bedenkingen over traagheid

de man met een hond

de winkelstraat omvat de wereld
niet het plein maar de zon is wel
rond, ze schijnt zo aan de hemel
hel en verdoemenis tegelijkertijd

de man wandelt langs de schaduw
kant van het voetpad en de hond
naast de man schurkt af en toe de
gevels of heft zijn poot, hij sleurt

snokt hij zet zich schrap de neus
aan de grond, de tong uit de bek
van de hond, proeft loopse teven
de winkelstraat omvat de wereld

van de hond met een man

speed treft het vogeloog 
de scherpe klauwen als
een klievend zwaard 
met spitse vleugels
en een haviksnavel
de veren fel in trek

een jachttrofee om in te kooien
en mee te tronen met een blindenkap
op een handschoen of een schouder

de duiven worden gek genoeg

-

hij praat met engelen geduldig
in een taal die bloemrijk is en
afhankelijk van de soort zit er
ook een klankje in dat een tikje
anders klinkt en niet stoort

je hebt de liefelijke muzezieke
wezens, ze leunen 's avonds
op zijn schouder en schrijven
ook

je hebt de kleine met blonde
krullen, ze lopen in de zomer
halfbloot, ze slapen soms, op
zijn schoot

je hebt ook de grote met hun
vlammend zwaard, die gaat hij
uit de weg, hij houdt niet van dat
ongeëvenaard onaardse

---

hij heeft voorwaar, een grote bek nietwaar
een billenkletser aan zijn dijen en torenhoog
het zwarte hoed syndroom, dat verder reikt
dan zeiken, men noemt hem een rederijker

een dijk van een vent dus, met zijn voeten
in een plompverloren laantje aan het water
en een kater op tijd en stond een mond vol
valse tanden, als hij op zijn pik getrapt wordt

-

grof brood is zo gezond
gesneden in een bruine zak
die heb ik op de tafel
neergekwakt

de rijen aan de kassa
slenterden te langdurig
vandaag is mijn geduld
er blijven haperen
en de kas sloeg tilt
er had zich iemand vast gepind
het saldo ontoereikend
de rijen langzamer
en een woord te grof

---

-

af en toe vind je nog
een wegwijs huis
dat besloten ligt
van hoge bomen houdt
van mosgroen tussen nat gras
knus aan de rand van het woud
waar je weg langs slentert

zelf woon ik in een huizenblok
een stenen hok, en de rotsen
waar de duiven lanterfanten
zijn betonnen kluizen
van een ouder fort
met schietgaten

weg, weg van hier

---

er hing
een waterbaldakijn
te schitteren en de waterval
verkleurde
de vissen
hapten in het schuim
ze sprongen hoog de nevels in

er was dus water
in de lucht en omgekeerd
geen scheidingsvlak
geen spiegeling
geen trage lusten

onstuimig schuim

I.

de zaal zat te barsten vol van zichzelf
verwachtten ze en ik hoorde 't kraken
alsof het fluisteren was, ze praatten

hun verveling kuchte zich stemmig droog
en ze viel omhoog toen 't licht laag dimde
een podiumgrijns schoof gordijnen open 

ik liet de spot over mij heen lopen tot hij
zich vastbeet en het barsten grimmiger

II.

langdradigheid is voor spinnen in de herfst
om wind te vangen en soms terug te keren
zo zwermen zij de dagen vol, ze zwerven
totdat zij een warme plek gevonden hebben

maar ik was hier dus eerst en kort van stof
heb ik een ragebol, mijn houten bek is wijd
genoeg om alle hoeken schoon te roepen

er is één spot nog in de zaal die mij belicht
die barsten heb ik stom verbaasd gemaakt

-

de huizen staan hier uitgespreid
in lange rijen langs een stenen straat
hun tuinen zijn als tanden ze bijten
groene stroken uit het achterland
waar wildgroei heerst, en struiken
het bos hebben opgeborgen met
ondoordringbaarheid, ze kruipen
langzaam achterwaarts, alleen de
tuinen groeien met een regelmaat
die nog dwingend is

---

langdradigheid
is voor spinnen
in de herfst
om wind te vangen 
en zich te verplaatsen

zo houden zij
de dagen vol
met heen en weer
te reizen

totdat zij hun warme
plek gevonden hebben

-

even hardnekkig het verwijt
dat nog naslentert in
tot verwarring gebrachte regionen
van een trage hersenhelft
ik heb altijd mijn rechterkant
bezield gedacht

en wat moet ik ermee, de verwijten bedoel ik?

ik stam af van leraarsvolk dus betweters
en bedrijvige mensen dus cententellers
en schrijvers dus woordgekken
en van mijn moeder
die nog altijd haar hand
figuurlijk in aanslag houdt
om lief te kozen ook
zij verslindt mijn zinnen
en geeft ze met verbazing terug

zo was ook mijn vader
opgetogen en nu nog
tot rook en stof vergaan
hij blijkt mij aan te manen
altijd tot soberheid en
onverdachte woorden

verwijten heb ik al genoeg bedacht
die gooi ik op een hoop
alleen hun echo klinkt nog af en toe

---

-

het is deze boom
zijn recht-vaardige stam
de takken die laag-hartig 
de aarde ternauwer-nood
beroeren die ik herken.
hij verbergt het lommer

in het gras rondom
werd een zandpad uitgesleten
een cirkelvormige wonde in de grond
waar vele sporen hun doel hebben bereikt
maar verkregen wat ze niet wilden
een onbarmhartige middagzon

---

I. de oersprong

in dit kunstig hout sterven traag
de stammen uitgedund worden ze 
ingekort in het fatsoen gezet en
hun afvallige takken hebben
zij bijeen gevaagd zodat zaad
kan blijven tieren tot er geen
andere soorten zijn ze lijken op
elkaar als eenzaatsbomen 

II. metamorfose

in kunstig steenwerk stervende 
mensen worden ze ook genoemd
kalm gemaand en dagelijks opgedoft
en hun afvallige vruchten hebben
hen hier geplaatst zodat hun kroost
kan blijven tieren tot er geen
andere soorten zijn ze lijken op
elkaar met eenzaatswoorden 

III. het lot

ze leven niet zo lang en groeien
ook veel korter dan die oude
bomen, hun doodstrijd duurt
dan ook niet lang

De paden van herkenning

het is deze boom, zijn knoestige stam, en de takken die laaghangig het gras ternauwernood beroeren die ik herken.
tussen het gras, rondom werd een zandpad uitgesleten, een cirkelvormige wonde in de grond, waar vele sporen hun doel hebben bereikt

-

als wel voldane heer van stand
doe je zoiets niet mijn waarde

daarmee bedoel ik dan dat uitgelaten
niet ons keurmerk is, dat is voor hondse
zaken of dames en heren aan het lijntje

je schrijft ook geen hartverscheurend
trillend blad aan stukken, je plooit het
eerst en plet de randen plat, pas dan
begint het snijden met een scherpe schaar
en zelfs verbetenheid, dat hoeft zo weet je.

Je pulkt geen wonden open, je schaaft
ze tot het bloeden wordt en dan giet je 
de pure alcohol erover en mercuriumrood
het liefst met grote streken.

een heer van stand mag zich verdwazen
dat valt niet op in deze wereld, weet je

---

het dullig water klinkt niet overvol
we praten er liefst niet over maar
doen het toch, zo dwars dat deze
mensen kunnen zijn, je houdt het
voor onmogelijk.

er is oliespiegel op het oppervlak
en kleuren van een regenboogvlag
ze waaieren aan tot kalmte en een
afgeleefd blik waar de oever vol
van is, daar loopt het roestig ijzer 
dan wat rest nog af te kraken.