Donderdag 12 mei 2005
bedenkingen
hij graaft niet graag in zwarte aarde
teveel slib heeft er het land bezwaard
de klei is immers zwaar te keren
en wordt hard in het dagelijks licht
het is ochtend
en de snelweg is weer overvol
van stilte kan ik hier slechts dromen
maar zelfs in mijn slaap
hoor ik gegrom
ik zou de hemel kunnen vragen
om een ander tijdsbestek
maar dan moet ik achterlaten
wat ikzelf ooit heb verwekt
ik zou het vader kunnen vragen
die heeft die stilte nog gekend
in zijn allerjongste oorlogsjaren
maar hij werd toen niet verwend
---
Donderdag 12 mei 2005
78ste poëzie-avond in de reeks
De Muzeval
met gastauteur
DIDI DE PARIS
de galeiboef van ’t kofschip
aanvang 2…
Donderdag 12 mei 2005
78ste poëzie-avond in de reeks
De Muzeval
met gastauteur
DIDI DE PARIS
de galeiboef van ’t kofschip
aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ
na afloop en pauze:
Vrij Poëzie Podium
Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)
Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid
Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)
Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)
..
“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.
zij hebben hem nog wat aardse tijd gelaten en een pijnloos einde werd ons beloofd maar mij lijkt het wel alsof zijn stem gesnoerd met een ro…
zij hebben hem nog
wat aardse tijd gelaten
en een pijnloos einde
werd ons beloofd
maar mij lijkt het
wel alsof zijn stem
gesnoerd met een roes
als grafgift werd meegegeven
we gebruiken nu
omfloerst de woorden
we spreken van heengaan
en gelatenheid
ik zeg hij droomt
ik zie zijn lippen
nog bewegen
met ogen dicht
en als hij ontwaakt
zal alles anders zijn
er resten enkel nog
verdichte woorden
in mijn aardse tijd
misschien is dit wel heimwee
omdat ik heimelijk blijf vechten
om iets dat ik verloren heb?
---
een windekind noemt ze zichzelf haar gevleugelde woorden hebben draagkracht ze is bij tijden onstuimig bijtijds een zonnebriesje hierboven s…
een windekind noemt ze zichzelf
haar gevleugelde woorden
hebben draagkracht
ze is bij tijden onstuimig
bijtijds een zonnebriesje
hierboven staat dus de inleiding tot een gedicht!
***
ze roept tegen de wind in
en hartsgrondig haat ze
het verwaaide woord
dat zich tegen haar keert
zij had een bomenrij geplant
rechtop en fier de stammen
nog jong en groen
de aarde aangestampt
ze breken wel de wind
maar zelf niet, ze buigen
wel de woorden zachter
maar onverstaanbaar
haar taal is de hunne niet
zij fluisteren in de wind
hun eigen weerwoord
---
hij ligt op zijn zij verloren in een zetel en alles aan hem werd zacht gemaakt de klauwen de tanden zijn mond is klein met rode lippen zij h…
hij ligt op zijn zij
verloren in een zetel
en alles aan hem
werd zacht gemaakt
de klauwen de tanden
zijn mond is klein
met rode lippen
zij heeft met haar elfjeslach
hem nog vaarwel gezegd
en komt zeker nog wel terug
hij zegt me niets stomweg
ligt hij op zijn zij
zij praat honderduit met hem
's avonds in het grote bed
en hij vertelt haar dan
van de dagen op zijn zij
---
Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskrac…
Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskracht hebben dan het originele.
Inmiddels heb ik dus mijn verzameling al een beetje uitgebreid, het levert soms leuke combinaties op, waar ik bijtijden zelf versteld van sta.
Een woord waar ik zeker een patent op heb (zoek het maar op in google) is "tovertaling". De tovertaling is voor mij het symbool van de verbeelding, tovertaling is een gedicht, een betovering met woorden.
Onlangs heb ik het woordje "treurwilligen" gelanceerd, een treurwillige is sentimenteel, iemand die in zijn gevoelens graaft, daarom staat hij/zij ook aan de waterkant.
Een "watergraaf", iemand die tevergeefs in zijn verleden graaft, al zijn zekerheden glippen door zijn vingers.
zou het kunnen dat ik water-
graaf geworden ben
en mijn handen enkel graaien
naar een landverloren droom
---
"het" laat ons even stilstaan bij de dood het klinkt mij als een gebed waar geen adem meer in lachen barst geen zinnige getuigen blijven ro…
"het"
laat ons even
stilstaan bij de dood
het klinkt mij als een gebed
waar geen adem
meer in lachen barst
geen zinnige getuigen
blijven ronddwalen
geen geestigheid
alleen devoot
slechts stilte en bezinning
zonder haast
waar gisteren wordt herdacht
mijn leven lang en dat is kort
slechts cijfers blijven hangen
het wuivend riet
aan de waterrand
wordt grijs na een tijd
en sterft rotweg
het keert altijd
weer terug
zonder haast
---
verwacht van mij geen lofbetoog geen woorden geen waarderen daarvoor is mijn mond te droog de grote woorden blijven steken het gebeurt soms …
verwacht van mij geen lofbetoog
geen woorden geen waarderen
daarvoor is mijn mond te droog
de grote woorden blijven steken
het gebeurt soms
dat ik mijn hart ontbloot
maar nimmer doelbewust
het zwerft graag
tussen volle zinnen rond
maar altijd op zijn hoede
---
Af en toe bereiken mij verhalen van hartzeer en verscheurdheid dan voldoen gewone woorden als troost en medeleven niet meer dan zoek ik naar…
Af en toe bereiken mij verhalen
van hartzeer en verscheurdheid
dan voldoen gewone woorden
als troost en medeleven niet meer
dan zoek ik naar die ene zin
en rafel ik een schorre kreet
dierlijk en ruw met de tanden
op mekaar, ze breken af
de wolf huilt naar de maan
met holle klank verbeten
en mijn ziel begraaft zich
in zwarte koude aarde
maar alles wordt vroeg of laat
ook begraven, dat is het lot
de zin, het einde
het herhalen blijft
---
Misschien is dít wel heimwee dat ik nog heimelijk blijf vechten om iets dat al lang verloren is ik heb het met sluiers verhuld tot het einde…
Misschien is dít wel heimwee
dat ik nog heimelijk blijf vechten
om iets dat al lang verloren is
ik heb het met sluiers verhuld
tot het eindeloos verstikte
en het naamloos achterbleef
misschien moet ik wel eerst
de naam terug vinden
---
je rukte de wolken open tot aan de hemel toe de wolken weenden en de zon? die bleef nog even ze schreeuwde het gat weer dicht. ---
je rukte de wolken open
tot aan de hemel toe
de wolken weenden
en de zon?
die bleef nog even
ze schreeuwde
het gat weer dicht.
---
ik voel me als een waterschaatser die gladjes uitschuift op je zinnen maar enkel glimlachrimpels roert als een hommel met een bromtoon op ee…
ik voel me als een waterschaatser
die gladjes uitschuift op je zinnen
maar enkel glimlachrimpels roert
als een hommel met een bromtoon
op een kleine schommel in je buurt
wuif me toch niet achteloos weg
zo worden vleugels soms gekwetst
ik heb immers geen angel te verbergen
en mijn tong proeft je honingzoet
---
hij raast de straten af met de moto hij vreet kilometers en zijn hart op hij is ook razend verliefd op haar onvoorwaardelijk, hij heeft het …
hij raast de straten af met de moto
hij vreet kilometers en zijn hart op
hij is ook razend verliefd op haar
onvoorwaardelijk, hij heeft het mij
zo dikwijls al verteld
zij heeft zijn glimlach laten bloeien
het blonde haar weer strak gelegd
de zachtheid in zijn ogen opgewekt
zij heeft hem zo overtuigend gemaakt
meer dan zijn moeder kan bevroeden
want bij haar kwam hij
zo moeilijk uit de woorden
al gaat het soms zo onbeholpen
hij doet nu ook zijn zeg.
----
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer ra…
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer raakte de hoogste toppen van vervoering. Men bleef om meer vragen, zodat we meer dan 2 uur poëzie konden brengen met tussendoor een pauze of twee.
Dit gedicht werd ook gebracht:
Mijn vader
Mijn vader is klein
van gestalte
en fel vermagerd
hij hapert af en toe
het grijze haar, dat hem nog rest
bedekt ternauwernood het fronsen
hij wekt de wrevel om hetgeen
hij was, zijn stiltes bij momenten
maar als we samen graven
in oude aarde, dan glanzen
ogenblikken soms en klinkt
zijn stem weer opgewekt
Mijn vader is groot
van hart
ondanks het vele falen
het hapert af en toe
hij heeft de stiltes
aan mij doorgegeven
hij wekt mijn wrevel op
---
een eiland?
maar dan moet ik de zee wegdenken
het zilver van de vissen en de meeuwen
zelfs het strand met gebleekte kokkels
en dode zeesterren die er achterbleven
maar het is er nooit stil genoeg
een bergtop?
waar de wind van alle kanten waait
en zelfs de kraaien komen paraderen
tot de kou alle warmte heeft vergeten
ik zou het er niet lang overleven
aan adem heb ik ook te kort
in mezelf?
de anderen kan ik immers buitensluiten
evenals mijn ogen en de oren dicht
ik kan mijn ongenaakbaarheid uitbuiten
en harde woorden hardhandig smijten
maar hoe lang hou ik dat wel vol?
misschien kan je de maan ontmoeten achter de groene bomenrij, dichterbij al ben ik wel vandaag het westen kwijt aan de rand van het bos aan …
misschien kan je de maan ontmoeten
achter de groene bomenrij, dichterbij
al ben ik wel vandaag het westen kwijt
aan de rand van het bos
aan de kant van de waterval
aan de boorden van het water
staan de treurwilligen, zonder woorden
ik kom ook; wat later langs
misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt
aan de voet van de bergen
waar beken groeien
waar de gebroken rotsen
de stroming verstoren, zonder woorden
ik zoek er een omweg
langs de azuurblauwe meren
maar de zon verbergt zich
achter de druileregen
het blauw is niet zo helder meer
---
een treurwillige staat meestal onderaan een trage waterval en zijn wortels ademen diep een druileregen maakt meestal het gras en de paden dr…
een treurwillige staat meestal
onderaan een trage waterval
en zijn wortels ademen diep
een druileregen maakt meestal
het gras en de paden drassig, al
heeft dat wel zijn charmes niet?
misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt
de laatste dagen ben ik zo treurwillig en verloren mijn bloeddruk is te laag en wat me kan bekoren is onduidelijk en traag mijn klank is nie…
de laatste dagen ben ik
zo treurwillig en verloren
mijn bloeddruk is te laag
en wat me kan bekoren
is onduidelijk en traag
mijn klank is niet belangrijk
mijn mond is soms te groot
de borstkas is omvangrijk
ik leg mijn hart soms bloot
hij verstopt zijn aaibaarheid achter fronsen en een grimas zijn stem is als het breken van een glas, het knarsen tussen scheve tanden en zij…
hij verstopt zijn aaibaarheid
achter fronsen en een grimas
zijn stem is als het breken
van een glas, het knarsen
tussen scheve tanden
en zijn te grote mond
hij bevuilt spijt op zijn hurken
en een bierblik op de grond
zijn hoofdstuk hebben wij
verworpen en we smijten
er goed koper rond
aan de stadswaag
sleept hij traag zijn winkelwagen
op zijn minst
heeft hij een ligplaats
onder roestig ijzer
en als het meevalt
slaapt hij
in een bijenkorf
voor twee euro vijftig
---
