het bedenken is vederlicht

ik ben nog dronken van mijn nacht respijt
en mijn geremde dromen dringen nog altijd

men vertelde mij dat ik ze zou vergeten
van zodra mijn ogen open gaan
maar niets is minder waar
ik droom met open ogen

misschien schrijf ik zo
wel een gedicht
---

de ochtend heeft
het water laten breken
dus laat me maar
de zon bespreken
en het zand
uit mijn ogen wrijven
ik wou hier toch
niet voor eeuwig
blijven

mijn laatste dagen dragen
spijt met hopen
zoveel ongedane zaken
die roepen om vervulling
maar de tijd ontbreekt
een dag is maar
een halve wenteling
de nacht verschuilt zich
achter de horizon

dit is dus geen woord gedicht
dit is slechts dwalen
in het ochtendlicht

---

oOo

zijn schaduw hapert aan een tak
en nog amper kleeft het licht
aan de lengte van zijn dagen
zijn neergang blijft met vragen
de ogen met een troebel zicht

de schaduw groeit het laatste uur
tot hij geheel is opgelost
en het gloeiend rode vuur
het hemeleinde zachtjes lost

de ondergang wordt paars gekleurd
wat hem nog rest wordt toch verbeurd
verklaard voor eeuwig weg
dat is alles wat ik erover zeg
het oordeel is voor gene zijde

***

*

Mijn eerste zinnen
schreef ik ooit in spijkerschrift
op natte klei die hard werd
in de dageraad

ik telde graag
de bussels graan
de schapen en de balen wol
de tichels voor de huizen

ik schreef toen
streng en kerf na kerf
de trage dagen van de zon
het wassen van het water

ook beschreef ik
sierlijk avondrood
je lieve lusten toe
de hitte van mijn oven
in mijn laatste lied
op grijze klei

toen ik nog god was
en aanraakbaar

------

*

nog voel ik je laatste haverklap
het dichtslaan van de inkomdeur
het breken van je porseleinen
winkelwaar, de kristallen glazen

zelf zocht ik woedewoorden op
ze staan op punt om uit te barsten

mijn stem kraakt als een donderwolk
ze galmt door volle zalen

het stof kruipt in de hoeken weg
en tracht zich doof te houden

ik grauw de wolf, de grote beer
de draak om vuur te spuwen
de tijgerklauw, de leeuwenmaan
de moeder van de oorlog
zij is nu mijn vulkaan

woedend
braak ik wat geen woorden zijn
ik laat je trommelvliezen scheuren
en schroei daarna je oren dicht

---

*

zij woont in een appartementje
achter een dijk van een zee
de duinen zijn er wel versteend
en het gras is kortgenknipt
verdeeld in rechte vlakken
de stranden liggen er
verlaten bij

in de dagen van de zomer
komt de vloed vanuit
die stenen duinen
en ook vanop het land
ze blijft dan bruinen
op de vlakten
tuusen het schuim
en dode kwallen
op het zand

---

zij leest mijn dichtgeschreven zinnen
waarmee ik me soms heb klem geplet
vooral als ik weeral diep van binnen
teveel mezelf in de kijker heb gezet

zij krast dan ongenadig met een mes
haar strenge woorden in mijn lege bord
zodat ik opschrik en verbaasd de les
ter harte neem, terug nuchter wordt

en ik die dacht dat mooie woorden
overdadig en met klatergoud versierd
toch wat langer blijven hangen

maar,
 blijkbaar zijn ze te gewichtig
en is mijn potlood veel te zwart
en de grond waarop ze vallen
veel te zompig en te nat

---

hij graaft niet graag in zwarte aarde
teveel slib heeft er het land bezwaard
de klei is immers zwaar te keren
en wordt hard in het dagelijks licht

het is ochtend
en de snelweg is weer overvol
van stilte kan ik hier slechts dromen
maar zelfs in mijn slaap
hoor ik gegrom

ik zou de hemel kunnen vragen
om een ander tijdsbestek
maar dan moet ik achterlaten
wat ikzelf ooit heb verwekt

ik zou het vader kunnen vragen
die heeft die stilte nog gekend
in zijn allerjongste oorlogsjaren
maar hij werd toen niet verwend

---

Donderdag 12 mei 2005

78^ste poëzie-avond in de reeks

De Muzeval

met gastauteur

DIDI DE PARIS

de galeiboef van ’t kofschip

aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ

na afloop en pauze:

Vrij Poëzie Podium

Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)

Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid

Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)

Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)

..

“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.