Zaterdag 20 augustus 2005
het koekoeksjong
(voor mijn kleindochter)
-
er roept een koekoek
- tot vervelens toe -
ik stop hem in een houten hok
en laat hem buiten om 't kwartuur
het deurtje doet hij zelf wel open
- daar dient een ijzeren stangetje voor -
maar als ik niet op tijd gewichtig doe
dan houdt de slinger op
met heen en weer bewegen
en blijft het deurtje toe
koekoek
- hij houdt niet op -
zij zal de minuten wijzer
wel zelf bewegen
koekoek
koekoek
---
Zaterdag 20 augustus 2005
- Laat ons gaan wandelen door de paarse beukendreef en er diep adem halen zodat de geur van humus zwart in onze harten hijgt daar zou ik wel…
-
Laat ons gaan wandelen
door de paarse beukendreef
en er diep adem halen
zodat de geur van humus
zwart in onze harten hijgt
daar zou ik wel cantharel
in een wegberm willen zijn
om dan met gele draden
een ondergronds vertier
te beschrijven
en terwijl kan ik ook wat
sporen nalaten misschien
een rottend blad
---
Zaterdag 20 augustus 2005
- Ik heb echt geen baalbek nodig om mij zelf landerig te noemen een zielige hoop, dat kan dus ook slecht puin kan ik immers dagelijks verzam…
-
Ik heb echt geen baalbek nodig
om mij zelf landerig te noemen
een zielige hoop, dat kan dus ook
slecht puin kan ik immers dagelijks
verzamelen en het storten op een
hemelsbreed plein dat ik afzoom
met gebeitelde karikaturen die
ik als dagtaak heb vermoord
en grondstof heb ik meer dan
genoeg om alles te laten vervagen
maar het vuur dat wil ik wel terug
---
vruchtwaterwerk zij heeft kleurige vissen beroerd in blauw water en met de rug naar de lucht en zon dat vertelde ze gisteren met namen, bijn…
vruchtwaterwerk
zij heeft kleurige vissen beroerd in blauw
water en met de rug naar de lucht en zon
dat vertelde ze gisteren met namen, bijna
de wezens aten haar, toen haar huid week
werd en schubben losten want ze gebaarde
zo graag alsof ze hun liefkozing wel wilde
ze werd zo loom en vergat zelfs te ademen
en de kieuwen pompten het bloed langs
de slapen, de handen en voeten wenkten
ze deinde mee met het zachte waaieren
(een moederschoot zonder grenzen)
- wat is een dag lang in een jaargetijde een ogenblik in een onbarmhartige zon een verscheurde zweetdoek in een waterplas een donderwolk bo…
-
wat is een dag lang in een jaargetijde
een ogenblik in een onbarmhartige zon
een verscheurde zweetdoek in een waterplas
een donderwolk boven een eindeloze zee
meer dan een moment van niets
een futiel gebaar voordat de ogen
een laatste blik op het aardse
genoegen werpen
en de weemoed binnensijpelt
zodat het bloed dikker wordt
de aders verstroppen
het hart hapert
en een pijn in de borstreek
zich uitspreidt naar de linkerzijde
want links is mijn gevoelige kant
daar heeft het hart wel weet van
en angstig zet ik mij schrap
voor iedere pijnscheut
hoe onbeduidend ook
want zulk een begin kan
wel eens het einde zijn
gelukkig is het enkel het hoofd
dat ondraaglijk geheven wordt
ik verdraag immers geen spot
en ook geen zieleknijperij
mijn veerkracht werd
eens teveel beproefd
---
Donderdag 18 augustus 2005
- hij ademt spannende lucht en rook waar geen vuur is en kruid waartegen hij niet is opgewassen er kruipen monsters langs glimmende schaaldi…
-
hij ademt
spannende lucht
en rook waar geen vuur is
en kruid waartegen hij niet
is opgewassen
er kruipen monsters langs
glimmende schaaldieren
ondersteboven
hangt hun gezwollen buik
hij draagt zijn regenjas
er onder niets, zelfs
de voeten naakt
de ogen ontdaan van 't spieden
zijn stappen haperen
hij ademt uit
zurige lucht
en damp waar de koude
van droomt
en drie dagen later
gaat hij dood
hij was ooit god
dat wordt altijd vergeten
---
Donderdag 18 augustus 2005
* men neme een stenen betoog woorden met scherpe hoeken een hamer en een aambeeld een stem als een bronzen dikbuikige klok die zelfs de bre…
*
men neme een stenen betoog
woorden met scherpe hoeken
een hamer en een aambeeld
een stem als een bronzen
dikbuikige klok die zelfs
de breedste toren laat steunen
het stoerste houtwerk kraken
de galmgaten trillen
en de duiven vluchten
klapwiekend weg
zo hard dat de mensen
van het plein ontwaken
---
Woensdag 17 augustus 2005
* De ochtenden ze scheuren langs mijn raam voorbij ze snerpen groeven in de gladde steen ze stuiven het zand omhoog en in de verte ronkt een…
*
De ochtenden
ze scheuren
langs mijn raam voorbij
ze snerpen
groeven in de gladde steen
ze stuiven
het zand omhoog
en in de verte ronkt
een vliegtuigmotor
de vleugels zie ik niet
meer te voorschijn komen.
daarvoor vliegt hij te hoog
blijkbaar
---
Deze nacht
had ik een ijskoude droom
zelfs de lucht leek wel bevroren
en alles wat ik zag was wit
afgrijselijk wit
en zelfs de schaduwen liepen verloren
ze vonden hun oorsprong niet.
---
Vandaag op het plein
de morgen roept me wakker
het uur lijkt wel bevroren
en al diegenen die ik zie
staren bleek
afgrijzen-lijk bleek
en hun schaduwen zwalpen verloren
ze hangen er troosteloos bij.
ze dolen
---
* hij hoeft geen aantrek en ook niets in de pap te brokken men ziet wel liever zijn hielen dan zijn tenen alles wat hij ooit gedaan heeft is…
*
hij hoeft geen aantrek
en ook niets in de pap te brokken
men ziet wel liever
zijn hielen dan zijn tenen
alles wat hij ooit gedaan heeft
is naar de vaantjes
naar de knoppen
naar de weerlicht
naar de maan
naar de kwartjes
het is om uw blote kont
te laten zien
al had ge maar een stukske bil
zijn haar hangt in pinnekes
en hij heeft nen luizenbaard
hij is een voddebaal
een levende voddebaal
ne vuile patat
altijd stiepelzat
en hij verwacht nog volk
maar 't goed volk loopt hem voorbij
met de neus in de wind
alleen nen habschard gooit nog wat
in zijn plastic bakske
hij hangt verdoeme toch
altijd roemede rond 't groenplein
---
- er gaat geen dag voorbij zonder aan mijn deur te morrelen en ook geen jaar houdt het langer vol de tijd is immers rusteloos en slechts een…
-
er gaat geen dag voorbij
zonder aan mijn deur te
morrelen en ook geen
jaar houdt het langer vol
de tijd is immers rusteloos
en slechts een indruk die
is bijgebleven, de zomer
zo voorbij.
---
De ballade van Arinoë Arinoë's groene ogen turen ze proeven vurig van een rode zon zo verlangend naar de avond uren waar de tijd ooit dit ve…
Zaterdag 13 augustus 2005
* misschien kan je er mij wel ontmoeten achter zo'n groene bomenrij, dicht erbij aan de rand van mijn bos, aan de kant van het water waar tr…
Zaterdag 13 augustus 2005
misschien denk ik teveel in kleuren, die ik dan te licht beschrijf, of andersom, ik weet het niet zo goed, we trachten immers allemaal onze …
misschien denk ik teveel in kleuren, die ik dan te licht beschrijf, of andersom, ik weet het niet zo goed, we trachten immers allemaal onze verbeelding voor zichzelf te laten spreken, maar er is geen licht genoeg en de ademlucht te ijl, de klanken worden slecht verdragen, ze grauwen onverstaanbaar en scheppen niets, tenzij slechts waan en een te geringe fantasie
men heeft mij altijd wijsgemaakt dat de stem één van de mooiste instrumenten is om muziek te maken
als jongeling ben ik sopraan geweest en zong ik religieuze liederen, in koor en streng ornaat, nadien als tenor kon ik evenmin het galmen van mijn stem niet laten, ik zocht de wezens in de stille hoeken op
en nu schrijf ik gedichten waarin klank en soms een melodie verborgen ligt, ik zoek nog naar het wezen van de stilte die geraakt kan worden door een gezongen woord
Donderdag 11 augustus 2005
- hij had een adempauze ingelast na de middag toen de zon te heet werd, ze staarde mee naar een bleekwit blad, ze verblindde hem zijn schadu…
-
hij had een adempauze ingelast
na de middag toen de zon te heet
werd, ze staarde mee naar een
bleekwit blad, ze verblindde hem
zijn schaduw werd er heel verlegen
door en kroop weg naar een donker
hoekje in een verborgen winter-
tuin die nu veel te zomers was
de rieten tafel met haar glazen
blad leek wel een vijver zonder
vissen en een stuurse zon die vrat
te gele gaten in ligusterhagen
zelfs de mussen kloegen veel te
hard, zie ze vallen uit de lucht
---
Woensdag 10 augustus 2005
--- er kleeft laatdunkendheid aan zijn te smalle lippen en als ik in zijn ogen kijk zie ik geen open iris maar slechts puntig het lichtzwart…
---
er kleeft laatdunkendheid
aan zijn te smalle lippen
en als ik in zijn ogen kijk
zie ik geen open iris maar
slechts puntig het lichtzwart
ik vroeg hem of zijn dagen
zwerven geen slaapplaats
hadden opgebracht
hij haalde slecht de schouders
op en knikte naar zijn lege pet
waarnaast wat koper lag
te blinken en zei
geef mij maar waarde voor jouw
medelijden, want meer hoef ik niet
---
vuile vegen die heeft hij dus overal smerige handen en zwarte nagels kort en bondig zijn uitleg over wat er zo scheelt aan haar vervoering h…
vuile vegen die heeft hij dus overal
smerige handen en zwarte nagels
kort en bondig zijn uitleg over wat
er zo scheelt aan haar vervoering
hij heeft dus sleutels zat en duim-
schroeven en klemmen en alle
maten in gewichten en omvangrijk
is zijn werktuigschat, maar zijn echte
schat verstaat geen woord van
zijn betoog, zijn technisch kunnen
is voor haar gortdroog gebazel
- er is een lauwe dag die vragen stelt over hoe vormloos het grijs in lucht moet worden beschreven, maar er is geen zwart dat zwart genoeg i…
-
er is een lauwe dag die vragen stelt
over hoe vormloos het grijs in lucht
moet worden beschreven, maar er is
geen zwart dat zwart genoeg is
als ik te lui zou zijn, dan schreef ik
met 'n afgesleten bijl het scheuren
van een grauw die zich openspert
en zich een god waant en een kind
van vele mannen, omdat hij niet kon
kiezen
wie, zou wel zijn vader niet willen zijn
hij bouwt een tempel voor zichzelf
een gespannen keurslijf voor
een uitverkoren vader
---
Een gedicht voor moederdag In het antwerpse is het enkel moederdag op 15 augustus, de rest van de moederdagen zijn niet voor de bakker maar …
Een gedicht voor moederdag
In het antwerpse is het enkel moederdag op 15 augustus, de rest van de moederdagen zijn niet voor de bakker maar wel de pralinewinkel, de electro-ménager, de cadeaushop en noem maar op.
-
ooit heb ik haar gloedvol gemaakt en
zelfs haar bloed doen koken en soms
haar stemming tot wanhoop gebracht
ze heeft me leren lopen, en praten kon
ik al, ik las het van haar mond want
een glimlach doet soms wonderen
hoe komt het dan dat zij meestal
onzichtbaar was, de tafel stond gedekt
mijn bed verschoond, de lakens wit
het huis kraaknet en vader eveneens
een glimlach 's ochtends bij 't vertrek
als kind vroeg ik me af of moeder
wel een engel was die mirakels kon
en zelfs met die sint mocht spreken
nu heb ik van die dagen dat ik mezelf
afvraag waarom zij soms onzichtbaar
blijft, maar misschien moet ik het haar
wel zelf vragen
---
hij woont in een godvergeten vaderland en in tegenstelling tot vervelens toe heeft hij teveel moeders al gehad zijn eerste echte en een ech…
hij woont in een godvergeten
vaderland en in tegenstelling
tot vervelens toe heeft hij
teveel moeders al gehad
zijn eerste echte en
een echtgenote en
een tweede assistente en
een derde onvolmaakte en
een huiselijk type dat nog
eens per week het stof
dat dagelijks dikker wordt
komt halen, hij praat zo graag
het laatste wat hij zag, na een hemel blauw de ochtend en het gaandeweg begin van weer een dag als gisteren was een lichtflits die alles we…
het laatste wat hij zag, na een hemel
blauw de ochtend en het gaandeweg
begin van weer een dag als gisteren
was een lichtflits die alles weer tot
nacht volbracht, het duister en de
dood verzamelde, een helse weg
gesmolten vlees en zwarte regen
het vuur, vuur, verbrande eerst
de houten huizen en het puin
versperde en alles was te
vergeefs en giftig
zelfs de dauw
het water
---
