Berichten van 1 augustus 2005 tot 31 augustus 2005

-

soms wil ik wel eens wat koloriet verstrooien
zoals kersenbloesem dat gedreven doet helaas
duurt zoiets slechts een dag of drie en de kleur
blijft niet standvastig rood, dan kan ik beter
schilder wezen op een breed wit vlak en teken
ik  best eerst contouren en vegen grijs om er
diepgang aan te geven, reliëf misschien

de kleuren laat ik dan kraken in zilverwit en
glanzend zwart, het rood dient slechts om
sfeer te geven aan het bloeden van een hart

dus geef mij eens een kleur een onbenoemde
maar het noemen waard, want in vadersnaam 
wat heb je eraan als je enkel tinten van licht
tot donker grijs kan zien, en dan zeg je dat je
enkel grenzen hebt vernoemd, oogverblinden
en duister niets en daartussen ‘n zonnewende
een kanteling van licht misschien

---

zij houdt dus van een bladerzacht bed
het mocht gevuld met stro of droog gras
de bomen verbeelden we daarbij en de
vogels als ze zich maar afzijdig houden

en het licht dat hoeven we niet zo fel
alleen haar ogen, die mogen het blauw
vertonen en ze is zo mooi in maanlicht
geel, dat laat de bleke huid zo glanzen

zo heeft ze kleurige liefde beschreven
rood als karmozijn waren haar lippen
daarom,  geloof ik haar

-

een bron wildwater sprong er
te voorschijn in een bosrijk en
houterig woud had het eerst

gevonden en het ingekaderd
met wortels en alle keien
in het roestrood uitgediept

en beschilderd zelfs de randen
het woord opwellen, wond hier
zijn betekenis en klonk weldadig

er klaterden nog woorden waar
ik in bewondering voor haperde
spring en oorsprong en zo helder

rode oker op zelfs mijn handen
het water liep over, de rand en
een hart boog voorover 't water

---

-

ik beitel wanhoop in een gravensteen
en maak het letterscherp dus tastbaar
misschien een laagje goud om de zon
wat te verdagen, want het marmer is
zo zwart en altijd ongenaakbaar hard

hier rust een ouder wezenlijk gedicht
het vroeg slechts een waardering en
was zoveel vager dan wat hier licht

---

-

er klonk water in het land, van het klotsen
tussen rotsen tot het storten
in een zwaaikom
van een langgestrekt kanaal, waar
normaal gezien de traagheid heerst

en met het openen van de sluizen
hemelwaarts, zijn die trage dagen
weergekeerd, de aarde afgegraven
en de bergen helemaal onteerd

tot zelfs de kelders van de huizen
ze liepen aan de grond en alles
begon te schuiven en te kraken
de muren zwierven dakloos rond 

het puin bedekt altijd verbeten
wat voordien nog bruikbaar was
en de straten raken wel vergeten

er is geen dorp meer aan het water
we kunnen geen kant meer op

---

Hoe kom ik tot een gedicht?

‘De dag breekt aan, de nacht valt’ Het zijn gewone zinnen en
toch zit er een bijzonder aspect aan het samenspel van de
woorden. Want hoe kan een dag ‘breken’ of een nacht ‘vallen’,
het zijn louter tijdsbegrippen waar een bepaalde actie wordt
toegewezen. Op dezelfde manier kan je spelen met de
ochtenden, de middag, de avonden.

De ochtend scheurt zich los van de nacht
en laat de zon het bloeden.

Hier is nog een bijkomend aspect, de ochtend brengt iets te weeg,
hij breekt niet alleen. En ochtendrood voorspelt regen. Maar dat
laatste schrijf ik dus zeker niet, dat mag je veronderstellen.

Al te vaak wordt een zonsopgang tot in het detail beschreven, en
eigenaardig genoeg hoe meer men het beschrijft, des te
oppervlakkiger is het resultaat. Het beeld dat je uiteindelijk
verkrijgt wordt overbelicht.

De dag verraadt de morgen
en heeft haar hoogste punt bereikt
slechts de schaduwen leveren nog slag
tussen de nauwe straten,
waar het licht om versterking vraagt.

En dan, wat doe je met zoiets? Het is soms moeilijk om een
dergelijke omschrijving te koppelen aan iets anders. Tenzij je zou
voortgaan met de strijd en het bloed beschrijft. Een openingszin
moet immers openen, ontsluiten noem ik het. En niet te vergeten,
de zon laat ik achterwege, dat is te evident, anders heb ik weer
zinnen nodig om die verdomde zon te beschrijven en raakt mijn
verbeelding weeral overbelicht.

De straten vol kraters,
de stukgeschoten huizen,
ze lijken op elkaar ze stuiten,
elke doorgang werd versperd.

Dit is nog maar eens een beschrijving, haaks gemonteerd op de
vorige zin van ‘de dag verraadt’, een afglijden naar iets sinisters.
Het zoekobjectief werd verplaatst van de lucht naar de grond,
maar ik heb nog geen bloed gezien, dat hoeft immers niet, want
alles is bedekt met stof.

Geen mens,
een bloedloos wezen heb ik er toen gezien.
Het stof heeft zo deemoedig alle sporen uitgewist.

Dit is een krimpen in zichzelf, een innerlijke blik zonder oordeel
(want dat past niet, men was er immers niet bij, men is nog steeds
niet betrokken).

Een stem beschrijft nauwkeurig
het tellen van de doden,
terwijl een oog de haat vertoont,
de vuisten en een afgeschermd verdriet.

En zo zoomen we uit, nemen we terug afstand van het gebeuren,
we zijn en blijven immers toeschouwer, we kunnen wel verontwaardiging
tonen, maar dat is aan de lezer.

En tenslotte staan we terug aan het begin, de allereerste zin, die eigenlijk
beter hier staat, omdat het een besluit is!

Het gedicht,dat ik zo uitgesponnen heb, zou dus als volgt kunnen klinken:

En zoals normaal is, heb ik er nog wat wijzigingen aangebracht, 
zo blijf ik soms nog uren bezig.

*

men neme een stenen betoog
woorden met scherpe hoeken 
een hamer en een aambeeld
een stem als een bronzen
dikbuikige klok die zelfs
de breedste toren laat steunen
het stoerste houtwerk kraken
de galmgaten trillen 
en de duiven vluchten
klapwiekend weg

zo hard dat de mensen
van het plein ontwaken

---

*

misschien kan je er mij wel ontmoeten
achter zo'n groene bomenrij, dicht erbij
aan de rand van mijn bos, aan de kant
van het water waar treurwilligen in rijen
woordenloos staan en dan kom ik wat
later langs en mag je ook wat mooier
groen verzinnen zoals malachiet en
smaragd en mosgroen uit de bergen

daar mag jij ze uitverkiezen en ik
zodat we samen de dag verliezen
wellicht ook het groen verdichten

---

misschien denk ik teveel in kleuren, die ik dan te licht beschrijf, of andersom, ik weet het niet zo goed, we trachten immers allemaal onze verbeelding voor zichzelf te laten spreken, maar er is geen licht genoeg en de ademlucht te ijl, de klanken worden slecht verdragen, ze grauwen onverstaanbaar en scheppen niets, tenzij slechts waan en een te geringe fantasie

men heeft mij altijd wijsgemaakt dat de stem één van de mooiste instrumenten is om muziek te maken

als jongeling ben ik sopraan geweest en zong ik religieuze liederen, in koor en streng ornaat, nadien als tenor kon ik evenmin het galmen van mijn stem niet laten, ik zocht de wezens in de stille hoeken op

en nu schrijf ik gedichten waarin klank en soms een melodie verborgen ligt, ik zoek nog naar het wezen van de stilte die geraakt kan worden door een gezongen woord

-

er kruipen bruine mieren langs
de muur omhoog de deur zit
vastgeklemd het hout is rot
en een vergeten slot is groen
het heeft de sleutel en zijn glans
verloren mieren kruipen tussen
spleten door, zo kunnen ze wel
het hele huis veroveren

de man die laatst nog binnenkwam
hoe lang geleden weet ik niet
is er te kort een tijd verbleven
want de muren zijn nog kaal en
de vensters onbedekt gebleven

het is zonde van het huis
met van die schaamteloze ramen
en ik heb zelfs geen huis
om het te beschamen

---

  -

een man is heimwee en plant daarom
zijn hartstocht altijd hemelsdiep

zodat hij ook hellewaarts
kan varen met zijn vaartuig
dat gewrocht uit hoge sferen
in gelouterd ijs omdat daar
zijn adem kon bevriezen
de lucht ooit vloeibaar was

en telkens keert hij weer
de steven van zijn schip
tussen de oevers van
het geboorteland, zijn moeder
en een zonsondergang
omdat het ijs thuis smelt

---

hij heeft een wereldgroot verdriet zo zwaar
dat dagenlang het leek alsof zijn hoofd
op een speerpunt werd gespietst en beroofd
van zijn adem, zijn haat en elk gebaar