Woensdag 9 november 2005
eenzaamheid
haar dagen duren enkel 's avonds lang
en 's ochtends voor die dagjesmensen
weer ontwaken, verlaat ze de halve
leegte van een bed en een tafel voor
twee gedekt, de ramen houden 't licht
nog tegen
z' is donderwolk en braakt de regen vandaag zijn het zware druppels die vervelen, ze heeft ze neerbuigend en nog net niet minachtend, koel…
z' is donderwolk en braakt de regen
vandaag zijn het zware druppels die
vervelen, ze heeft ze neerbuigend en
nog net niet minachtend, koel op mijn
luie stoel gesmeten, ik was hem op
het terras vergeten
zij
klinkt chagrijnig, zou ze weeral maan
ziek zijn, of heeft ze weer een weekje
langer liefdespijn?
migraine
dag dochterlief, je bent een bloem
maar soms zie je er niet uit
zoals vandaag dus weer
het weer is niet wat
het wezen moet
hoofdpijn
dat krijg ik van je kortgekapte
zinnen, ik zwijg - zeg toch niks?
Misschien is hij de storm
om in het oog te houden
(sonnet)
laat hem toch die oude taal vervormen
met vreemde woorden op een gedreven
voordraagtoon, want bamboe knispert even
zacht als bladerkroon, tot zelfs de wormen
ze knagen aan de wonden van een boom
en hebben het niet op licht begrepen
daar is 't veel te donker voor, benepen
en broeierig warm, als een fletse droom
liever raast hij uit het westen, vochtig
spoelt hij straten leeg en laat zich dragen
op slaande vleugels, zijn tocht is bochtig
zelfs hij wentelt in de wind met vragen
zijn naam klinkt in het grieks zo plechtig
in het oog de omega, de laatste dagen
---
er woedt een storm in mijn linkeroog
toen deze dichter van het pad afboog
ze was zo irritant als een prikkelroosje, toen ze de deur achter mij toesloeg met een harde ruk als om te benadrukken dat het genoeg geweest…
ze was zo irritant als een prikkelroosje,
toen ze de deur achter mij toesloeg met
een harde ruk als om te benadrukken
dat het genoeg geweest was.
het was niet genoeg, er stak een voet
tussen de deur en de deurstijl
voelt dat dus nog, het moment
versplinterde toen ik haar toeriep
dat ze naar de maan kon lopen
liefst tevoet en zonder stinksokken
in schoenen met afgetrapte hieltjes
de sloddervos, met een walgelijk
luchtje, genoeg om hele meutes
Engelse honden in vervoering te
brengen, de jacht is pas geopend
ik heb haar nooit zo stom zien gapen
en mijn voet?
verdomde pijn, ik voel het nog
ik wacht totdat mijn dag alweer de lakens werpt of ze scheurt, totdat de zon het zicht aanscherpt hang ik nog aan de flarden dromen vast, en…
ik wacht totdat mijn dag alweer de lakens werpt
of ze scheurt, totdat de zon het zicht aanscherpt
hang ik nog aan de flarden dromen vast, en toch
klinkt barstensvol die zoemtoon nog, en ik grom
dat
ik meestal 's ochtends schrijf tussen wat scherven
geen schemer, soms de wandeling, het graafwerk
in een uitverkoren hersenhelft, langs de paden van
zin en onzin tot vervelens toe en stap voor stap het
boek uitwei tot aan de maag, de lever, de zwezerik
het hart dat roept als een geschroeide koekoek
de vogel pest altijd, de slinger blijft wat haperen
tussen getande wielen die elkaar wel begrijpen
de rug werd al gekraakt, de vellen één voor één
gelost, de inhoud een wat te mager beest een
rare zonderling met haar tot op zijn schouders
want zij kijkt mee, zij klemt zijn lippen op elkaar
en een tong verbeten laat slechts een vinger veeg
een teken maken
sssst
hier rust een schrijver
hij bromt wat uit zijn slaap
van gisteren
jij bent een pakhuis rond een stamelaar, een vorklift is een dozenzetter en een kartonnen opbouw staat je goed, topzwaar is anders dan licht…
jij bent een pakhuis rond een stamelaar, een vorklift
is een dozenzetter en een kartonnen opbouw staat
je goed, topzwaar is anders dan licht geraakte chaos
er is zelfs een wind die het beter doet, je stuift wat
rond en pronkt met pauwenveren in je lamme kont
je bent ongenietbaar, zoals de smurrie op een plakje
groene schimmelkaas
ik hou van dwaas en warrig taalgebruik
ik braak de woorden
en verguis
een braakwoord dat de mond en het afgrijzen toont een beukende waterval tussen de tanden en scherpe rotsen, het hoofd een besneeuwde top met…
een braakwoord dat de mond en het afgrijzen
toont een beukende waterval tussen de tanden
en scherpe rotsen, het hoofd een besneeuwde
top met ijzige haren van de sparren die groen
blijven en denken dat ze voor eeuwig mogen
klauwen een helse afgrond op, het voorhoofd
is laag gewelfd de wenkbrauwen spits, en het
fronsen een trieste tempel
en het woord braakt zich een weg naar een
uitzinnige stroom van slijk en ontwortelde
bomen en huizen drijven er mee, in ijskoude
en de wouden worden gemaaid, met het
wanhopige kraken van groene stammen
die het vreselijke dal trotseerden
en het gras zal als laatste gaan en er als
eerste terugkeren, het zal er het graven
bedekken en het slijk dat zo vruchtbaar
werd.
je hebt er klaprozen en boterbloempjes en nog andere soorten langs de muren van een kruidentuin, ligusterhagen en sommigen stinken naar katt…
je hebt er klaprozen en boterbloempjes
en nog andere soorten langs de muren
van een kruidentuin, ligusterhagen en
sommigen stinken naar kattepis, we
houden ze voor die zondag want
palmbomen staan hier veel te koud.
een sneeuwkonijn zie je niet in winters weer 's avonds als het donker wordt en 's nachts zijn we gewend om straten grijzer te zien en zijn …
een sneeuwkonijn zie je niet in winters weer
's avonds als het donker wordt en 's nachts
zijn we gewend om straten grijzer te zien en
zijn schaduw soms wat langer in 't maanlicht
hij snuift lijm, het bevalt hem niet, 't loslaten
komt niet ter sprake, als 't brein een smurrie
wordt en hij een idioot, maar zonder vragen
ik wacht op aangenamer zaken en een meer
opgewekte bui, misschien dat deze ochtend
me kan raken
het mag zelfs trieste regen zijn
Donderdag 3 november 2005
al die woorden? is er ook nog wat schuim voor handen en tanden enzo in kromgebakken taarten ploeter je daarmee veel te grof al ben je beesta…
al die woorden?
is er ook nog wat schuim
voor handen en tanden enzo
in kromgebakken taarten
ploeter je daarmee veel te grof
al ben je beestachtig best aardig
de koekoek baalt ervan, de das kruipt in zijn hol
en een treurwillige verloor op slag zijn bladeren
ik draai me om en haal de schouders op
ze stonden in aanbieding, spotgoedkoop
van taarten en slagroom
hou ik zeker niet
dat is te veel vet
een hond met een wolfachtige grijns hij was even droog als tot zand vermalen rotsen kaakbreker, diamanten rasp zijn mond en tong hij beet te…
een hond met een wolfachtige grijns
hij was even droog als tot zand vermalen rotsen
kaakbreker, diamanten rasp zijn mond en tong
hij beet telkens in steen, de vervoering van het
woekerend gezwel werd als vader die naar zijn
kinderen schoot, hij moordde de onschuld uit
later bezocht ik het huis waar hij woedde, leeg
nog de muren, zwart de balken en dood kroop
er nog rond, een hond had het nooit overleefd
zij vertelde mij, dat zowel de tafel als bed leeg
bleef, de woorden spaarzaam ongenadig hard
ook toen droop er al wanhoop langs de gevel
en zelfs de hond vertaalde dat, hij was er wolf
Politiek correct
Hij is toch te kleurrijk om te verbleken
of rood aan te lopen, je hebt hem zo onder
druk zijn eigen waarde afgenomen en …
Politiek correct
Hij is toch te kleurrijk om te verbleken
of rood aan te lopen, je hebt hem zo onder
druk zijn eigen waarde afgenomen en
hem tot ongewenste minderheid benoemd
en met vuur krijgt je alle kleuren zwart
je hoeft maar op te sluiten in houten ketens
en hopen dat de brandweer het veilig acht
zo was je de handen toch, in onschuld?
jij hebt zeker wel het vuur niet
aangestoken, och het betrof toch maar
een minderheid, om uit te wijzen
een houten hok is dan meer dan genoeg
ik noem geen namen meer
.
moet het alweer over dood gaan
zelfs mijn tred is deze dag
te zwaar om dragen
en beladen met
het herinneren aan en van
de oude vragen
ik zie slechts grijze stenen en zwart marmer
de bloemen kransen en het hofje dat altijd
zo nauwgezet de gebeden heeft gevangen
hier lopen enkel de paden ingetogen langs
en mannen die met aarden potten zeulen
ze dragen de chrysanten naar hun graf
.
we hebben al eeuwen bodemloos geteerd op de resten van uitgestorven fabeldieren ze weerstonden niet aan de overvloed van beschaving, een m…
we hebben al eeuwen bodemloos geteerd
op de resten van uitgestorven fabeldieren
ze weerstonden niet aan de overvloed van
beschaving, een modderstroom, de koude
rotsen werden hun ondergronds verblijf
en met hoge bergen werden ze geketend
af toe werpt god een hemelsteen terloops
tot kraters diep, ze beven na want hun
aardkorst is gebroken, ze drijven weg
en de draak komt af en toe weer boven
grommen, spuwt het vuur en lavaslijk
en de wanhoop vlucht de dalen uit
zelfbeeld in de ochtend ik ben het slachtoffer van een éénvoudige denkpatroon het mannelijk wezen met een strikt gescheiden rechter hersenhe…
zelfbeeld in de ochtend
ik ben het slachtoffer van een éénvoudige denkpatroon
het mannelijk wezen met een strikt gescheiden rechter
hersenhelft, twee linker handen en het verkeerde been
ecce homo, heb ik me te naakt in spreidstand verbeeld
Leonardo heeft het geweten, die heeft me zelfs ontleed
extremiteiten
een vijftal zichtbaar dus
een zesde ingekrompen
typisch mannelijk uitvergroot vertoon
daar is een vrouw voor nodig
nu volg ik stapstenen één voor één
en tracht ik vijvers breed te overbruggen
er is geen terugweg meer
de stenen zinken
en mijn linkerhelft
blijft onbereikbaar
en wat ik achterlaat
is onvrede met mezelf in vol ornaat
een toga en een monnikskap
om te verbergen wat ik met
het heimelijk houterig stappen
wil verdoezelen, mijn schoenen
hebben rubber zolen
ze kraken niet.
ik draag een witte pij, ik word nog pater
voorlopig moet ik het met een badjas doen
de rest dat is voor later
. hij was zo graag de sint want de mijter zat hem hoog hij had zich voor het geval dat toch maar eerst geschoren de baard die plakte later w…
.
hij was zo graag de sint want
de mijter zat hem hoog hij
had zich voor het geval dat
toch maar eerst geschoren
de baard die plakte later wel
hij heeft nog altijd een loensend oog
van het te lang in 't park verblijven
zijn bierblik stond toen ook te droog
en ging steevast te scheef op weg
jaren later kwam ik hem nog tegen
en de baard die kleefde niet meer
die was echt geworden en zijn haar
was zilverwit, hij heeft nooit lang
onder een dak verbleven
zijn keel staat dus nog altijd kurkdroog
hij drinkt dus bier uit blikjes
met een loensend oog
.
kijk eens naar buiten buiten zeg ik waar de zon de wereld overdondert ze roept me bliksems heet
misschien is de aarde wel gekanteld ze h…
.
kijk eens naar buiten
buiten zeg ik
waar de zon de wereld overdondert
ze roept me bliksems heet
misschien is de aarde wel gekanteld
ze heeft een steenboks keerkring neergeveld
en saturnus ringen rond haar lijf gezwierd
Mercurius is nog enkel gloeiend sintelsgroot
ocharme Venus heeft nu een steroïdengordel
misschien om een borstvergroting te verbergen
uit het zicht en wat nevelachtig sluierwerk
er kruipt waanzin in mijn hoofd en morgen
ben ik weer ternauwernood aan een
delirium bezweken, ik ga dood
ik heb gisteren téveel verdronken
.
blijkbaar begrijp je mij niet zo goed
er zoemt een stoorzender in je oren
je verstand lijkt wel beneveld en je
ogen staren naar 't plafond
je hebt wel heel erg je best gedaan
om een doofpot te imiteren, maar
misschien moet ik mijn betoog wat
harder maken, je toeschreeuwen
maar dat doe ik dus niet integendeel
ik begin te fluisteren zodat je slechts
een halve zin verstaat. Je richt je
ogen nu naar mijn mond, alsof je
elk woord wel plukken wilde
ik heb nu je aandacht is het niet?
(of hoe schrijf ik een ritmisch podium-gedicht)
bedenk de trein
en het cadansen
het spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas op uit de weg
'k heb geen tijd mensen
de haastmensen
hier kom ik aan
shock, de schok
tot stilstand stopt
'n trein hij hijgt
de deuren open
zucht - perslucht
aan elke deur
haastgerucht
dit is het eindstation meneer
deze trein stopt nergens meer
têre minus
vergeet je spullen niet
dagmeneer
goeie dagmeneer
haast u meer meneer
en de deur zucht dit keer
dicht vlug achter mijn rug
bedenk de trein
en het cadansen
een spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas gehaaste mensen
'k heb geen tijd mensen
uit mijn weg mensen
.
- zoals eerder herteken ik, vandaag het stranden van zandschepen en wrakhout in schelpengrijs met de zeegezichten, als hun mistige ondertoon…
-
zoals eerder herteken ik, vandaag het stranden
van zandschepen en wrakhout in schelpengrijs
met de zeegezichten, als hun mistige ondertoon
misschien ook een afvaart in verfoeilelijk paars
als dan de nacht valt, wacht ik op de maan
haar schijngestalte, zij kleurt immers randen
van watergolven met een zilveren schuim-
bekken, waaruit ik met handen drink en
de melkweg zoekt zich een woelige slaap
de ogen sluit ik enkel tot de volgende ochtend
dan zal ik alles opnieuw tekenen, hetzelfde
strand met eenzelfde zeegezicht maar eerst
nog Venus, haar opgang in waterkleuren
tesamen met een verblindend geel
en zij mag even blijven tot ik gewassen
ben, tenslotte ben ik zon of zee
het water of stof
---
