ondergang en opgang

als ik een bouwsel dat in een SMAK gemaakt is verlaat
dan heb ik een kunstnasmaak, zou het de cloaca kunnen
zijn, één iemand die ons letterlijk te kakken zet, is kunst?

een mosselpot die overhoop ligt met lege mosselschelpen
die vind je hier in' stad op elke hoek na 't vreten, zelfs een
kok maakt kunst met hesp, op een  bord en niet rond zuilen
dat stinkt uren in de wind, dat is pure verspilling en groen
van de schimmel na een paar dagen.

 

vandaag begin ik opnieuw en herteken ik
strandfiguren met wrakhout in schelpengruis
vergezichten in een vaalblauwe achtergrond
en een zonsondergang in aartsmoeilijk rood

en als het avond wordt, dan wacht ik op de maan
haar schijngestalte, zij kleurt de randen van golven
met haar zilveren schuim

en als het nacht is, dan drink ik het melkwegvocht
met droeve slaapogen en voel ik mezelf zo nietig

en morgen zal ik opnieuw beginnen te tekenen
dezelfde strandfiguren
dezelfde vergezichten maar eerst
nog een zonsopgang in waterkleuren
en met verblindend geel

en de maan, mag even blijven totdat
ik blind geworden ben van te lang te staren naar de zon

The children of the prophet

the children of the prophet, as I call them

in a sacred moment, and while their smile

enchants my mouth, and also their sincerity

while they reach to me with both their hands

and they seem so innocent and too accepting

in their newest youth and they treat each other

with friendship that surely comes from the heart

and with love which they handle in the right way

I lack most of the words to describe it, they don’t

they even sing it out, and they call me brother

even in their holy house, where prayers sound

where I cover my head and leave the footwear

behind and also the impurity of the world at

the entrance, I receive

their innocence is really not of this world

but you could call them rather unprejudiced

because their looks are too bright and they

show their discontent only from the heart

you feel that when it strikes your soul and

I lack most of the words to describe it
they don’t

hoe het ijs brak toen het zo koud was en
het was winter weet je die dag en sneeuw
bedekte het lopen het wachten te zwaar

je klappertande en woorden haperden
je beet ze gewoon in stukken en ik had
moeite om je te verstaan, ik sprak zelf
amper en ik blies mijn adem dampend

mijn jas heb je erg gedragen en ik heb
daar jouw koude lijf gevoeld het rillen
en het huiveren, de bittere koude bleef
alleen achter, tot ik je weer ontmoette

toen het water brak en het warm was
in een steriele kamer, ik droeg blauw
de jas en 't masker hield de adem in