Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.

afvallig brons

gebronsde bladeren aan de bomen
ze vallen zoals hun gevleugeld zaad 
daar lig ik 's nachts nog wakker van 

als een verwilder ogenblik me vraagt
hoe het vandaag moet, en verder moet
en aandringt, dan mompel ik verstoord
we lagen hier gisteren nog te dromen
nu worden we haveloos, weg gejaagd

men houdt hier enkel van plantsoen
en gesnoeide struiken, straks worden
we ook te onstuimig zoals de wind

Geschreven door Verdano om 10:23 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

herfst symfonie


-

I.

de maand september kleeft vandaag
langdradig, aan kreupel hout en gras
is erg eentonig groen, werd waterpas
kortweg geschoren, tot aan de aarde
toe, er is geen boter noch een paarde
noch een andere bloem hier overeind
gebleven, ik wil graag een regenvlaag

-

II..

de bronzen bladeren van de bomen
de kastanje bolsters, het vleugelzaad
ze lagen hier gisteren nog te dromen
en worden nu haveloos weggevaagd

een verwilder ogenblik van vroeger
vroeg mij hoe het morgen moet

men houdt hier van plantsoen en
struiken, ze worden te onstuimig
kortgewiekt, dat is al eeuwen zo

misschien dat het waaien hier
nog wat leuks met zinnen kan

(je hebt ook nog Katrina & Rita)
---

Geschreven door Verdano om 12:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

vensteropeningen


-

je kan een bloembehang
met een stempel kussen
zodat je zelf 't scharlaken
kan verfraaien waarmee je
kale muren tooit, de inkt
oud-roze verleng je met
het sap van passievrucht

pas dan mag je het venster
open werpen zodat jij het 
blakend roze ziet en  ik de
blos op je wang, dat kan

---
Geschreven door Verdano om 01:59 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

verborgen betekenissen


-

graafwerken

we reikten naar onderaarde met onze handen
met vingers groeven we, de nagelranden zwart

zij bedoelde vluchten toen ze het over vleugels
had, en ik verbeterde haar met sneeuwganzen
die heeft ze mij ook tot in het detail beschreven
ze laat hen zelfs overwinteren in haar hart, omdat
dan de dagen korter worden, het water glad

zij bedoelde vrijheid, toen ze over 't kortwieken
sprak, ik verbeterde haar met een ganzenbord
waar het begin kortbij een eind verborgen lacht

we verlieten het onderaardse met onze stemmen
en op woorden streken we wind en aarde vlak

---
Geschreven door Verdano om 11:55 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

een ruw afscheid

als jij sterft lieverd

dan haal ik alle witte lakens uit de kast
en verbrand ze, gloeiend zwart

dan ruk ik alle rode rozen uit de tuin
en verdroog ze, boeiend rood

dan breek ik al het porcelein, de vazen
van kristal, de glazen ook
de flessen laat ik staan
tot ze leeg klinken


Geschreven door Verdano om 12:42 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

de motard


-

Harley is een dikke vent een fatboy
met een leren vest een dolgedraaide
baard, 'n windscherm is niet nodig
want stoere motos moeten naakt
gestroomlijnd zijn, de helm te klein

zijn lief is hardmetaal genadeloos
hij wankelt als hij 't ros bestijgt
ze knijpt zijn ballen fijntjes

---

Geschreven door Verdano om 01:54 Reageer op dit bericht Stuur door

vermorzelen


-

ze hebben de gaten in mijn pad
vandaag weer opgevuld, zo plat
dat de pijn mijn voeten kraakt
er steken ruwe stukken tussen
en ze sprongen te hard omlaag

je verkrijgt geen effen ondergrond
door te stampvoeten, roep ik hard
daarom moet je de stenen breken
met een moker of een grote pletwals
een trilplaat van een ton of twee

je mot de brokken de kop inkloppen
ze vermorzelen of hen op zijn minst
heel beleefd vragen om op te hoepelen
maar wel met breekijzer in je handen

---

Geschreven door Verdano om 10:58 Reageer op dit bericht Stuur door

gekunsteld gedicht


-

een gefronst voorhoofd verbergt altijd opzichtig
de donkere hoeken, de grijze helften pronken
en opgedoft wuiven ze elkaar geen koelte toe
het slagveld ligt er te dik bezaaid en koortsig
te schimmelen, het wroeten is ook te kunstig

vannacht heeft het weer teveel geregend
ik ben dus maar halfdroog vandaag
en met een half oog zie ik de schunnige
meeuwen het brood stelen wanordelijk
inhalig verjagen zij mijn grijze duiven

---

Geschreven door Verdano om 12:34 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Een dichtoefening (ruwe schets)

meestal schrijf ik doorlopend
mijn zinnen stuk en hou ik halt
wanneer ik buiten adem ben
figuurlijk

voor mij is dichten zoals toverij
we spreken klanken in een rij
tussen betekenisloze woorden
althans zo lijkt het, ik schrijf
figuurlijk

mijn krakende krot verbergt
luidruchtig de donkere hoeken
het hout moet immers steunen
en werkzaam mijn gedachten
laten kreunen

de grijze duiven pronken nog
opgedoft, ze wuiven elkaar 
koelte toe, hun grasveld ligt
te dik bezaaid met brood
te schimmelen

het heeft vannacht teveel geregend
ik ben maar halfdroog vandaag


dit is voorlopig, het resultaat is voor straks (figuurlijk).



Geschreven door Verdano om 11:46 Reageer op dit bericht Stuur door

straatwandelingen

de man met een hond

de winkelstraat omvat de wereld
niet het plein maar de zon is wel
rond, ze schijnt zo aan de hemel
hel en verdoemenis tegelijkertijd

de man wandelt langs de schaduw
kant van het voetpad en de hond
naast de man schurkt af en toe de
gevels of heft zijn poot, hij sleurt

snokt hij zet zich schrap de neus
aan de grond, de tong uit de bek
van de hond, proeft loopse teven
de winkelstraat omvat de wereld

van de hond met een man





Geschreven door Verdano om 22:38 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

gevleugeld

speed treft het vogeloog 
de scherpe klauwen als
een klievend zwaard 
met spitse vleugels
en een haviksnavel
de veren fel in trek

een jachttrofee om in te kooien
en mee te tronen met een blindenkap
op een handschoen of een schouder

de duiven worden gek genoeg


Geschreven door Verdano om 09:49 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

graven in zinnen


-

ik strompel van mijn waanzin
weg, om verstoord te dansen
in mijn losgeslagen rechterhelft

ik droom, het hart wordt slinks
gewoeld en een hand blijft aan
de rechterkant nog onbeslagen

ik heb geen hand meer
te bevelen het hoort
een ander toe

---

Geschreven door Verdano om 16:17 Reageer op dit bericht Stuur door

met engelengeduld


-

hij praat met engelen geduldig
in een taal die bloemrijk is en
afhankelijk van de soort zit er
ook een klankje in dat een tikje
anders klinkt en niet stoort

je hebt de liefelijke muzezieke
wezens, ze leunen 's avonds
op zijn schouder en schrijven
ook

je hebt de kleine met blonde
krullen, ze lopen in de zomer
halfbloot, ze slapen soms, op
zijn schoot

je hebt ook de grote met hun
vlammend zwaard, die gaat hij
uit de weg, hij houdt niet van dat
ongeëvenaard onaardse

---
Geschreven door Verdano om 11:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

onopvallend

-

hij heeft een stenen lijf en zijn hoofd
is er rotsvast van overtuigd dat een
peperkoeken hart slechts verbeelding
is voor dwazen, hij kent geen zoet
gevoel zegt hij, slechts smaken en
hij heeft het koud of warm meer niet

maar af en toe voelt hij dwingend
een behoefte, om zijn arm op een
schouder te laten rusten en ook te
strelen en haar zijwaarts in profiel
onopvallend te bespieden

er verschijnen dan kuiltjes in haar wang 
om een glimlach rond de mond te plooien

jij bent een hart van peperkoek zegt ze dan
je smaakt zo zoet en lief vandaag, en teder
kleurt ze hem vurig rood en gloeiend warm

---

Geschreven door Verdano om 10:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

de hondsdagen


-

het waren van die hondse dagen 
toen de legers kwamen, de speren
schitteren nog verhelderend licht

de eens helmboswuivende velden
lagen er zwart geblakerd bij 
en de wind het grijze zand
de assen keerden
de houten wagens kraakten
onder hun gewicht

te zwaar beladen
zoals dit gedicht

---

Geschreven door Verdano om 23:53 Reageer op dit bericht Stuur door

hij is een rede rijker

hij heeft voorwaar, een grote bek nietwaar
een billenkletser aan zijn dijen en torenhoog
het zwarte hoed syndroom, dat verder reikt
dan zeiken, men noemt hem een rederijker

een dijk van een vent dus, met zijn voeten
in een plompverloren laantje aan het water
en een kater op tijd en stond een mond vol
valse tanden, als hij op zijn pik getrapt wordt

Geschreven door Verdano om 17:29 Reageer op dit bericht Stuur door

ongeduldig


-

grof brood is zo gezond
gesneden in een bruine zak
die heb ik op de tafel
neergekwakt

de rijen aan de kassa
slenterden te langdurig
vandaag is mijn geduld
er blijven haperen
en de kas sloeg tilt
er had zich iemand vast gepind
het saldo ontoereikend
de rijen langzamer
en een woord te grof

---

Geschreven door Verdano om 11:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

contrasten


-

af en toe vind je nog
een wegwijs huis
dat besloten ligt
van hoge bomen houdt
van mosgroen tussen nat gras
knus aan de rand van het woud
waar je weg langs slentert

zelf woon ik in een huizenblok
een stenen hok, en de rotsen
waar de duiven lanterfanten
zijn betonnen kluizen
van een ouder fort
met schietgaten

weg, weg van hier

---
Geschreven door Verdano om 12:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten