Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Zondag 18 december 2005

Ze roept tegen de wind in

ach, roept ze moedeloos tegen de wind 
en hartsgrondig haat ze elke verwaaide 
zin die hij omkeert en dan anders klinkt

 

zij had toch een lange bomenrij rechtop 
fier de stammen nog jong en groen aan-
geplant, met zwarte aarde aangestampt

 

om ze de wind te laten breken, maar zelf
niet, ze buigen wel haar woorden zachter

met spijt blijkbaar, want ze maken haar
onverstaanbaar

 

want haar taal is de hunne niet, zij fluisteren
het liefst en hun enige verweer is buigzaam
ze schudden ook hun hoofden in de wind

Geschreven door Verdano om 19:13 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

lin18 december 2005 om 22:22

ze roept tegen de wind in

stil word ik hiervan....
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 18 december 2005

De stadsbedelaar

 

.

hij verstopt zijn aaibaarheid

achter fronsen en een grimas

zijn stem breekt glas en knarsen

het glazuur van zijn tanden

 

hij bevuilt spijt op zijn hurken

met een bierblik op de grond

een beker aan zijn voeten

 

zijn handen lijken wel gebeten

de koude steekt hij weg

met oude kranten

 

en enkele voorbijgangers

ze werpen, het medelijden

goedkoper op de grond

.

Geschreven door Verdano om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 16 december 2005

Een schaamteloos krot

.
 

er

kruipen bruine mieren langs

de muur omhoog de deur zit

vast en klem, het hout is rot

en een vergeten slot is groen

 

het heeft de sleutel en zijn glans

verloren mieren kruipen tussen

de kieren en de vele spleten door

zo kunnen ze wel het hele huis

 

veroveren

 

de man die laatst nog

binnen kwam, hoe lang

geleden weet ik niet

is er te kort

een tijd verbleven

 

want de muren zijn nog kaal

de vensters hebben nog geen

gordijn gezien, slechts vegen

 

het is zonde van het huis

met van die schaamteloze ramen

 

en ik heb zelfs geen huis

om het te beschamen

Geschreven door Verdano om 23:44 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 15 december 2005

Scheldezicht

Een wandeling aan de Sint Aldegondiskade


hier roept geen meermin vrouw noch man
maar langs zonder het boeien, waar rustig
de logge schepen hun kettingen rammelen

in diep water klinkt hun dof geluid getijde-
loos op een zanderig zachte bodem, achter
de sluizen wachten ze, al de jaren langdurig

'we houden hier ook van hoge masten' zei ik

kijk hoe ze hun schors te barsten schudden
al lanen lang noemt men ze hier platanen en
de zeewind heeft ook hen met schuimgeweld
schuin te kijk gezet, maar ach ze buigen wel

al wat hier aanligt trotseerde ooit de zee
door scha en schande hoeven ze echt geen
namen meer, voor deze schepen slechts
de landstormen en een uitroestig sterven

.

Geschreven door Verdano om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 december 2005

De ochtenden zijn wit bestoven

De ochtenden, ze scheuren

nu langs mijn raam voorbij

ze krassen, groeven in arduin

de blauwe stenen, ze stuiven

als ‘t wit zand omhoog

 

in de verte ronkt een vlieg-

tuigmotor, de vleugels zie ik

niet te voorschijn komen, maar

misschien vliegt hij ook te hoog

 

Deze nacht had ik ijskoud

een droom, zelfs de lucht

leek wel bevroren en alles

 

wat ik zag was wit, afgrijselijk wit

zelfs schaduwen liepen verloren

en ze vonden hun oorsprong niet

 

ik droomde over vandaag op
het plein, totdat de morgen me
wakker riep, het vuur bleek
en de assen wit bestoven

Geschreven door Verdano om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 december 2005

Pleinvrees

vanaf een betonnen balkon

zie ik een plein heel het jaar

door groen, kunstig het gras

hier en daar een wandelaar

zijn hond moet aan de lijn

 

ik zie een blokkendoos naast

een enkele boom, snoeihard

een getralied voetbalveld, ze

roepen er allemaal opzichtig

mijn hond moet aan de lijn

 

het eigen volk houdt het wel

heel erg kort, met blauw en

met lange messen dreigen ze

zelfzeker het warkruid weg

 

ze hebben hun eigenbelang

al veel te lang gekoesterd en

ze komen nu huis aan huis de

vol gemeste tuinen wieden

 

tot zelfs een bedelaar heel

vreemd zingt in zijn eigen

stad, om van te kotsen want

zijn gekraakte huis werd
afgeslacht

Geschreven door Verdano om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 11 december 2005

Voorspraak

Dit is in wezen een betoog, ook een voorspraak
hier neem ik het woord en werp mijn oordeel in
de weegschaal.

Het is inderdaad mijn bedoeling om uw beslissing
te beïnvloeden, niets meer en niets minder, ik kom
er openlijk voor uit dat ik Uw onvermurwbaarheid
aan het wankelen wil brengen.

Hier schroom ik mij dus niet om op te komen voor
mijn vriend AQ, duizend maal meer indringend dan
mijn verwoording, is zijn levensverhaal.

Daarvan onthou ik dat hij hals over kop vluchtte,
zonder voorbereiding, ook geen voorbedachtheid
daar had hij de tijd niet voor.

De feiten zijn U welbekend, U beschikt immers
over een volledig dossier, met naam en toenaam
met allerlei verklaringen die waarschijnlijk wel
niet helemaal sluitend zijn.

Maar U hoeft enkel de paniek erbij te bedenken,
en een wereld die in elkaar stortte

Geschreven door Verdano om 22:07 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 9 december 2005

De vrouwentoren

.

met haar stenen, haar
slanke lijf praalt ze hoog
boven de grijze stad
de zielen, de zinken
de rode pannen, daken
telt ze met zware slagen
telkens de lange uren
het vertragen van dagen
waar kristallen glazen
in de verte klinken

maar af en toe is zij frivool
genoeg om de tonen lief te kozen
die ik haar verlegen vroeg

dan laat ze klanken uitverkoren
boven doffe lagen stadslawaai

haar beiaard in de klokkentoren
vervaagt mijn roezemoes
dan in een handomdraai

.
Geschreven door Verdano om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 8 december 2005

De Schelde kaaien

.

midzomer avond laat
de oude kaaien lonken
traag de wandelaar

de terrassen stapelen
loom de laatste gasten
het avondrood bestijgt

hun dronken hoofd
ze praten er roestig
met gedoofde stemmen

want de hitte heeft
hun keel geschraapt
ze blazen af en toe

nog heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar

ze zijn als bomen
die aardig wuiven
met hun kroon

.
Geschreven door Verdano om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 6 december 2005

Nog een oudje voor de kerst (herwerkt)

Om nog een beetje stemming te scheppen, plaats ik vandaag een oud (herwerkt) kerstgedicht van mezelf:

Kerstglans

'k zie er glazen bellen in felle kleuren
een glitter glans de verse dennegeuren
en tussen groene naalden danst katoen
gepluis, sneeuwt het nu ook al in huis?

'k zie een kinderwens in flinterdun glas
flits, fliksem flonker lichten aan en uit
pinken in de donkerte totdat de nacht-
wacht galmt en als de glazen dronken

stemmen hun twaalf slagen klinken laten
dan hoor ik papier geritsel het scheuren
't gefrutsel, en verblindend flits, flits het
kiekjes monster verzamelt ogen wonder
en ah's en oh's

.
Geschreven door Verdano om 22:15 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 5 december 2005

de hangende tuinen



hier kruipen de tuinen langs de wind omhoog
ze vormen lange rijen, en stapelen tevergeefs 
de bruine aarde, het gehelmde gras heeft hier
zijn wortels al ontbloot, het  maakt zich klaar
vertrekkensklaar

een storm is niet behulpzaam, verre van want
alleen een lichte regenval houdt dit alles tezamen

misschien zal een ijstijd ons met verstarring raken
en wordt het landschap nog eens vriesdroog kaal

en kruipt zelfs het water langs de wind omhoog
Geschreven door Verdano om 11:29 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 4 december 2005

Een winterhart

.

Vroeger
braakte hij
de woorden als
een ware waterval
tot hij opeens begon
te haperen omdat het ijs
hier om zich heen gegrepen
had, enkele druppels druipen
nog, om het allerlaatste zuchten
weer te geven, hij is nu winterhard

toen zelfs de tijd verloren, bleek
liet men onaangedaan de korte dagen
langer lopen, want zolang het vriezen en
de vorst geen uren kennen, hij als de zon zo
laag gezonken is, blijft hij het liefst een ijzig beeld

heeft hij een winterhart

.

Geschreven door Verdano om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 2 december 2005

De trage schelde


.

mijn haven is een pleisterplaats
voor traagheid, voor de logge
schepen en de Schelde zelf een
blinkend pad dat kronkelt langs
haar lage landerijen en de dijken
hoeven slechts het springtij t'rug

naar zee te laten streven, hier is
geen mond meer die haar brakke
water lust, enkel nog wat oudere
grachten, ze liggen talrijk onder
grond te wachten op een metro
koker, het graafwerk en de tram

wij raken hier altijd doorweekt
door regen, en de klei houdt alle
botten vast, 't slijk blijft eerloos
kleven aan mijn landerigheid met
bruine vegen, maar zelfs de zee

heeft, lang geleden dit land gekust
de walvis ooit nog vaart gekregen
hij zocht toen landinwaarts
zijn laatste rust

.
Geschreven door Verdano om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 1 december 2005

Antwerpen by night (herwerking)

.
ik hou van 't stad en zijn te lange leien
de tram die stapvoets door te korte
bochten giert en schreeuwt, met zand
de stalen staven schuurt

de koperen nagels tussen de kasseien
't Sint-Anna strand, we zochten haar
altijd op een linkse oever, want we
houden van een overkant

het gras is daar gewoon, ook groener

de blauwe zak met zijn te lange tenen
ik vroeg hem of zijn broek die zware
gordel wel verdragen kon, en zonder
de bretellen

de oliestank, de beerputlucht, de Schelde
de vreemde zucht, die 's avonds laat met
zijn viool de wandelaar op de Meir wel
wil, ontroeren

is een dronkenman, een rode zon schijnt naar
zijn hoofd gestegen, de zwerver heeft intussen
al de bank bekleed, het houten bed de koude
en 'n blik later was hij uit het licht verdwenen

.
Geschreven door Verdano om 10:13 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 1 december 2005

een stad aan de stroom (herwerking)


men zegge, dat mijn stad aan de stroom
'n haven is, waar een huizenboom groot
groeit zonder groen aan de lage takken 

men neme deze stad en oeverloos klinkt
er het gezever over mijn straat, mijn huis
mijn stenen achtertuin, er is geen boom

het benoemen waard, ze worden altijd
onherkenbaar gesnoeid, ze teren al jaar
in jaar uit langs betonnen straten, leien

noemen we ze, we denken daarbij aan
vroeger, toen het goed toeven was en
de zon slenterde er groen over 't glas

hier worden de oude loodsen overvol
gestouwd met vreemde eenden en de
regen maakt het wegen drempelloos

ik hou liever van laveloos denken en
stilstaand van het water, 'k ben geen
prater en erger me soms mateloos

aan verbetenheid, de tanden, en een
onachtzaamheid van handen die
wegwuiven, het schelden

de trage Schelde
schuift alles weer in mijn plooi

Geschreven door Verdano om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 30 november 2005

een nieuw stadsgedicht

.

men zegge dat mijn stad aan de stroom
'n haven is, waar een huizenboom groot
groeit zonder groen aan de dode takken 

men neme een stad en oeverloos klinkt
er het gezever over mijn straat, mijn huis
mijn stenen achtertuin, er is geen boom

het benoemen waard, ze worden altijd
onherkenbaar gesnoeid, ze teren al jaar
in jaar uit langs betonnen straten, lanen

noemen we ze, we denken daarbij aan
vroeger, toen het goed toeven was en
de zon slenterde er over 't groen gras

nu worden zelfs oude loodsen overvol
gestouwd met vreemde eenden en de
de regen maakt er wegen drempelloos

ik hou eerder van het eendekroos en
stilstaand van het water, ik ben geen
prater, en erger me soms mateloos aan 

verbetenheid, de tanden, en een
onachtzaamheid van handen die
wegwuiven

het schelden, de trage Schelde
maakt het weer altijd goed

.

Geschreven door Verdano om 18:41 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 30 november 2005

Een warmentaal gedicht

warmentaal

Men roept frontaal een hulpkreet om, vanuit een 
zondig land waar 's winters lappendekens drijven 
op een rode modderstroom, de diepe scheuren
dragen er het water verder, de regens zijn er over-
vloedig, ze komen uit het westen en smaken zuur
ze vullen plassen in de karresporen, ze maken zo
de waterweg waar enkel nog de hoop kan varen

---

ik antwoord in mijn warmetaal uit een afgezonderd
land waar landerijen ook als lappendekens drijven
de trage stroom afboorden, diepe grachten dragen
er het water weg, de regens zijn hier overvloedig
ze komen uit het westen en smaken zoet, ze vullen
plassen in de karresporen langs een waterwerk

hier zijn de wegen hard, opgehoogd het razen van
metalen of de stank van rubber en verkoolde lucht

Geschreven door Verdano om 13:06 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 29 november 2005

ochtendgebed

spiritualiteit

Als westerlingen wordt ons nog al eens verweten dat we te weinig spiritueel zouden zijn. We houden ons teveel bezig met materiële zaken, we hebben geen oog meer voor het bovennatuurlijke.

we bidden geen vijfmaal per dag
we kennen geen totale onderwerping
ons ontbreekt het heilig vuur

als mens hoef ik geen heilig vuur, geen vertering noch een hunkeren naar hetgeen onbereikbaar is. Het is goed dat ik weet dat het bestaat, niets meer. Laat me toch het besef van mijn eigen onvolmaaktheid, daar kan ik mee leven. Ik hou van de verwondering, niet het wonder, van een vriendschap en niet van een onbereikbare liefde.

Mijn god is tevreden met mij, hij stelt geen bijzondere eisen, hij dwingt me nooit en is enkel af en toe teleurgesteld. Maar dat hoeft hij me niet te zeggen, dat weet ik van mezelf.

Evenals HEM, hou ik afstand en betrokkenheid is iets voor simpele zielen. Laat me eerst mijn eigen rommel opruimen, voor ik een ander te hulp snel. Ik ben geen heilige die leeft van onthouding, geen kluizenaar.

Dit is een gebed, geen aanbidding want zoiets is zinloos. Hoe kun je iets aanbidden wat onbereikbaar is?

Nu praat ik in mezelf, met mijn eigen onzichtbare ZELF, wie zei er ooit dat hij 'als god was'  in het diepste van zijn gedachten?
Geschreven door Verdano om 09:05 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 28 november 2005

Een moment van uittreding

 .

heeft het misschien iets te maken met
het ontbreken van, zich afvragen wat ?

een verdachte afwezigheid zoals koude
een tekort aan warmte vult, en de stilte
het resultaat van een luchtledigheid is ?

achtergrondgeruis, zoals het stranden
mijn romp schuurt de rotsen gladder

't bedenken bloklettert nu nadrukkelijk
in vette letters, er volgt een vraagteken
het maakt alles nog meer betekenisloos

---

we leven in een luchtbel met regenboog-
kleuren, altijd in beweging worden we er
bedrogen, we horen hier zeker niet enkel
onszelf, ook een valse echo kaatst terug

terug keren we altijd en toch is, iedereen
antwoordt anders, zo zijn wolkenformaties
telkens anders, met een onverschilligheid
die klaarblijkelijk niet meer ter zake doet

---

en toch lijkt het alsof ik alleen maar een
droom beleef, die ik tracht te veranderen
tevergeefs te verklaren, ik weet ook niet
waarom een bevlieging luchtledig klinkt

maar ooit wil ik wel eens ontwaken, nu nog
niet, ik laat wel mijn vingernagels groeien
Geschreven door Verdano om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten