het is maar dat

hij heeft een warrig hoofd, een houten
kop met een genageld oog, een glazen
mond met porseleinen tanden, 'n tong
die zweemzoet fluistert, en twee oren
ze staan naar voor gericht, ze luisteren

hij heeft de wartaal uitgevonden, hij is
begrijpelijk oorverdovend en bliksem-
snel uit het lood geslagen, hij zwijgt
dan als een in elkaar gedraaide slak
met een deksel op het huis, potdicht

hij is dus een week dier, maar
waarom heeft hij dan een houten
kop een glazen oog en stenen
tanden en al die harde kanten
aan zijn lijf?

(voor de misverstaanders, dit gaat over mezelf)

-

I.

de maand september kleeft vandaag
langdradig, aan kreupel hout en gras
is erg eentonig groen, werd waterpas
kortweg geschoren, tot aan de aarde
toe, er is geen boter noch een paarde
noch een andere bloem hier overeind
gebleven, ik wil graag een regenvlaag

-

II..

de bronzen bladeren van de bomen
de kastanje bolsters, het vleugelzaad
ze lagen hier gisteren nog te dromen
en worden nu haveloos weggevaagd

een verwilder ogenblik van vroeger
vroeg mij hoe het morgen moet

men houdt hier van plantsoen en
struiken, ze worden te onstuimig
kortgewiekt, dat is al eeuwen zo

misschien dat het waaien hier
nog wat leuks met zinnen kan

(je hebt ook nog Katrina & Rita)
---

-

ze hebben de gaten in mijn pad
vandaag weer opgevuld, zo plat
dat de pijn mijn voeten kraakt
er steken ruwe stukken tussen
en ze sprongen te hard omlaag

je verkrijgt geen effen ondergrond
door te stampvoeten, roep ik hard
daarom moet je de stenen breken
met een moker of een grote pletwals
een trilplaat van een ton of twee

je mot de brokken de kop inkloppen
ze vermorzelen of hen op zijn minst
heel beleefd vragen om op te hoepelen
maar wel met breekijzer in je handen

---

-

een gefronst voorhoofd verbergt altijd opzichtig
de donkere hoeken, de grijze helften pronken
en opgedoft wuiven ze elkaar geen koelte toe
het slagveld ligt er te dik bezaaid en koortsig
te schimmelen, het wroeten is ook te kunstig

vannacht heeft het weer teveel geregend
ik ben dus maar halfdroog vandaag
en met een half oog zie ik de schunnige
meeuwen het brood stelen wanordelijk
inhalig verjagen zij mijn grijze duiven

---

waarom stroomt het water langzamer 
als het mondig wordt, misschien omdat
juist daar de woorden zwaarder wegen
het zou ook kunnen dat de tijd vertraagt
door langzaam en bedaard te spreken

-

ik strompel van mijn waanzin
weg, om verstoord te dansen
in mijn losgeslagen rechterhelft

ik droom, het hart wordt slinks
gewoeld en een hand blijft aan
de rechterkant nog onbeslagen

ik heb geen hand meer
te bevelen het hoort
een ander toe

---

-

hij heeft een stenen lijf en zijn hoofd
is er rotsvast van overtuigd dat een
peperkoeken hart slechts verbeelding
is voor dwazen, hij kent geen zoet
gevoel zegt hij, slechts smaken en
hij heeft het koud of warm meer niet

maar af en toe voelt hij dwingend
een behoefte, om zijn arm op een
schouder te laten rusten en ook te
strelen en haar zijwaarts in profiel
onopvallend te bespieden

er verschijnen dan kuiltjes in haar wang 
om een glimlach rond de mond te plooien

jij bent een hart van peperkoek zegt ze dan
je smaakt zo zoet en lief vandaag, en teder
kleurt ze hem vurig rood en gloeiend warm

---

-

het waren van die hondse dagen 
toen de legers kwamen, de speren
schitteren nog verhelderend licht

de eens helmboswuivende velden
lagen er zwart geblakerd bij 
en de wind het grijze zand
de assen keerden
de houten wagens kraakten
onder hun gewicht

te zwaar beladen
zoals dit gedicht

---