De jacht

men neme de stad aan een stroom
een haven, een huizenboom groot 
die groeit tot haard vol ongenoegen waar
zelfs oude vijvers te vol worden gestouwd
met vreemde eenden en de regen die
maakt  alle wegen oeverloos

ik hou eerder van eendekroos en stilstaand water

ik ben geen prater, en erger me soms mateloos

aan verbetenheid, de tanden, en onachtzaamheid

met handen die wegwuiven, het schelden

De stille vijver één zonder wind
af en aan een zon die zich komt
spiegelen en soms 'n wandelaar 
die stenen kringen maakt, en de
diepte raakt, weer verdwijnt op
zoek naar nieuwe kalme waters
en een rotsige bodem, de keien

de vijver huivert na en de dagen
duren al tijden om ter langst



.

mijn dagelijkse gebeden duren elke dag
wat langer, zou het winters zijn?
want meestal heb ik 's nachts
soms last van heimwee om verloren zaken
dan denk ik teveel bij mezelf
en stopt de tijd een ogenblik
om te herinneren

hoe ver kan ik terug gaan in de tijd?

is het belangrijk om te weten
wanneer het 'ik' zich heeft gevormd
men  noemt het ook geweten,
alsof de ziel een aanlooptijd gekregen heeft,
zolang heeft onschuld dus geduurd

tot een jaar of drie, ik kon al lopen
en ik had toen reeds woorden
en een overvloed

Verder speelt in poëzie de beeldspraak en de stijlfiguur een belangrijke rol.

De schrijver van gedichten wordt dichter genoemd.

Wat poëzie (ook wel dichtkunst genoemd) dan wel is blijft onduidelijk. Het is een persoonlijke beleving van een tekst. Gelaagdheid, dat wil zeggen het op meerdere manieren kunnen lezen en kunnen begrijpen van een tekst, speelt een belangrijke rol. Toch zijn veel geslaagde hedendaagse gedichten niet tot nauwelijks gelaagd.

Wat kan ik daar aan toevoegen?

Onlangs had ik een interessante discussie met betrekking tot een nieuwe vorm, gestuurd door de 'Mentametica'. In het kort is deze term een afgeleide van twee Griekse lettergrepen 'Menta', van mentaal of geestelijk; 'Metica', de kunst van het omzetten, je zou het bij benadering ook vertaling kunnen noemen. Samengevat dus 'vertaling van de geest'. Dus eigenlijk iets dat we al lang wisten, maar nog niet goed beseften. De taal wordt daarbij als middel gebruikt om uiting te geven aan innerlijke gedachten, gevoelens of beleving.

Het begrip 'Vertaling' in de Mentametica is niet zomaar het vervangen door woorden, omdat woorden nooit bij iedereen dezelfde betekenis hebben. Het zou hetzelfde zijn als iemand 'de liefde' als woord in de mond neemt, en een argeloze voorbijganger vraagt dan 'houden van?'. Het woord 'houden' duidt op bezit, de gradatie is niet dezelfde dus. 'Het verdriet' tja, wat wil dat zeggen, een gemis? Dergelijke woorden schreeuwen om verduidelijking, om oprechtheid. Ze zijn zo gemakkelijk in de mond genomen. Ze maken totaal geen indruk meer op mij.

Dichters schrijven hun 'waarachtigheid' neer. Het is niet zomaar uiten van je persoonlijke gevoelens, je mag ze concretiseren.

Nog een artikel uit ¨de wikipedia:

 

Met poëtica duidt men het waarom van het schrijven van poëzie aan.

Wat poëzie inhoudt hebben dichters vaak neergelegd in een geschrift. Het eerste en bekendste is de Ars Poetica (de kunst van de poëzie), van de Romeinse dichter Horatius. Horatius schreef zijn 476 regels lange brief ± 20 v. Chr., die eeuwen lang als standaard gold voor wat poëzie moest zijn.

Er zijn vier typen poëtica te onderscheiden:

1. pragmatisch

   kenmerken: het effect is belangrijk, de lezer staat centraal (Rawie)

2. symbolistisch

   kenmerken: het gedicht als ding, de taal staat centraal (Nijhoff)

3. expressief

   kenmerken: de uitdrukking van het gevoel, de dichter staat staat centraal (Kloos)

4. menisis

   kenmerken: de nabootsing van de werkelijkheid (het "plaatje"), de wereld staat centraal

Met de Mentametica zou ik dus een vijfde type kunnen toevoegen, waarbij de vier elementen tegelijk aan bod komen. Wat mij betreft moet een goed gedicht voldoen aan die 4 punten en niet enkel aan eentje.

Dat was het voor het ogenblik;

is dit wel onbegrijpelijk, onvatbaar voor de geest of een delirium zonder het beven

een lichtroze pantser op poten 
terwijl het zijwaarts schrijdt
met ingehouden scharen en
monddelen die knippen en pulken
de ogen op stelten en een ingeklapte staart

als je nog nooit een krab gezien hebt, tenminste.

Al met al is dit te beschrijvend, er zit ook geen betekenis achter, het is louter een observatie, zoals een natuurliefhebben het doet. Het raakt me dus niet en een dergelijke verbeelding doet geen pijn.

Haar ogen haakten zich vast in de mijne, doordringend als een staalblauw mes, zo hard kon ze me aankijken.

de tinten van een kleurloos oog, zijn blauw gevat in wit met een zwarte iris puntgroot, want het ogenblik is vernauwend en gefocused.

Haar oogopslag is eng, en zelf ben ik nog puntgroot gevat.