verdoken plaatsen

Wetenschappelijke artikels staan er vol van 'Intelligent Design'. Een drijvende kracht die de schepping stuurt? Eerder een Deus ex Machina, of de duvel uit het doosje.

Voor mij is het eerder de zoveelste poging van de mens om onrechtstreeks zijn falen toe te geven. Er moet wel iets zijn, en het liefst dan de volmaaktheid zelve. Maar zou het niet eerder kunnen dat 'de schepping' op zich reeds onvolmaakt is? Eerder heb ik het al aangehaald, die magnifieke zin 'in den beginnen was het woord', en om verder te gaan zeg ik dan 'enkel het eerste woord was heilig'.

Volmaaktheid wordt ons niet in de schoot geworpen, daar moeten we zelf op zoek naar gaan. Er zijn voorbeelden inderdaad, meer dan genoeg trouwens, maar telkens evolueert het naar macht over mensen. Ik ben maar een straat- of een toogfilosoof meer niet dus. De boom herkent men aan zijn vruchten, en ze smaken allemaal naar bittere ontgoocheling. 

men houdt hier enkel van plantsoen
en gesnoeide struiken we zouden wel
eens te onstuimig kunnen worden
zoals de wind met stormen speelt

Een grote schoonmaak dus, zoals een kruistocht of een jihad (waarom klinkt er in dat woord toch steeds de haat?), die zou ons op het rechte pad moeten brengen? Daar geloof ik dus niet in, een dergelijke houding getuigt voor mij van minachting.

zelfs mij durven ze aan te sporen, ik haal schouders
op en schud van nee dat niet, het stoelgeld is te duur
geworden en huilen klinkt niet goed in koor, daarvoor
ben ik te weinig kuddedier gebleven, ik val niet meer

aanbiddelijk neer, mijn kniën zijn versleten ze willen niet
de benen laten buigen, zelfs niet
voor een eerbiedwaardig doel

Er is teveel onverdraagzaamheid in de wereld, het begint steeds bij simpele dingen en vreemdelingen. Alhoewel het probleem nooit simpel is, dat zou men te graag willen daarom dat we overal de 'duivel' zien en een 'hand van god'. Dan kunnen we van ons afschudden als stof.

We leggen de oorzaak elders, buiten ons bereik, zodat we met een gerust geweten kunnen stellen dat het ons probleem niet meer is. We zullen wel bidden voor het zieleheil van hen die het verkeerde pad volgen. De fout ligt niet bij ons dus, daarvoor zijn we te godsdienstig voor, en de wereld kan je toch niet veranderen, dus hoeven we onszelf ook niet meer te veranderen, gemakkelijk toch? Deus ex Machina, we roepen hem wel aan als het te gortig wordt. En diegenen die tegen de stroming willen ingaan, drukken we de kop in, leggen hen het zwijgen op, stalken we tot ze het beu worden om zich nog met ons te meten.

Geloof ik in god? In ieder geval niet in de jouwe, god is voor mij heel persoonlijk en dan toch weer niet. Geen drijvende kracht dus, want wat weten we trouwens over 'kracht'? Een entiteit misschien, maar dat zou ik als 'ik god was' als een belediging opvatten. Dus een personaliteit helemaal niet en het 'al' helemaal niet want het universum is verre van volmaakt, het heelal is strijd en is dat altijd geweest. En kom niet af met een strijd tussen 'goed' en 'kwaad', want dan krijg je mij pas kwaad.

Het Eerste Woord is het begin van alles. De volmaaktheid is iets om na te streven, maar dat is moeilijk omdat we zelfs niet in de verste verte kunnen beseffen wat 'volmaakt' eigenlijk betekent. We zien slechts een flauwe afspiegeling ervan met onze beperkte zintuigen, en we beschrijven het amper met onze armzalige woordenschat.

zoek een opheldering, maar geen uitleg
enkel klaarheid om te weten waarom
er niets is, of iets dat niets betekent
geen leegte dus, want daar was ooit
iets, dat is ook iets wat niet duidelijk is
leeg is slechts een tijdelijke toestand
want leeg moet eerst vol geweest zijn
en niets veronderstelt dat de rest iets is

begrijp je dat?
men zou een nieuw woord moeten uitvinden
maar hoe kan zoiets?
je bent er immers nooit geweest
je kan je dat niet voorstellen

Een windjammer is de term voor een, meestal vierkant getuigd, groot zeilschip (een tall ship) dat in de achttiende en de negentiende eeuw werd gebruikt voor de handel.

Ze komen altijd in de zomer vierkant opgetuigd de Schelde afgevaren.

Het kraken van spanten, de touwen, de zeilen het jammeren in de wind
De scheepsbel, de glazen klinken, en de windas zucht van man en macht

tussen maneschijn en laag getij huist een stil refrein
een wederkerend schuiven van een zilveren rand
het zachte schuimen van de golven 
een schuine glimlach van de maan

ik weet het wel, dit werd al meer dan duizend keer beschreven

en toch hou ik van het schuiven van een zilveren rand
de maan is er toch ook
om zich te spiegelen
in de ruimte
aan de zon

hij heeft een warrig hoofd, een houten
kop met een genageld oog, een glazen
mond met porseleinen tanden, 'n tong
die zweemzoet fluistert, en twee oren
ze staan naar voor gericht, ze luisteren

hij heeft de wartaal uitgevonden, hij is
begrijpelijk oorverdovend en bliksem-
snel uit het lood geslagen, hij zwijgt
dan als een in elkaar gedraaide slak
met een deksel op het huis, potdicht

hij is dus een week dier, maar
waarom heeft hij dan een houten
kop een glazen oog en stenen
tanden en al die harde kanten
aan zijn lijf?

(voor de misverstaanders, dit gaat over mezelf)