Zaterdag 22 oktober 2005
Onevenwichtig
perceptie is alles
of hoe een stofje het oog raakt
dat op zijn beurt een traan vormt
die van de wang afloopt en valt
daar is geen gevoel bij
maar slechts een prikkeling
het is vervelend.
perceptie is ook
jouw tirade die de lucht laat trillen
tot het oorverdovend klinkt
omdat je zo begaan bent met jezelf
want jij werd immers toch zwaar gekwetst
je ego kreeg een oprisping een zure bui
en het lijkt alsof er schuim op lippen komt
zo tussen de tanden door
je maakt wel indruk zeg
ik ben er nog niet goed van
mijn trommelvliezen dan
want ik heb mijn innerlijk gehoor reeds lang afgesloten
het raakt me niet meer dan een stofje dat mijn oog raakt
het is vervelend
je hoeft niet zo door te drammen
je klinkt zielig man, echt erg
ziekelijk is het
een gilamonster blaast ook zo purper
en is ook giftig van achter in zijn bek
noemt zich niet voor niets een monster
een woord van woede, en wat is woede de vulkaan die uitbarst en gloeiende lava spuwt een storm die aanzienlijk groeit, een naam krijgt de aa…
een woord van woede, en wat is woede
de vulkaan die uitbarst en gloeiende lava spuwt
een storm die aanzienlijk groeit, een naam krijgt
de aarde die beeft en kraakt, de bodem splijt
een monster van lochness dat te lang onder water
heeft gelegen, een gele kleur gekregen en stinkt
als rotte vis, een bek die pure woede tussen de tanden
doodschudt, een nekvel scheurt en wervels kraakt
is dit bloederig genoeg?
of wil je nog wat stierenbloed van de slachterij
daar hebben ze overschot, ze kelen daar alle dagen
van de week, het houdt niet op.
.
dit is een rechte laan
dus zonder bochtenwerk
monotoon is hier het juiste toon
'n platgetreden bruine aarden weg
waar, afgezoomd met pollen gras
het pad verlaten, het zwoegen was
geen straatlawaai, geen kraai klonk
er over vlaktes, erg eentonig was er
stemmig want de wind waait strak
en het zand steeds hemeltergend
dit is de rechte weg
die ik verlaten had om
ook een hemel te bestormen
.
dit is spijtig, een levenlang zwoegen en dan een orkaan, of een vingerknip en ... hoe moet je 'niets meer' verwoorden het doet er niet meer …
dit is spijtig, een levenlang zwoegen
en dan een orkaan, of een vingerknip
en ...
hoe moet je 'niets meer' verwoorden
het doet er niet meer toe, het heeft geen zin
getrouwd, geweest kan immers ook
is dit vreugde?
ik word bemind, zij heeft haar kind
gebaard ben ik zeker, van de vader?
. schud ik alweer een zanderig kussen wakker waar haar geur aan kleeft en ook herinnering aan een stenen hart, de koude en een rilling van k…
.
schud ik alweer een zanderig kussen wakker
waar haar geur aan kleeft en ook herinnering
aan een stenen hart, de koude en een rilling
van kop tot teen, 't knarsen ervaar ik nog
zij zegt dat ik zangerig woorden rijg
en teveel aan zinsbegoocheling bezit
echt geen grote handen aan mijn lijf
zij wou geen dagdromen, maar één
die haar droomwereld bekleedde
een schilder, een behanger, zeker
een klusjesman, en iets bleker
ik paste niet, want ingekaderd
hing ik er toch maar glansloos
bij, maar nog volg ik haar niet
het blijft ter plaatse hangen
.
Vanaf het balkon een plein
heel het jaar door groen
veldgras en hier en daar
een wandelaar zijn hond
moet aan de lijn
een betonblokkendoos
en een enkele boom
een getralied voetbalveld
allemaal opzichtig
we houden het gras wel kort
met stalen messen
en we dreigen zelfzeker
het zogezegde onkruid weg
dan is het belang
wel iets rijker dan
een bedelaar zelf
een vreemdeling
in zijn eigen land
hij groeit op een melkwegstremsel
een klodder door en door gehard
hij is zo bruin en koekt als modder
ik vond hem aan de kant een uur
of wat geleden en zag zijn hoofd
dat maanscheel keek, te troebel
naar mijn zin en zwaar belegen
een maanmannetje misschien?
er plonst een waterklank in mijn achterlandse vijver terwijl de lisdodde pluizig wolkt er is geen wind meer om te bezeilen geen overjaarse s…
er plonst een waterklank
in mijn achterlandse vijver
terwijl de lisdodde pluizig wolkt
er is geen wind meer om te bezeilen
geen overjaarse storm die het nog durft
mijn ingetogenheid te storen
. voor jou Helena, oud goud Helena een toverspreuk een aardig woord een oud kasteel, een ridderkerk de slotgracht en een waterpoort zoals h…
.
voor jou Helena, oud goud Helena
een toverspreuk een aardig woord
een oud kasteel, een ridderkerk
de slotgracht en een waterpoort
zoals het echt een burcht behoort
ikzelf blaas daar op 't koperwerk
voor jou Helena, vurig hart Helena
bazuingeschal, want magie bekoort
zoals ik tovertaal in de watersloot
en 't snateren van d' andere ganzen
de balzalen om nachten te dansen
totdat wij zuchten, gloeiend rood
voor jou Helena, puur goud Helena
een vaardig woord, een tovertaling
de gedachte aan een zonnig oord
.
ik ben god niet, bekloeg hij toen opnieuw een waanbeeld vergeefs aan de deur klopte en hij op een kier hem naar zijn verdoemenis verwees
ik ben god niet, bekloeg hij toen
opnieuw een waanbeeld vergeefs
aan de deur klopte en hij op een kier
hem naar zijn verdoemenis verwees
Gisteren donderdag, was het weer mooi MUZEVAL in Antwerpen. Verschiet niet, een echt bruin café, zelfs de glazen op de toog hebben een kleur…
Gisteren donderdag, was het weer mooi MUZEVAL in Antwerpen.
Verschiet niet, een echt bruin café, zelfs de glazen op de toog hebben een kleurtje. Deze keer weer stampvol woorden, mensen en poëzie. Geen elitair gedoe dus, maar voor het merendeel uit het hart, van de straat en sommigen zelfs uit het hoofd.
Donderdag 13 oktober 2005
Hermetisme Onlangs las ik iemand's opmerking over hermetisch dichten. Onbegrijpelijk stelt hij, dan merk ik op 'alsof men slechts tevreden k…
Hermetisme
Onlangs las ik iemand's opmerking over hermetisch dichten. Onbegrijpelijk stelt hij, dan merk ik op 'alsof men slechts tevreden kan zijn als men iets begrijpt'. Maar ergens moet ik hem wel gelijk geven, sommigen slagen erin hun bedoelingen dermate te verbergen dat niemand er iets aan heeft. Dat noem ik dan het veronachtzamen van de lezer.
De discussie had plaats op één van die 'internet-gedichten-sites' zoals er zovelen zijn. Het grootste probleem van dergelijke virtuele besprekingen is dat men probeert elkaar lief en aardig te vinden. Voor wat, hoort wat is er meestal de norm, met als gevolg dat je de oprechte commentaargevers op de vingers van één hand kan tellen.
Misschien ben ik een te aardig man
en verberg ik een loftrompet onder
mijn te zwarte overjaarse jas.
Andere bedenkingen:
Onlangs heb ik al die sites de rug toegekeerd, het werd me téveel. Ongelooflijk ook de druk die bepaalde personen uitoefenen om hun eigen visie op te dringen. Ze veroordelen alles wat niet volgens hun norm aanvaardbaar is. Zij hebben de poëzie heruitgevonden blijkbaar. Ze zijn ook op hun hoede, want iedere afwijkende mening moét in de kiem worden gesmoord. Men gaat zelfs in discussie met de commentaargevers om hen haarfijn uit te leggen dat ze het mis hebben. Terwijl het toch maar een mening is, een volledig vrijblijvende mening zelfs. Als ik dan hun inzendingen bekijk, dan stel ik vast dat ze zelf zijn blijven hangen in een oude stijl, waar ze blijkbaar moeilijk afscheid van kunnen nemen, ze herhalen steeds hetzelfde, werken volgens hetzelfde stramien en zijn zo doorzichtig als troebel water. Misschien projecteren ze hun eigen onmacht op anderen, zo ben ik immers zelf ook van tijd tot tijd.
Hier heb je de ganzen
pas op mensen, ze snateren
snavels met twee gezichten
ze dwingen je te pas
en te onpas in de rijen
langs hun waterkant
de rechterkant, de juiste
En ik wil enkel vliegen, een andere plaats, een andere stijl.
ik ben de geelgerande, de verschrikking van de vijver
ik bijt de kikkervisjes maar de zalmen ga ik uit de weg
soms stroomt het water hard, ik ben dan waterkever
een vleesverteerder en een onvervaarde hemelterger
ik bijt
Is dit hermetisch? Ik dacht van niet, dit is woede en wrevel in de hoogste graad, dan ga je gekke dingen doen, dan bijt je.
het perron bedenk de trein en het cadansen het spoorwegplein bezaaid met ganzen pas gehaaste mensen 'k heb geen tijd mensen de uit de weg me…
het perron
bedenk de trein
en het cadansen
het spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas gehaaste mensen
'k heb geen tijd mensen
de uit de weg mensen
hier kom ik aan
in een shock
tot stilstand stopt
de trein en hijgt
de deuren open
zucht - zucht - perslucht
aan elke deur
haastig gerucht
dit is het eindstation meneer
deze trein stopt nergens meer
terminus est
(ik stereoloog) oh, je waterspiegel is gebroken waar zijn de scherven dan? ik ben zelf een suikerspiegel en die ligt te hoog zegt men je kan…
(ik stereoloog)
oh, je waterspiegel is gebroken
waar zijn de scherven dan?
ik ben zelf een suikerspiegel
en die ligt te hoog zegt men
je kan ervan de coma raken
een spiegel aan de wand
dat ben ik ook, maar moeders
mooiste ben ik zeker niet
ik durf dat toch niet vragen
stel je voor dat jij niet de beste
bent, wie zal je dan vergeven?
ik bijt liever zelf
de appels in hun vlees
zelfs als ze melig smaken
en het klokhuis gooi ik weg
het water in je spiegel breekt
dus hou nu op met
naar jezelf te staren
misschien zoek ik téveel de tegenstelling en om het meer extreem te zeggen het gaat niet over zwart of wit mathematisch zou je kunnen stelle…
misschien zoek ik téveel de tegenstelling
en om het meer extreem te zeggen
het gaat niet over zwart of wit
mathematisch zou je kunnen stellen
er is nihil
het absolute niets
en oneindig
een onvoorstelbaar groot getal
ik ben onder nul
en zwart of negatief te noemen
in ieder geval ben ik complex genoeg
om nullen achter elkaar te schrijven
het cijfer één krijg ik er niet voor
ik ben niet rijk genoeg
de bank schrijft in 't rood veel beter
dan het zwart, dat is 't geheim
in zwitserland
daarvoor moet je vele nullen groot zijn
mijn muziekinstrument
heb ik hoopvol gestemd
ik heb haar fijnbesnaard
dit is dus mijn gitaar, het houterig
wezen waar ikzelf een toon aangeef
met beide handen
de linkse dient om in te grijpen
en de vingers van mijn rechterhand
ze spelen, ze pulken soms.
dit is mijn intro, om op te warmen
ik vertel dus niets bijzonders
ik speel gitaar en af en toe breekt
mijn snaar, ik ben er fijngevoelig
De dood is zo gretig . hij kruipt botweg elk bouwsel langs keurt roestig het beton met een halve oogopslag het schrille schreeuwen en steen…
De dood is zo gretig
.
hij kruipt botweg elk bouwsel langs
keurt roestig het beton met een halve
oogopslag het schrille schreeuwen
en steenhard de ingebedde keien
een lichte beving was al voldoende
om de doden te tellen, en de honden
om te blijven zoeken totdat het puin
te ruim verspreid werd en 't stof te
glad gestreken, een kerkhof groot
want toen scheurde de aarde ook
en vervuilde de modder, die gretig
een rivier werd
- meedogend is deze man te vaag de vroege wandelaar, langzaam het slenteren langs de lanen licht een mistig web zo zwaar beladen er druipt n…
-
meedogend is deze man te vaag
de vroege wandelaar, langzaam
het slenteren langs de lanen licht
een mistig web zo zwaar beladen
er druipt nalatigheid in 't klagen
van beukendromen ze boorden
een aardig pad, en het bladeren
is begonnen want de zon is weg
en elders hard, de regenstormen
zelfs dauw is deze man te zwaar
geladen, hij houdt van wouden
stelt geen vragen, het antwoord
kent hij niet, een zon is altijd op
haar keerkring schroeiend hard
maar brengt ook klaarte in zijn
roerend hart
moede
is de man de grijze wandelaar
zo slenteren lang de lege lanen
de beuken boorden de aarden
weg en het bladeren is begonnen
want de zon is elders hard
ik heb de avond vol beschreven maar dat was vroeger nu ik mij bedenk toen was er tijd genoeg om te verdelen
ik heb de avond vol beschreven
maar dat was vroeger nu ik mij bedenk
toen was er tijd genoeg om te verdelen
1 reactie op dit bericht
onevenwichtig
teveel herhaling lijkt me, ook van dat stofje dat er al eerder was...