Dinsdag 29 november 2005
ochtendgebed
spiritualiteit
Als westerlingen wordt ons nog al eens verweten dat we te weinig spiritueel zouden zijn. We houden ons teveel bezig met materiële zaken, we hebben geen oog meer voor het bovennatuurlijke.
we bidden geen vijfmaal per dag
we kennen geen totale onderwerping
ons ontbreekt het heilig vuur
als mens hoef ik geen heilig vuur, geen vertering noch een hunkeren naar hetgeen onbereikbaar is. Het is goed dat ik weet dat het bestaat, niets meer. Laat me toch het besef van mijn eigen onvolmaaktheid, daar kan ik mee leven. Ik hou van de verwondering, niet het wonder, van een vriendschap en niet van een onbereikbare liefde.
Mijn god is tevreden met mij, hij stelt geen bijzondere eisen, hij dwingt me nooit en is enkel af en toe teleurgesteld. Maar dat hoeft hij me niet te zeggen, dat weet ik van mezelf.
Evenals HEM, hou ik afstand en betrokkenheid is iets voor simpele zielen. Laat me eerst mijn eigen rommel opruimen, voor ik een ander te hulp snel. Ik ben geen heilige die leeft van onthouding, geen kluizenaar.
Dit is een gebed, geen aanbidding want zoiets is zinloos. Hoe kun je iets aanbidden wat onbereikbaar is?
Nu praat ik in mezelf, met mijn eigen onzichtbare ZELF, wie zei er ooit dat hij 'als god was' in het diepste van zijn gedachten?
. heeft het misschien iets te maken met het ontbreken van, zich afvragen wat ? een verdachte afwezigheid zoals koude een tekort aan warmte …
.
heeft het misschien iets te maken met
het ontbreken van, zich afvragen wat ?
een verdachte afwezigheid zoals koude
een tekort aan warmte vult, en de stilte
het resultaat van een luchtledigheid is ?
achtergrondgeruis, zoals het stranden
mijn romp schuurt de rotsen gladder
't bedenken bloklettert nu nadrukkelijk
in vette letters, er volgt een vraagteken
het maakt alles nog meer betekenisloos
---
we leven in een luchtbel met regenboog-
kleuren, altijd in beweging worden we er
bedrogen, we horen hier zeker niet enkel
onszelf, ook een valse echo kaatst terug
terug keren we altijd en toch is, iedereen
antwoordt anders, zo zijn wolkenformaties
telkens anders, met een onverschilligheid
die klaarblijkelijk niet meer ter zake doet
---
en toch lijkt het alsof ik alleen maar een
droom beleef, die ik tracht te veranderen
tevergeefs te verklaren, ik weet ook niet
waarom een bevlieging luchtledig klinkt
maar ooit wil ik wel eens ontwaken, nu nog
niet, ik laat wel mijn vingernagels groeien
Zaterdag 26 november 2005
hij speelt vandaag zachtaardiger gebaarde troost van 't engeltje want zij aait soms baarden die zich plukken laten, zij houdt van een glimla…
hij speelt vandaag zachtaardiger
gebaarde troost van 't engeltje
want zij aait soms baarden die
zich plukken laten, zij houdt van
een glimlach op een hoge troon
een pluche beertje,
een speculoosje één
marsepeinen roosje,
en haar opa
die zich graag paaien laat om
toch een handje van de sint
en de speeltuin in het park
nadien
Zaterdag 26 november 2005
.
hij speelt vandaag zachtaardiger gebaarde troost van kleutervolk zijn handen grijpen niet ze houden vast behoedzaam voor het vallen
want…
.
hij speelt vandaag zachtaardiger
gebaarde troost van kleutervolk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen
want zij houdt van baarden die
zich plukken laten, een glimlach
op een hoge troon, een pluche
beertje, een speculoosje één
marsepeinen roosje, haar opa
die zich graag paaien laat om
toch een handje van een sint
en de speeltuin in het park
nadien
Donderdag 24 november 2005
. traag is een woord dat zorgvuldig bedacht wordt en aarzelt als het de mond verlaat zelfs de letters haperen alsof elkeen gelispeld moet w…
.
traag is een woord dat zorgvuldig
bedacht wordt en aarzelt als het
de mond verlaat
zelfs de letters haperen alsof elkeen
gelispeld moet worden, en klinkers
dienen weldadig de klanken zoals
een bronzen klok de stilte verjaagt
uit duistere hoeken zelfs de duiven
klapwieken een gevleugelde zucht
tragisch het luiden voor een uitvaart
stapvoets de stoet en zijn dragers
verkrampt de monden van mannen
zacht het snikken van vrouwen
in zwarte sluiers, de houten kist
volgt de priester in gewijd paars
ook de wierook schaduwt
een lang bevlogen gedachte
vandaag werd alweer
de vader ten grave gedragen
de stoet was als immer spijtig en statig
de troostende woorden zinderen nog na
.
Woensdag 23 november 2005
. valavond in een winters weer, met een trage zon en de wind, de koude, de alfawolf huilt de nacht in voorbij de dag en de schemer wordt rum…
.
valavond in een winters weer, met een trage zon
en de wind, de koude, de alfawolf huilt de nacht
in voorbij de dag en de schemer wordt rumoerig
bloedrood,
vlug vlucht
haas haastig
gil schril
kreet schreeuw
rauw grauw
en dan het gehuil dat triomf betekent
de meute roept
één voor één het koor
dat dood en leven bezingt
tot de stilte verzadigd, klinkt
nog gegrom en gekef van de
jonge wolven
er is geen mens meer
te bekennen
.
Woensdag 23 november 2005
. breekbaar zoals de stembanden van een voorzanger hij zingt langdurig een dwingend zachte toon met een stem die stillevens bezoekt om hun i…
.
breekbaar zoals de stembanden
van een voorzanger
hij zingt langdurig
een dwingend zachte toon
met een stem die stillevens bezoekt
om hun ingetogenheid en vervoering
in wezen
wordt een lied immers dichter met tovertaal
terwijl de klanken ondergedompeld worden
in een tragische vijver, een bodemloze vlakte
en een paarse schijn van een schemerwereld
waar de zon reeds afstand van genomen heeft
.
men neme de stad aan een stroom een haven, een huizenboom groot die groeit tot haard vol ongenoegen waar zelfs oude vijvers te vol worden g…
men neme de stad aan een stroom
een haven, een huizenboom groot
die groeit tot haard vol ongenoegen waar
zelfs oude vijvers te vol worden gestouwd
met vreemde eenden en de regen die
maakt alle wegen oeverloos
ik hou eerder van eendekroos en stilstaand water
ik ben geen prater, en erger me soms mateloos
aan verbetenheid, de tanden, en onachtzaamheid
met handen die wegwuiven, het schelden
. een pad voor wild en jager de wandelaar en de haastige om snel een doel te bereiken heden ten dage worden de wegen harder, breder en ho…
.
een pad voor wild en jager
de wandelaar en de haastige
om snel een doel te bereiken
heden ten dage worden de wegen
harder, breder en hoger, aangedamd
en het hellen kunstmatig, bebost
een jagerspad dient per definitie
om een prooi te besluipen.
tegenwoordig blijkt dat snelheid
uitstekend voldoet om te doden
omzichtigheid hoeft niet meer.
er zijn ook geen jagers
slechts gejaagden
maar het huilen hoor je wel
meer en meer
.
. wat is vaag of moeilijk te onderscheiden een troebele lens maakt 't zicht onscherp mist dekt alles af met parelmoeren sluiers vandaag zie …
.
wat is vaag of moeilijk te onderscheiden
een troebele lens maakt 't zicht onscherp
mist dekt alles af met parelmoeren sluiers
vandaag zie ik alles door een waas
hier heb ik geen heldere oogopslag
maar wel weet ik dat op die plaats
onder die boom een houten bank
mij rust verschaffen kan, ik ga op
stap en bijna blindelings dus
het weten
maakt blijkbaar het zicht iets scherper
ervaring is dus nooit nutteloos,
een pad wordt ook gaandeweg betreden
uiteindelijk legt men het met stenen vast
alleen de vleugels kennen 'n vogelvlucht
ik volg altijd via een omweg de vogels
ook
.
Zaterdag 19 november 2005
De stille vijver één zonder wind af en aan een zon die zich komt spiegelen en soms 'n wandelaar die stenen kringen maakt, en de diepte raak…
De stille vijver één zonder wind
af en aan een zon die zich komt
spiegelen en soms 'n wandelaar
die stenen kringen maakt, en de
diepte raakt, weer verdwijnt op
zoek naar nieuwe kalme waters
en een rotsige bodem, de keien
de vijver huivert na en de dagen
duren al tijden om ter langst
.
Zaterdag 19 november 2005
mijn dagelijkse gebeden duren elke dag wat langer, zou het winters zijn? want meestal heb ik 's nachts soms last van heimwee om verloren zak…
mijn dagelijkse gebeden duren elke dag
wat langer, zou het winters zijn?
want meestal heb ik 's nachts
soms last van heimwee om verloren zaken
dan denk ik teveel bij mezelf
en stopt de tijd een ogenblik
om te herinneren
hoe ver kan ik terug gaan in de tijd?
is het belangrijk om te weten
wanneer het 'ik' zich heeft gevormd
men noemt het ook geweten,
alsof de ziel een aanlooptijd gekregen heeft,
zolang heeft onschuld dus geduurd
tot een jaar of drie, ik kon al lopen
en ik had toen reeds woorden
en een overvloed
.
een mooi seizoen die herfst zei de man mij,
tussen haakjes iets meer omvangrijk, maar
wat hij zei was niet belangrijk, ik werd het
zelf gewaar, ik hoef ook geen beschrijving
van een ander, want
een boom is altijd een aardig wezen, hij
doet wel eens alsof, zijn takken de aarde
verheffen tot hoog in de lucht, hij groeit
breeduit zowel boven als ondergronds
hij houdt blijkbaar, van aarde, lucht en
het water vast
het heilig vuur dat heb ik, als mens ooit
zelf bedacht, het mijne is onzichtbaar
een vurig hart
er komen ook geen vlammen aan te pas
mijn horizon is wel meer begrensd, en
de wolken bedrijven er telkens overspel
de zon duikt er ook weg verwaterd, licht
ze bij, de ochtenden te verschuiven
en de nachten
groeien alleen in het donker elke dag
als ik het wil!
Donderdag 17 november 2005
steeds dezelfde droom, het heelal ontspringt en beeft in mijn hoofd, de sterrennevels in de hemel geven enkel de verleden tijden weer en toe…
steeds dezelfde droom, het heelal ontspringt en beeft in mijn hoofd, de sterrennevels in de hemel geven enkel de verleden tijden weer en toekomst is onzekerheid, in mijn geval dan toch, want ik weet niet wat voor eeuwig zou betekenen.
Donderdag 17 november 2005
larie overdaad aan onzinnig taalgebruik en woorden om op dreef te komen mijn horizon is begrensd, de wolken bedrijven er telkens overspel en…
larie
overdaad aan onzinnig taalgebruik en woorden om op dreef te komen
mijn horizon is begrensd,
de wolken bedrijven er telkens overspel
en de zon duikt weg verwaterd
licht ze bij, de ochtenden te verschuiven
de nacht groeit alleen in het donker elke dag.
Woensdag 16 november 2005
. ik hou van 't stad en zijn te lange leien de tram die stapvoets door de bochten giert en schreeuwt, met zand de stalen staven schuurt de k…
.
ik hou van 't stad en zijn te lange leien
de tram die stapvoets door de bochten
giert en schreeuwt, met zand de stalen
staven schuurt
de koperen nagels tussen de kasseien
het Sint-Anna strand, we zochten haar
altijd op linkeroever, want we houden
van een overkant
het gras is daar gewoon, ook groener
de blauwe zak met zijn te lange tenen
ik vroeg hem of zijn broek die zware
gordel wel verdragen kon, en zonder
de bretellen
de olie stank, de beerput lucht, de Schelde
de vreemde die nog 's avonds laat met
zijn viool de wandelaar op de Meir wel
wil, ontroeren
is een dronkenman, een rode zon schijnt naar
zijn hoofd gestegen, de zwerver heeft intussen
al de bank bekleed, het houten bed de koude
hij is uit 't licht verdwenen en toch liever
uitzichtloos gebleven
een mooi seizoen die herfst zei de man mij, tussen haakjes iets meer omvangrijk, maar wat hij zei was niet belangrijk, ik werd het zelf gewa…
een mooi seizoen die herfst zei de man mij,
tussen haakjes iets meer omvangrijk, maar
wat hij zei was niet belangrijk, ik werd het
zelf gewaar, ik hoef geen beschrijving van
een ander
een boom is altijd een aardig wezen en hij
doet wel eens alsof, zijn takken de aarde
verheffen tot hoog in de lucht, hij groeit
breeduit zowel boven als ondergronds
hij houdt blijkbaar, van de aarde
de lucht en het water vast
het vuur dat heb ik, als mens ooit zelf
bedacht, het mijne is onzichtbaar vurig
hart en er komen geen vlammen
aan te pas
winters weer op het nog grasgroen plein vallen de meeuwen vandaag zo uit de lucht met het nieuws, hoor ze krijsen het uit maar de regens wis…
winters weer
op het nog grasgroen plein vallen de meeuwen
vandaag zo uit de lucht met het nieuws, hoor ze
krijsen het uit maar de regens wisten het reeds
ijskoud plukte de westenwind de bomen kaal
ze huiveren en schudden nog gauw hun laatste
bladeren af
om zich met wit te laten tooien
de duiven schuilen opeengepakt in het oude fort
een reus staat er naast en naakt te pronken, hij
houdt de wacht en strekt zijn armen in de lucht
hij heeft er veel meer dan twee, en tracht alzo
de wind te vangen en sneeuw misschien?
soms als grauw metaal aanslaat zijn doffe klank de lucht laat beven, aangeslagen als ware het 'n beest dat zijn doodsnood schreeuwt en verge…
soms als grauw metaal aanslaat zijn doffe klank
de lucht laat beven, aangeslagen als ware het 'n
beest dat zijn doodsnood schreeuwt en vergeefs
zijn laaste kreten slaakt, het bloed rood ophoest
omdat de keel werd opengescheurd en de hals
slagader zich schokkend ledigt, dan verdwijnt
het licht, en de ogen staren naar 't laatste beeld
van de hongerige blik van het roofdier, gulzig,
gretig, razend en ook grauwend, grauw grijs
met taal.die niet meer gewoon te spreken valt
dan wordt zelfs een bange hond bloeddorstig
en is mijn mond als een afgrond vol afgrijzen
ik schrijf warmetaal met woorden uit 'n zondicht land waar landerijen als lappendekens drijven, een trage stroom afboorden, en diepe grachte…
ik schrijf warmetaal met woorden uit 'n zondicht land
waar landerijen als lappendekens drijven, een trage
stroom afboorden, en diepe grachten dragen er het
water weg, de regens zijn er overvloedig, ze komen
uit het westen en smaken zoet, ze vullen plassen in
de karresporen langs een waterweg
er zijn ook harde wegen, opgehoogd het razen van
metalen of de stank van rubber en verkoolde lucht
ik hou toch meer van trage wegen en het water zelf
en de wind, die vang ik liever in een zeildoek en de
stroming verscheur ik stroomopwaarts met een boeg
3 reacties op dit bericht
hey
Hoi Victor :-)
Sober maar heel erg mooi.
Ik kan blijven lezen bij jouw gedichten.
Heerlijk mooi Vlaams van taal
en juist dat vind ik mooi in je gedichten.
Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar ik weet ondertussen dat het niet zo is.
Mag ik vragen dat je altijd jezelf blijft in je gedichten , met jouw taal...Ik vraag dat, omdat dat juist hetgene is dat mij in je gedichten aanspreekt.
Antwerpen by night...een heerlijkheid op zich...ik ben hier blijven hangen...omdat dit gedicht voor mij ook emotionele waarde heeft...los van jou..
Als ik weer eens heel veel tijd heb...dan wil ik op seniorennet ook proberen een blogje op te zetten...maar ik ben niet zo bedrijvig nog.
Voorlopig kan je me bezoeken op:
http://enneke.punt.nl
groetekes
Erna
Hoi Victor :-)
Sober maar heel erg mooi.
Ik kan blijven lezen bij jouw gedichten.
Heerlijk mooi Vlaams van taal
en juist dat vind ik mooi in je gedichten.
Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar ik weet ondertussen dat het niet zo is.
Mag ik vragen dat je altijd jezelf blijft in je gedichten , met jouw taal...Ik vraag dat, omdat dat juist hetgene is dat mij in je gedichten aanspreekt.
Antwerpen by night...een heerlijkheid op zich...ik ben hier blijven hangen...omdat dit gedicht voor mij ook emotionele waarde heeft...los van jou..
Als ik weer eens heel veel tijd heb...dan wil ik op seniorennet ook proberen een blogje op te zetten...maar ik ben niet zo bedrijvig nog.
Voorlopig kan je me bezoeken op:
http://enneke.punt.nl
groetekes
Erna