De techneut

-

er is een lauwe dag die vragen stelt
over hoe vormloos het grijs in lucht
moet worden beschreven, maar er is
geen zwart dat zwart genoeg is

als ik te lui zou zijn, dan schreef ik
met 'n afgesleten bijl het scheuren
van een grauw die zich openspert
en zich een god waant en een kind

van vele mannen, omdat hij niet kon
kiezen
wie, zou wel zijn vader niet willen zijn

hij bouwt een tempel voor zichzelf
een gespannen keurslijf voor
een uitverkoren vader

---

Een gedicht voor moederdag

In het antwerpse is het enkel moederdag op 15 augustus, de rest van de moederdagen zijn niet voor de bakker maar wel de pralinewinkel, de electro-ménager, de cadeaushop en noem maar op.

-

ooit heb ik haar gloedvol gemaakt en
zelfs haar bloed doen koken en soms
haar stemming tot wanhoop gebracht

ze heeft me leren lopen, en praten kon
ik al, ik las het van haar mond want
een glimlach doet soms wonderen

hoe komt het dan dat zij meestal
onzichtbaar was, de tafel stond gedekt
mijn bed verschoond, de lakens wit
het huis kraaknet en vader eveneens
een glimlach 's ochtends bij 't vertrek

als kind vroeg ik me af of moeder
wel een engel was die mirakels kon
en zelfs met die sint mocht spreken

nu heb ik van die dagen dat ik mezelf
afvraag waarom zij soms onzichtbaar
blijft, maar misschien moet ik het haar
wel zelf vragen

---

hij woont in een godvergeten
vaderland en in tegenstelling
tot vervelens toe heeft hij
teveel moeders al gehad

zijn eerste echte en 
een echtgenote en
een tweede assistente en
een derde onvolmaakte en
een huiselijk type dat nog
eens per week het stof
dat dagelijks dikker wordt
komt halen, hij praat zo graag

het laatste wat hij zag,  na een hemel
blauw de ochtend en het gaandeweg
begin van weer een dag als gisteren

was een lichtflits die alles weer tot
nacht volbracht, het duister en de
dood verzamelde, een helse weg
gesmolten vlees en zwarte regen 
het vuur, vuur, verbrande eerst
de houten huizen en het puin
versperde en alles was te
vergeefs en giftig
zelfs de dauw
het water

---

-

hij kleurt blauw blauw
op groen groen gras
en waggelt wat

hij ademt rustig roze lucht
van groene bomen
en hij zucht
af en toe het gras wat nat

hij heeft een hart
dat hapert wat

als hij op adem
ingehouden
wacht

---

Hij is aangenaam verstoord maar altijd heer gebleven
en legt het kinderlijk aan boord, dat maakt de vrouwen
zo verlegen en ook een beetje gestoord, de loeder

-

 hij schraapt de ochtend uit zijn keel
alvorens hij de jaren weer verdrinkt
met kranke zinnen die pas gisteren
nog verloren raakten tussen droom
en daad, tussen vallen en opstaan
en een fles die glazen brak en rolde
met een lege klank, de tafel duldde
slecht het wankelen van zijn benen
en hij sleepte zich voort alweer

hij heeft geen woorden meer
die zinnig klinken op papier
er draait een wereld in zijn kop
en hete thee heeft hem nog
wat respijt gegeven
de wijn is op

---

er sluipt een kat zwart door de stad
een onheilsbode of fluwelen poten

mijn bijgeloof is uit de mode ik loop
steeds ladders zat er onderdoor hoe
raar het ook mag klinken, de straten
liggen er te stinken, het slijk is overal

ik heb mezelf benoemd tot zwerfafval
en laat het duidelijk zien, dat ik zo
begaan ben met de stad, mijn hond
mag dus te pas, overal zijn drollen persen

ik trap daar zelf niet in, ik ben een
vrolijk baasje, ik plaats een vlagje
op de hoop en denk daarbij dat
anderen het wel merken met een
voetafdruk en heel hard vloeken

mijn hond heeft 't schijt aan ' t stad
ik ga vandaag niet werken want
er zijn geen straten meer slechts
plassen en hier en daar een zwarte
kat

---

hij speelt soms zacht de aardige
gebaarde troost van jeugdig volk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen

zij houdt van baarden die zich
plukken laten en een glimlach
in een luie zetel en haar beer
de wijze lessen zijn voor later

en vallen zal ze niet, daarvoor
zorgt het looprek wel en de
wijze vinger van zijn rechterhand
ze heeft pas leren lopen

hij vaagt kruimels van de tafel
alvorens hij weer eten moet
een bierblik dat halfleeg is
dat laat hij dus maar staan

er is geen prikkeling meer
aanwezig slechts overschot
en groot gelijk

de ene dag lijkt op de andere
en kruimels zijn genoeg
voorhanden

met zware ijzeren staven
worden kasseien
uit hun verband gelicht
ze kreunen
de mannen met hun sterke handen
bij elke stoot
wellustig haast
en ook het zweet dat
van het voorhoofd druipt

ze lachen de tanden bloot
als ik hun tempo roep
met de lippen op elkaar

de straat is vrouw en de hoerenbuurt
wordt opgeschoond 
met klinkerkunst
voor gladde heren

 er blijkt dus geen pantser te bestaan
om aan jouw glimlach te ontkomen

misschien is er wel een verband
tussen mijn hallucinante dromen
en een staat van onmacht om je
overspannen zinnen
en je mond te snoeren

ik ben al jaren behept
met een eenzaatwoordenvloed

en heb dus geen aaibaarheid
en ook geen zachte handen meer
ze werden al te veel vervloekt

want de huid schaaft vurig rood
het lijkt wel of de stenen bloeden

ik ben geen god vandaar

er blijkt geen haalbaarheid voorhanden
om aan verzinsels te weerstaan en ook
geen zwaar verband tussen het vermoeide
denken en de staat van het onvermogen
om weerspannige zinnen te vermoorden

ik ben dan ook behept met een
eenzaatswoordenboek

ik heb geen aaibaarheid en geen handen meer
ze werden reeds te lang vervloekt

-

bij dezer schrijf ik een pamflet
om ware kunsten te promoten

ik treed daarbij de vele paden
nog eens extra plat en 'k graaf
in 't stof van de verleden tijd

toen er nog mensen spraken
met een lege maag en gebroken
tanden in hun mond

het overleven was toen hard
en ongezond en menigeen
zijn keel werd dichtgesnoerd 

en met een stenen mes werden 
de ogen uitgestoken die bleven
staren na de dood van 't hoofd

Maar hetgeen mij vooral interesseert is hoe de taal in de oertijd is ontstaan, en dan vooral toen het symbolische denken van de homo-sapiens zich manifesteerde.

De rotsschilderingen hebben een meer dan duizendjarige traditie en daaruit blijkt tevens dat de mens toen al de dingen kon benoemen en zich er een visuele voorstelling kon van maken.

Uit genetisch onderzoek is ook gebleken dat de bosjesmannen uit de Kalahari (Zuid-Afrika) zowat de laatste afstammelingen (in rechte lijn) zijn van het prototype van de homo-sapiens, en eigenaardig genoeg bezitten zij zowel negroïde als aziatische trekken. Hun taal is doorspekt met klik-geluiden, als om telkens aandacht te vragen, alsof ze willen aanduiden "ik heb iets te zeggen", de boer roept zijn paard nog altijd op die manier.

En de toetsen van mijn keyboard "klikken" nog altijd, daardoor kan ik horen dat ze functioneren. Ik klik wat weg op een dag.

mijn kop zit glashard in Mekaar
vandaar dat ik weer hoofdpijn had
een zware hamer uit de buurt
sloeg er alle stalen nagels plat

het raam is een ruisvlak zonder schaduw
en houdt enkel water en de wind buiten
zodat ik er nooit genoeg van kan krijgen

het heeft mij altijd verbaasd dat het zo doorzichtig wast
het vensterglas bedoel ik dus, niet de vuile vegen

stel je maar eens een glazen mens voor,
met een doorkijkborstkas en een hart van glas
en plaats hem dan eens op een voetstuk