opmerking

vandaag begin ik opnieuw en herteken ik
strandfiguren met wrakhout in schelpengruis
vergezichten in een vaalblauwe achtergrond
en een zonsondergang in aartsmoeilijk rood

en als het avond wordt, dan wacht ik op de maan
haar schijngestalte, zij kleurt de randen van golven
met haar zilveren schuim

en als het nacht is, dan drink ik het melkwegvocht
met droeve slaapogen en voel ik mezelf zo nietig

en morgen zal ik opnieuw beginnen te tekenen
dezelfde strandfiguren
dezelfde vergezichten maar eerst
nog een zonsopgang in waterkleuren
en met verblindend geel

en de maan, mag even blijven totdat
ik blind geworden ben van te lang te staren naar de zon

The children of the prophet

the children of the prophet, as I call them

in a sacred moment, and while their smile

enchants my mouth, and also their sincerity

while they reach to me with both their hands

and they seem so innocent and too accepting

in their newest youth and they treat each other

with friendship that surely comes from the heart

and with love which they handle in the right way

I lack most of the words to describe it, they don’t

they even sing it out, and they call me brother

even in their holy house, where prayers sound

where I cover my head and leave the footwear

behind and also the impurity of the world at

the entrance, I receive

their innocence is really not of this world

but you could call them rather unprejudiced

because their looks are too bright and they

show their discontent only from the heart

you feel that when it strikes your soul and

I lack most of the words to describe it
they don’t

hoe het ijs brak toen het zo koud was en
het was winter weet je die dag en sneeuw
bedekte het lopen het wachten te zwaar

je klappertande en woorden haperden
je beet ze gewoon in stukken en ik had
moeite om je te verstaan, ik sprak zelf
amper en ik blies mijn adem dampend

mijn jas heb je erg gedragen en ik heb
daar jouw koude lijf gevoeld het rillen
en het huiveren, de bittere koude bleef
alleen achter, tot ik je weer ontmoette

toen het water brak en het warm was
in een steriele kamer, ik droeg blauw
de jas en 't masker hield de adem in

'schrijf mij eens over de liefde'
dat vroeg ze mij onlangs
ik keek bedenkelijk want 
weet nog steeds niet hoe ik
'de liefde' schrijven moet

En toen vielen de volgende zinnen in mijn hoofd:

dag malle liefje dag

vol madeliefjes dat mag
op zo'n mooie roze kaart
met rode hartjes
en een zoem
van bloem naar bloem

met rode lippen
en een zoen
van toen, van toen

mijn lief, mijn lief
toen ik nog wat
jonger was

en hartendief

Wetenschappelijke artikels staan er vol van 'Intelligent Design'. Een drijvende kracht die de schepping stuurt? Eerder een Deus ex Machina, of de duvel uit het doosje.

Voor mij is het eerder de zoveelste poging van de mens om onrechtstreeks zijn falen toe te geven. Er moet wel iets zijn, en het liefst dan de volmaaktheid zelve. Maar zou het niet eerder kunnen dat 'de schepping' op zich reeds onvolmaakt is? Eerder heb ik het al aangehaald, die magnifieke zin 'in den beginnen was het woord', en om verder te gaan zeg ik dan 'enkel het eerste woord was heilig'.

Volmaaktheid wordt ons niet in de schoot geworpen, daar moeten we zelf op zoek naar gaan. Er zijn voorbeelden inderdaad, meer dan genoeg trouwens, maar telkens evolueert het naar macht over mensen. Ik ben maar een straat- of een toogfilosoof meer niet dus. De boom herkent men aan zijn vruchten, en ze smaken allemaal naar bittere ontgoocheling. 

men houdt hier enkel van plantsoen
en gesnoeide struiken we zouden wel
eens te onstuimig kunnen worden
zoals de wind met stormen speelt

Een grote schoonmaak dus, zoals een kruistocht of een jihad (waarom klinkt er in dat woord toch steeds de haat?), die zou ons op het rechte pad moeten brengen? Daar geloof ik dus niet in, een dergelijke houding getuigt voor mij van minachting.

zelfs mij durven ze aan te sporen, ik haal schouders
op en schud van nee dat niet, het stoelgeld is te duur
geworden en huilen klinkt niet goed in koor, daarvoor
ben ik te weinig kuddedier gebleven, ik val niet meer

aanbiddelijk neer, mijn kniën zijn versleten ze willen niet
de benen laten buigen, zelfs niet
voor een eerbiedwaardig doel

Er is teveel onverdraagzaamheid in de wereld, het begint steeds bij simpele dingen en vreemdelingen. Alhoewel het probleem nooit simpel is, dat zou men te graag willen daarom dat we overal de 'duivel' zien en een 'hand van god'. Dan kunnen we van ons afschudden als stof.

We leggen de oorzaak elders, buiten ons bereik, zodat we met een gerust geweten kunnen stellen dat het ons probleem niet meer is. We zullen wel bidden voor het zieleheil van hen die het verkeerde pad volgen. De fout ligt niet bij ons dus, daarvoor zijn we te godsdienstig voor, en de wereld kan je toch niet veranderen, dus hoeven we onszelf ook niet meer te veranderen, gemakkelijk toch? Deus ex Machina, we roepen hem wel aan als het te gortig wordt. En diegenen die tegen de stroming willen ingaan, drukken we de kop in, leggen hen het zwijgen op, stalken we tot ze het beu worden om zich nog met ons te meten.

Geloof ik in god? In ieder geval niet in de jouwe, god is voor mij heel persoonlijk en dan toch weer niet. Geen drijvende kracht dus, want wat weten we trouwens over 'kracht'? Een entiteit misschien, maar dat zou ik als 'ik god was' als een belediging opvatten. Dus een personaliteit helemaal niet en het 'al' helemaal niet want het universum is verre van volmaakt, het heelal is strijd en is dat altijd geweest. En kom niet af met een strijd tussen 'goed' en 'kwaad', want dan krijg je mij pas kwaad.

Het Eerste Woord is het begin van alles. De volmaaktheid is iets om na te streven, maar dat is moeilijk omdat we zelfs niet in de verste verte kunnen beseffen wat 'volmaakt' eigenlijk betekent. We zien slechts een flauwe afspiegeling ervan met onze beperkte zintuigen, en we beschrijven het amper met onze armzalige woordenschat.