De trage schelde

.

men zegge dat mijn stad aan de stroom
'n haven is, waar een huizenboom groot
groeit zonder groen aan de dode takken 

men neme een stad en oeverloos klinkt
er het gezever over mijn straat, mijn huis
mijn stenen achtertuin, er is geen boom

het benoemen waard, ze worden altijd
onherkenbaar gesnoeid, ze teren al jaar
in jaar uit langs betonnen straten, lanen

noemen we ze, we denken daarbij aan
vroeger, toen het goed toeven was en
de zon slenterde er over 't groen gras

nu worden zelfs oude loodsen overvol
gestouwd met vreemde eenden en de
de regen maakt er wegen drempelloos

ik hou eerder van het eendekroos en
stilstaand van het water, ik ben geen
prater, en erger me soms mateloos aan 

verbetenheid, de tanden, en een
onachtzaamheid van handen die
wegwuiven

het schelden, de trage Schelde
maakt het weer altijd goed

.

warmentaal

Men roept frontaal een hulpkreet om, vanuit een 
zondig land waar 's winters lappendekens drijven 
op een rode modderstroom, de diepe scheuren
dragen er het water verder, de regens zijn er over-
vloedig, ze komen uit het westen en smaken zuur
ze vullen plassen in de karresporen, ze maken zo
de waterweg waar enkel nog de hoop kan varen

---

ik antwoord in mijn warmetaal uit een afgezonderd
land waar landerijen ook als lappendekens drijven
de trage stroom afboorden, diepe grachten dragen
er het water weg, de regens zijn hier overvloedig
ze komen uit het westen en smaken zoet, ze vullen
plassen in de karresporen langs een waterwerk

hier zijn de wegen hard, opgehoogd het razen van
metalen of de stank van rubber en verkoolde lucht

.

hij speelt vandaag zachtaardiger
gebaarde troost van kleutervolk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen

want zij houdt van baarden die
zich plukken laten, een glimlach
op een hoge troon, een pluche
beertje, een speculoosje één
marsepeinen roosje, haar opa
die zich graag paaien laat om
toch een handje van een sint

en de speeltuin in het park
nadien

.

valavond in een winters weer, met een trage zon
en de wind, de koude, de alfawolf huilt de nacht
in voorbij de dag en de schemer wordt rumoerig
bloedrood, 

vlug vlucht 
haas haastig
gil schril
kreet schreeuw
rauw grauw

en dan het gehuil dat triomf betekent
de meute roept
één voor één het koor
dat dood en leven bezingt

tot de stilte verzadigd, klinkt
nog gegrom en gekef van de
jonge wolven

er is geen mens meer
te bekennen

.

men neme de stad aan een stroom
een haven, een huizenboom groot 
die groeit tot haard vol ongenoegen waar
zelfs oude vijvers te vol worden gestouwd
met vreemde eenden en de regen die
maakt  alle wegen oeverloos

ik hou eerder van eendekroos en stilstaand water

ik ben geen prater, en erger me soms mateloos

aan verbetenheid, de tanden, en onachtzaamheid

met handen die wegwuiven, het schelden

De stille vijver één zonder wind
af en aan een zon die zich komt
spiegelen en soms 'n wandelaar 
die stenen kringen maakt, en de
diepte raakt, weer verdwijnt op
zoek naar nieuwe kalme waters
en een rotsige bodem, de keien

de vijver huivert na en de dagen
duren al tijden om ter langst



.

mijn dagelijkse gebeden duren elke dag
wat langer, zou het winters zijn?
want meestal heb ik 's nachts
soms last van heimwee om verloren zaken
dan denk ik teveel bij mezelf
en stopt de tijd een ogenblik
om te herinneren

hoe ver kan ik terug gaan in de tijd?

is het belangrijk om te weten
wanneer het 'ik' zich heeft gevormd
men  noemt het ook geweten,
alsof de ziel een aanlooptijd gekregen heeft,
zolang heeft onschuld dus geduurd

tot een jaar of drie, ik kon al lopen
en ik had toen reeds woorden
en een overvloed