De ochtenden zijn wit bestoven

vanaf een betonnen balkon

zie ik een plein heel het jaar

door groen, kunstig het gras

hier en daar een wandelaar

zijn hond moet aan de lijn

ik zie een blokkendoos naast

een enkele boom, snoeihard

een getralied voetbalveld, ze

roepen er allemaal opzichtig

mijn hond moet aan de lijn

het eigen volk houdt het wel

heel erg kort, met blauw en

met lange messen dreigen ze

zelfzeker het warkruid weg

ze hebben hun eigenbelang

al veel te lang gekoesterd en

ze komen nu huis aan huis de

vol gemeste tuinen wieden

tot zelfs een bedelaar heel

vreemd zingt in zijn eigen

stad, om van te kotsen want

zijn gekraakte huis werd
afgeslacht

.

men zegge dat mijn stad aan de stroom
'n haven is, waar een huizenboom groot
groeit zonder groen aan de dode takken 

men neme een stad en oeverloos klinkt
er het gezever over mijn straat, mijn huis
mijn stenen achtertuin, er is geen boom

het benoemen waard, ze worden altijd
onherkenbaar gesnoeid, ze teren al jaar
in jaar uit langs betonnen straten, lanen

noemen we ze, we denken daarbij aan
vroeger, toen het goed toeven was en
de zon slenterde er over 't groen gras

nu worden zelfs oude loodsen overvol
gestouwd met vreemde eenden en de
de regen maakt er wegen drempelloos

ik hou eerder van het eendekroos en
stilstaand van het water, ik ben geen
prater, en erger me soms mateloos aan 

verbetenheid, de tanden, en een
onachtzaamheid van handen die
wegwuiven

het schelden, de trage Schelde
maakt het weer altijd goed

.

warmentaal

Men roept frontaal een hulpkreet om, vanuit een 
zondig land waar 's winters lappendekens drijven 
op een rode modderstroom, de diepe scheuren
dragen er het water verder, de regens zijn er over-
vloedig, ze komen uit het westen en smaken zuur
ze vullen plassen in de karresporen, ze maken zo
de waterweg waar enkel nog de hoop kan varen

---

ik antwoord in mijn warmetaal uit een afgezonderd
land waar landerijen ook als lappendekens drijven
de trage stroom afboorden, diepe grachten dragen
er het water weg, de regens zijn hier overvloedig
ze komen uit het westen en smaken zoet, ze vullen
plassen in de karresporen langs een waterwerk

hier zijn de wegen hard, opgehoogd het razen van
metalen of de stank van rubber en verkoolde lucht

.

hij speelt vandaag zachtaardiger
gebaarde troost van kleutervolk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen

want zij houdt van baarden die
zich plukken laten, een glimlach
op een hoge troon, een pluche
beertje, een speculoosje één
marsepeinen roosje, haar opa
die zich graag paaien laat om
toch een handje van een sint

en de speeltuin in het park
nadien

.

valavond in een winters weer, met een trage zon
en de wind, de koude, de alfawolf huilt de nacht
in voorbij de dag en de schemer wordt rumoerig
bloedrood, 

vlug vlucht 
haas haastig
gil schril
kreet schreeuw
rauw grauw

en dan het gehuil dat triomf betekent
de meute roept
één voor één het koor
dat dood en leven bezingt

tot de stilte verzadigd, klinkt
nog gegrom en gekef van de
jonge wolven

er is geen mens meer
te bekennen

.