Woensdag 12 oktober 2005
rode appels
(ik stereoloog)
oh, je waterspiegel is gebroken
waar zijn de scherven dan?
ik ben zelf een suikerspiegel
en die ligt te hoog zegt men
je kan ervan de coma raken
een spiegel aan de wand
dat ben ik ook, maar moeders
mooiste ben ik zeker niet
ik durf dat toch niet vragen
stel je voor dat jij niet de beste
bent, wie zal je dan vergeven?
ik bijt liever zelf
de appels in hun vlees
zelfs als ze melig smaken
en het klokhuis gooi ik weg
het water in je spiegel breekt
dus hou nu op met
naar jezelf te staren
misschien zoek ik téveel de tegenstelling en om het meer extreem te zeggen het gaat niet over zwart of wit mathematisch zou je kunnen stelle…
misschien zoek ik téveel de tegenstelling
en om het meer extreem te zeggen
het gaat niet over zwart of wit
mathematisch zou je kunnen stellen
er is nihil
het absolute niets
en oneindig
een onvoorstelbaar groot getal
ik ben onder nul
en zwart of negatief te noemen
in ieder geval ben ik complex genoeg
om nullen achter elkaar te schrijven
het cijfer één krijg ik er niet voor
ik ben niet rijk genoeg
de bank schrijft in 't rood veel beter
dan het zwart, dat is 't geheim
in zwitserland
daarvoor moet je vele nullen groot zijn
mijn muziekinstrument
heb ik hoopvol gestemd
ik heb haar fijnbesnaard
dit is dus mijn gitaar, het houterig
wezen waar ikzelf een toon aangeef
met beide handen
de linkse dient om in te grijpen
en de vingers van mijn rechterhand
ze spelen, ze pulken soms.
dit is mijn intro, om op te warmen
ik vertel dus niets bijzonders
ik speel gitaar en af en toe breekt
mijn snaar, ik ben er fijngevoelig
De dood is zo gretig . hij kruipt botweg elk bouwsel langs keurt roestig het beton met een halve oogopslag het schrille schreeuwen en steen…
De dood is zo gretig
.
hij kruipt botweg elk bouwsel langs
keurt roestig het beton met een halve
oogopslag het schrille schreeuwen
en steenhard de ingebedde keien
een lichte beving was al voldoende
om de doden te tellen, en de honden
om te blijven zoeken totdat het puin
te ruim verspreid werd en 't stof te
glad gestreken, een kerkhof groot
want toen scheurde de aarde ook
en vervuilde de modder, die gretig
een rivier werd
- meedogend is deze man te vaag de vroege wandelaar, langzaam het slenteren langs de lanen licht een mistig web zo zwaar beladen er druipt n…
-
meedogend is deze man te vaag
de vroege wandelaar, langzaam
het slenteren langs de lanen licht
een mistig web zo zwaar beladen
er druipt nalatigheid in 't klagen
van beukendromen ze boorden
een aardig pad, en het bladeren
is begonnen want de zon is weg
en elders hard, de regenstormen
zelfs dauw is deze man te zwaar
geladen, hij houdt van wouden
stelt geen vragen, het antwoord
kent hij niet, een zon is altijd op
haar keerkring schroeiend hard
maar brengt ook klaarte in zijn
roerend hart
moede
is de man de grijze wandelaar
zo slenteren lang de lege lanen
de beuken boorden de aarden
weg en het bladeren is begonnen
want de zon is elders hard
ik heb de avond vol beschreven maar dat was vroeger nu ik mij bedenk toen was er tijd genoeg om te verdelen
ik heb de avond vol beschreven
maar dat was vroeger nu ik mij bedenk
toen was er tijd genoeg om te verdelen
ik boek nog wel een hemel vol met aardewaartse zaken, een blinkend overspel tussen twee verliefde paarden, Tinkerbel en Annabelle die mooie …
ik boek nog wel een hemel vol met aardewaartse
zaken, een blinkend overspel tussen twee verliefde
paarden, Tinkerbel en Annabelle die mooie lange
blonde stoot die zet ik op mijn schoot op sleeptouw
ook want ik heb een wagen vol geladen met mooie
wijven, die twee paarden zet ik ervoor op 't spel
een bromfiets klettert proestend het gekuch is niet van deze wereld de walm stinkt en hangt nog meters in de lucht er is wat met zijn knalpo…
een bromfiets klettert proestend
het gekuch is niet van deze wereld
de walm stinkt en hangt nog meters in de lucht
er is wat met zijn knalpot
die hangt er losjes bij
't is nog zo'n puch
- zoals altijd herteken ik vandaag, het stranden zandschepen uit wrakhout in schelpengeruis met zeegezichten in hun mistige ondertoon missch…
-
zoals altijd herteken ik vandaag, het stranden
zandschepen uit wrakhout in schelpengeruis
met zeegezichten in hun mistige ondertoon
misschien nog een afgang in aartslelijk rood
als de nacht valt, dan wacht ik er op de maan
haar schijngestalte, want zij kleurt de randen
van mijn golven met zilveren schuimbekken
's nachts drink ik het melkwegvocht met droeve
slaapogen, daarna verberg ik me tot de morgen
dan zal ik alles opnieuw tekenen, hetzelfde strand
met hetzelfde zeegezicht maar eerst nog de maan
een opgang in waterkleuren met verblindend geel
en zij mag even blijven totdat ik gewassen
word, tenslotte ben ik zon of zee
het water of stof
---
ik heb toekomstplannen uitgedacht
ze stuk voor stuk te schijf gestaafd
het mensdom millenia later, heb ik ook
opnieuw bedacht, ze dragen dan geen
kleren meer, we zijn dan allemaal tuig
geworden met haar tot op de grond
geslachtelijk gaat het al behoorlijk mis
we zullen zelfs geen natte droom meer
hebben, de hormonen hebben al het
water ingepalmd, de proefbuis heerst
maar dat dromen zullen we nog wel in
stalen bollen virtueel genoeg, men zal
dus kunnen kiezen in wat voor wereld
leven wij? Het is om gek te worden!
en 't is verdorie al goed bezig
er groeien zelfs borsten achterop
mijn rug
- en dat ze misschien te hoopvol was toen ze de kaarten spreidde en er zonder omwegen een toekomst las de hare blijkbaar want ze verstarde e…
-
en dat ze misschien te hoopvol was
toen ze de kaarten spreidde en er
zonder omwegen een toekomst las
de hare blijkbaar want ze verstarde
een lichte aarzeling die mij niet ontging
---
- jij stom lichtgewicht ik zag je nooit zo levend lijken als toen je in een doos gevouwen werd er grauwt nog woede in mijn lijf dat daar z…
-
jij stom lichtgewicht
ik zag je nooit zo levend lijken
als toen je in een doos gevouwen werd
er grauwt nog woede in mijn lijf
dat daar zo droef geladen was
nog zwaarder dan de aarde
die ik laag geworpen had met
een ruwe schop in mijn handen
was alles wat er over bleef
toen ik je daar begraven had
vandaag
de bloemen die ik heb uitgerukt
er neergelegd, de dader echt
nogmaals vervloekt
---
'Impressie in een rusthuis' werd geschreven als één vloeiende gedachte, zo begin ik trouwens altijd een gedicht te schrijven. De letter 'a' …
'Impressie in een rusthuis' werd geschreven als één vloeiende gedachte, zo begin ik trouwens altijd een gedicht te schrijven. De letter 'a' wordt 'i' van intens en dichter.
hij lepelt de soep met een aangepaste lepel
en hij smakt heel heerlijk, de lepelaar maar
toch morst hij af en toe de soep, ze deppen
dan de druppels uit zijn baard, vandaag is hij
genietbaar vrolijk maakt hij grapjes over tafel
want alles loopt voor hem op wieltjes, grote
en kleine wieltjes, hij laat zich rijden en noemt
iedereen die duwt BOB!
als hij de trappen afgereden wordt dan roept
hij bob, bob, bobberdebop
hij is grappig vandaag, want hij weet zeker
dat zijn zuster op bezoek komt met zijn neefje
die is al groot en BOB ook, straks gaan zij
ook bob, bob, bobberdebop
---
hij lepelt soep met een aangepaste lepel, hij is lepelaar en morst af en toe ze deppen dan de druppels uit zijn baard en hij smakt zo heerli…
hij lepelt soep met een aangepaste lepel, hij is lepelaar en morst af en toe
ze deppen dan de druppels uit zijn baard en hij smakt zo heerlijk
hij is vandaag genietbaar en dus vrolijk, hij maakt grapjes over de tafel die alleen voor hem bedoeld is, er is slechts plaats voor twee nooit meer
en alles loopt voor hem op wieltjes, grote en kleine wieltjes, hij laat zich rijden en noemt iedereen die duwt BOB, en als hij de trappen afgereden wordt (er is nog geen hellend vlak) dan roept hij bob, bob, bobberdebop
hij maakt grapjes vandaag, want één ding weet hij zeker, zijn zuster komt op bezoek met zijn neefje, die is al groot en BOB ook.
in mijn vuisten houd ik de adem in te verbolgen ben ik om een woord te uiten, ik straal dus de woede uit nog een geluk dat ik kortademig be…
in mijn vuisten houd ik de adem in
te verbolgen ben ik om een woord
te uiten, ik straal dus de woede uit
nog een geluk dat ik kortademig ben
of ik liet terstond de grond onder je
voeten scheuren, nu hamer ik op je
hoofd met ijzingwekkend kijken
Men noemt het gevoel, ook een opwellende gedachte die zich nooit kernachtig vertalen laat, we kunnen het enkel omschrijven, of misschien ook…
Men noemt het gevoel, ook een opwellende gedachte die zich nooit kernachtig vertalen laat, we kunnen het enkel omschrijven, of misschien ook weergeven met poëzie.
mijn hond heeft ook gevoel
dat lees je zo af van zijn bedelsmoel
hij houdt de kop dan scheef
god, wat kunnen honden triestig kijken
ik ben niet een harteloos wezen, maar soms wel wezenloos hartverloren.
als ik een bouwsel dat in een SMAK gemaakt is verlaat dan heb ik een kunstnasmaak, zou het de cloaca kunnen zijn, één iemand die ons letterl…
als ik een bouwsel dat in een SMAK gemaakt is verlaat
dan heb ik een kunstnasmaak, zou het de cloaca kunnen
zijn, één iemand die ons letterlijk te kakken zet, is kunst?
een mosselpot die overhoop ligt met lege mosselschelpen
die vind je hier in' stad op elke hoek na 't vreten, zelfs een
kok maakt kunst met hesp, op een bord en niet rond zuilen
dat stinkt uren in de wind, dat is pure verspilling en groen
van de schimmel na een paar dagen.
ik had weer kouwe kleren aan, impermeable
en droeg ze met een zwierigheid die menigeen
verbaasde, ze stoten 't water af en overjassen
bleven langs de kant toen ik met grote passen
de straat breed overstak, ze haasten zich nadien
om mij weer in te halen, ze dachten dat ik een
zonderling en een onaangepaste burger was
ze vroegen zelfs of ik een poepzak had?
mijn hond misschien en ik een plastic zakje
van de A.D. Delhaize
meen je echt dat ik iets te vertellen heb, dat het mij te doen is om iets meer te zeggen dan dat ik het gewoon mooi vind?
meen je echt dat ik iets te vertellen heb, dat het mij te doen is om iets meer te zeggen dan dat ik het gewoon mooi vind?
