Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
akke.beakke.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Zondag 30 oktober 2005

Ochtend waanzin

.

kijk eens naar buiten
buiten zeg ik
waar de zon de wereld overdondert
ze roept me bliksems heet

misschien is de aarde wel gekanteld
ze heeft een steenboks keerkring neergeveld
en saturnus ringen rond haar lijf gezwierd

Mercurius is nog enkel gloeiend sintelsgroot
ocharme Venus heeft nu een steroïdengordel
misschien om een borstvergroting te verbergen
uit het zicht en wat nevelachtig sluierwerk

er kruipt waanzin in mijn hoofd en morgen
ben ik weer ternauwernood aan een
delirium bezweken, ik ga dood

ik heb gisteren téveel verdronken

.

Geschreven door Verdano om 12:28 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 30 oktober 2005

Een slechte verstaander


blijkbaar begrijp je mij niet zo goed
er zoemt een stoorzender in je oren
je verstand lijkt wel beneveld en je
ogen staren naar 't plafond

je hebt wel heel erg je best gedaan
om een doofpot te imiteren, maar
misschien moet ik mijn betoog wat
harder maken, je toeschreeuwen

maar dat doe ik dus niet integendeel
ik begin te fluisteren zodat je slechts
een halve zin verstaat. Je richt je
ogen nu naar mijn mond, alsof je
elk woord wel plukken wilde

ik heb nu je aandacht is het niet?

Geschreven door Verdano om 11:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 29 oktober 2005

Antwerpen centraal

(of hoe schrijf ik een ritmisch podium-gedicht)

bedenk de trein
en het cadansen
het spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas op uit de weg
'k heb geen tijd mensen
de haastmensen

hier kom ik aan
shock, de schok
tot stilstand stopt 
'n trein hij hijgt
de deuren open

zucht - perslucht
aan elke deur
haastgerucht

dit is het eindstation meneer
deze trein stopt nergens meer
têre minus

vergeet je spullen niet
dagmeneer
goeie dagmeneer
haast u meer meneer

en de deur zucht dit keer
dicht vlug achter mijn rug

bedenk de trein
en het cadansen
een spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas gehaaste mensen
'k heb geen tijd mensen

uit mijn weg mensen
.
Geschreven door Verdano om 19:22 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 29 oktober 2005

Deze ondergaande zon is paars

-

zoals eerder herteken ik, vandaag het stranden
van zandschepen en wrakhout in schelpengrijs
met de zeegezichten, als hun mistige ondertoon
misschien ook een afvaart in verfoeilelijk paars

als dan de nacht valt, wacht ik op de maan
haar schijngestalte, zij kleurt immers randen
van watergolven met een zilveren schuim-
bekken, waaruit ik met handen drink en
de melkweg zoekt zich een woelige slaap

de ogen sluit ik enkel tot de volgende ochtend
dan zal ik alles opnieuw tekenen, hetzelfde
strand met eenzelfde zeegezicht maar eerst
nog Venus, haar opgang in waterkleuren 
tesamen met een verblindend geel

en zij mag even blijven tot ik gewassen 
ben, tenslotte ben ik zon of zee
het water of stof

---
Geschreven door Verdano om 15:18 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 28 oktober 2005

de allervroegste jager

hij is de vroegste jager
verzamelaar van kadavers
verbergt zich in een huid
en imiteert het geluid
de trage passen om
een prooi te kunnen
vellen en villen
te ontweien en uit te benen

en al dat ander bloederig bedrijf
zoals de hoorn uitbreken en de tanden
om zijn lijf en nek te sieren

de geesten zijn hem goed gezind
geweest vandaag,
het beest was groot
gezond van lijf en spieren
de jacht was duivels goed
Geschreven door Verdano om 23:42 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 28 oktober 2005

wat stuikt er door het ruisgewas (op haloween)

al vele nachten lang dwaal ik overwegend
door d'onderaarde, want die duistergang
heb ik al millenia lief, mijn teerbeminde
jij helleveeg

je betasten is dus een bezigheid die mij wel
bevalt ik vorder langzaam opdat ik mij elke
welving en elke kronkel als een geestigheid
ervaren kan

er is immers nooit een tijd genoeg geweest
dat ik zien kon, mijn ogen schitterden toen
hels blauw en zo glashard, totdat ze eindelijk
versplinterden

ik had toen ook klauwen en geen handen
de vleugels draag ik nog, mijn huid is zo
gespannen, de oren bovenmaats gegroeid
er resten enkele tanden aan de hoeken
van mijn mond

men zegt mij dat ik duivels scherp en
ongenaakbaar ben geschapen
met een helse oogopslag

Geschreven door Verdano om 15:18 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 27 oktober 2005

Godin in Afrika

Ze houdt haar hart ebbenhoutzwart
vast, is zij de dochter van de zon?

Ze lacht moeizaam en haar vele armen
vragen eerbied, er zijn zovele handen die
haar dragen willen, ze smeken het zelfs

alleszins meer dan glorierijk aardig
geeft ze een waardig uiterlijk weer
eerbiedig wil ik haar aanroepen
maar ze houdt haar lippen stijf
op elkaar, ze is immers godin
en daarom onaanraakbaar

haar hart is vast ebbenhoutzwart




Gedicht bij een schilderij van de kunstenares H.M. Racher
Geschreven door Verdano om 22:57 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 27 oktober 2005

deelneming in gevoelens

Vandaag keer jij je zinnen
aardewaarts, buiten adem
en hartstochtelijk diep.

mij resten enkel nog
wat verdichte woorden
in een aardse tijd

maar misschien is dit ook wel
heimwee, omdat  je als mens
heimelijk blijf vechten om iets
dat je hier verloren hebt?

Geschreven door Verdano om 19:25 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 26 oktober 2005

dit is weemoedig


.

gevleugeld groen was zijn lijf toch
'n aardige gedachte aan een zonnig
tijdverblijf in een ver
overwaterland

en hier drijft hij vandaag niet meer
statig op het vijverplein, het kopje
ondergedompeld

nu slaapt hij zo bodemloos diep, het lijkt
wel of zijn tijd te stil is, komen te vallen
terwijl regen radeloos treurt

.
Geschreven door Verdano om 12:54 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 25 oktober 2005

Trotseer de massa maar

Over poëzie op het podium
.


hier roept geen zeemeer langs
zonder te boeien want roestig
rammelen ze er met hun ketting
in diepwater met een dof geluid
getijdeloos op een zachte bodem

we houden eerder van hoge stammen, zei ze
kijk hoe ze hun schors te barsten schudden
al lanen lang noemt men ze hier platanen en
de zeewind heeft ook hen te schuin geveld

alles trotseert hier de zee, tot scha en schande
er zijn geen namen meer, voor haar
slechts de stormen

en de massa houdt ervan




Geschreven door Verdano om 11:50 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 25 oktober 2005

Herwerking van de impressies tot gedichten


dit is mijn seizoen, vertelde ze mij

mijn herfst
dat is bladgoud aan de bomen
en een vol gebladerd pad want
de regen heeft jouw hele verhaal
al tijden druppelsgewijs gelezen

de zon die laag verblindend wacht
tussen het waterplassen op gazon
en voorbij die verschroeide dagen

toen er nog kortgeknipt gras
achterbleef en 't groen geurde

nu ruik ik aardig diepgedacht
de herfst

.

Geschreven door Verdano om 11:34 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 24 oktober 2005

absurde gedachten

hij loopt geen zee langs zonder boeien
want roestig rammelen ze aan de ketting
in diepzeewater, dof geluid getijdeloos

zelf hou ik eerder van de bomen die
ik te barsten zie, uit hun schors, en al
lanen lang noemt men ze hier platanen
de wind heeft hen zo schuin verveeld

de zeewind die uit het westen waait
en zouterig naar rotte vissen smaakt
ik hou dus van tonijn in blik en zalm
op een groen blaadje
Geschreven door Verdano om 22:47 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 24 oktober 2005

bedenkingen

ben ik diepvriezer of iets anders
een koud elementaire geest misschien
want de huiver wekt me telkens, ik slaap ook licht
geremd en nooit dieper dan een ogenblik per dag

dit is herfst
met bladgoud aan de bomen
een gebladerd pad, de regen heeft
hun verhaal druppelsgewijs gelezen
de zon die laag verblindend zwerft
en plassen op het gazon dat nadacht
over de verschroeide dagen, toen
het te kortgeknipt achterbleef
en geurde
Geschreven door Verdano om 20:43 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 24 oktober 2005

verongelijkte

och, hoe jij toch zo verongelijkt
de rug toekeerde en ik te pas en
ook te onpasselijk werd omdat
er weer een stel gebroken potten
te lijmen viel

ik hou niet van chemicaliën
en je gemaakte gebaartjes,
dat laat me de schouders
ophalen en betekent dat ik
onverschillig word of misschien
wel het tegenovergestelde,
dat valt nog af te wachten

Geschreven door Verdano om 10:58 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 22 oktober 2005

Onevenwichtig

perceptie is alles
of hoe een stofje het oog raakt
dat op zijn beurt een traan vormt
die van de wang afloopt en valt
daar is geen gevoel bij
maar slechts een prikkeling
het is vervelend.

perceptie is ook
jouw tirade die de lucht laat trillen
tot het oorverdovend klinkt
omdat je zo begaan bent met jezelf
want jij werd immers toch zwaar gekwetst
je ego kreeg een oprisping een zure bui
en het lijkt alsof er schuim op lippen komt
zo tussen de tanden door

je maakt wel indruk zeg
ik ben er nog niet goed van
mijn trommelvliezen dan
want ik heb mijn innerlijk gehoor reeds lang afgesloten
het raakt me niet meer dan een stofje dat mijn oog raakt
het is vervelend

je hoeft niet zo door te drammen
je klinkt zielig man, echt erg
ziekelijk is het
een gilamonster blaast ook zo purper
en is ook giftig van achter in zijn bek
noemt zich niet voor niets een monster
Geschreven door Verdano om 15:08 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 22 oktober 2005

dichtoefeningen

een woord van woede, en wat is woede
de vulkaan die uitbarst en gloeiende lava spuwt
een storm die aanzienlijk groeit, een naam krijgt
de aarde die beeft en kraakt, de bodem splijt

een monster van lochness dat te lang onder water
heeft gelegen, een gele kleur gekregen en stinkt
als rotte vis, een bek die pure woede tussen de tanden
doodschudt, een nekvel scheurt en wervels kraakt
is dit bloederig genoeg?

of wil je nog wat stierenbloed van de slachterij
daar hebben ze overschot, ze kelen daar alle dagen
van de week, het houdt niet op.

Geschreven door Verdano om 11:33 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 19 oktober 2005

wegwerkzaam


.

dit is een rechte laan
dus zonder bochtenwerk
monotoon is hier het juiste toon

'n platgetreden bruine aarden weg 
waar, afgezoomd met pollen gras
het pad verlaten, het zwoegen was

geen straatlawaai, geen kraai klonk
er over vlaktes, erg eentonig was er
stemmig want de wind waait strak
en het zand steeds hemeltergend

dit is de rechte weg
die ik verlaten had om
ook een hemel te bestormen

.
Geschreven door Verdano om 12:40 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 19 oktober 2005

dichtoefeningen

dit is spijtig, een levenlang zwoegen
en dan een orkaan, of een vingerknip
en ...
hoe moet je 'niets meer' verwoorden
het doet er niet meer toe, het heeft geen zin
getrouwd, geweest kan immers ook

is dit vreugde?
ik word bemind, zij heeft haar kind
gebaard ben ik zeker, van de vader?


Geschreven door Verdano om 11:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten