Gastenboek

Cyriel, Victor, Verdano, lettertovenaar, 

Na al die jaren sluimer je bij momenten door mijn gedachten. Vandaag vond ik een werkje terug die ik schreef naar aanleiding van je overlijden. Het deed me besluiten je naam nog eens door Google te jagen, en kijk waar we uitkomen.

Naar aanleiding van een zoektocht in mijn kelder heb ik toevallig, mooi opgevouwen tussen een boek, nog een gedicht gevonden dat geschreven werd door ons aller vriend Cyriel (Verdano).  Ik weet dat jullie allen te doen hebben met poezie, proza, gedichten en alles wat met schrijven heeft te maken, en ik wou jullie dit pareltje van Cyriel niet onthouden, want ik weet wat deze prachtmens voor jullie (en voor mij ook) heeft betekent. De datum die vermeld is op het papier waar het gedicht is op geschreven is niet meer zo duidelijk leesbaar, maar ik denk dat het december 2002 of 2003 moet geweest zijn....veel plezier....

Toelichting Bij Gedicht

Dit is een gedicht voor mijn vader, die volgende maand 80 wordt. Het is nog voor verbetering vatbaar.

Oude dromen (thema)

een saffraangele maan

uit zoveel zonniger tijden

scheert de paarse toppen

van jouw blauwe horizon

                                   zij lijkt jou zo schraal

                               zo droef voorbij te glijden

                             en sleurt jouw oude dromen

                             in haar gouden kraters mee

je stappen werden trager

en je woorden bleven haken

tot de glinster van de daken

zilver licht, de schijn wat vager

het verleden schouwt en vraagt

wat is de zin geweest, de reden

heb ik te weinig in stilte gebeden

of is het de tijd die zo vertraagt

                                    en

               soms kan je haar gelaat ontwaren

              als je jouw ogen aan haar luister went

                                  maar

                    dan graaf je weer in die verhalen

                               waarvan je denkt

                          dat je het einde toch al kent

                                          ***

ach Victor ,,ik mis de gesprekken zo met jou ,,soms denk ik , wat is het nu leven,bij elke stap heb ik vaak het gevoel dat ik er twee moet vooruit zetten om toch een voruit te gaan,,het lijkt op dansen als het waren,,,jij kon me zo vaak terug doen voor uit gaan ,,nu hang ik ergens tussen willen en niet kunnen ,,,

Kaatje is nu bij jou ,,draag je er zorg voor ,,was en is nog steeds een straffe madam ,,,,

de klok tikt steeds verder en het verdriet slijt echt he ,,,het gemis blijft aanwezig en daar  kan ik soms echt niet mee om ,, ok dankbaar zijn voor wie er in mijn leven mocht mee lopen of ik in de hunne ,,,maar als alles een reden heeft,,waarom zie of vind ik die reden niet ,,,jij zal het niet zeggen he ,,,jij hebt de rust in je ziel ,,,ach,,,ook deze mijmerdag zal weer ten einde lopen en morgen is er weer een nieuwe dag ,,,

het ga je goed,,waar jij nu ook vertoeven mag ,,kijk soms eens naar beneden ,,,voel ik mij niet zo alleen op dagen zoals vandaag ,,,

tot snel x x x

zo heel af en toe kom ik tot stilstand
zoek ik je even onderweg op
oude geest die niet veroudert
vriend zoals het woord 't betaamt
fier, lauw, nabij, veraf, aanwezig

groet ik jou dan gedempt geworden
't gerommel van je woorden slechts
hoorbaar als ik ze hardop lees
het gedruis in mijn borst en buik
onze vage herinnering aan toen
je weet wel, je weet het niet
en capitulatie voor jouw geest

messcherp, Meester, en vleivol
voor iedere gelegenheid jezelf
en weerbarstig anders waar nodig
laat ik je hier maar weer
na welhaast vijf jaren
brutaal volgzame roller
op mijn brekers

hier wordt niet gemist
enkel vermist

Geen “ ju of ô ” leidt hen in het gareel,  geen bellen

behoren te rinkelen, geen gespan volgt hen achterna,

wanneer ze zo rustig in de lenteregen te grazen staan.

https://blog.seniorennet.be/b9500_karel/http:/

B9500-karel

ik kwam U nog eens groeten

met een gedicht dat ik mocht schrijven toen ik even in Antwerpen mocht vertoeven; we zijn U nog niet vergeten, zogezegd in ‘Olland

maison delaneau

er is een kamer die je liefheeft

met een raam dat opent als een ochtend

van adem van bevroren gras

verzacht met kreten van kristal

jij zoete fontein van licht

boog van bomen en rivierboten; en zeeën

als door mist verborgen

jouw zoete schildering van licht in licht

in de voorlaatste nietsvermoedende muur

het woord raakt nooit op

om in te verdwijnen samen

als in inktzwart getekend een donker uur

De zwaluwtjes
Ieder voorjaar zijn ze er weer
in de stal herbouwen ze gauw hun nest
met modder uit de gracht
en stro van op het erf.

https://blog.seniorennet.be/b9500_karel/
b9500-karel

Het is fijn om te weten dat na al die tijd jullie mijn papa nog niet zijn vergeten.

Bedankt!

wind nog steeds zijn noten blaast

zon haar ritme niet laat bepalen

 zoals de regen haar buien heeft

roept mijn ziel voortdurend je naam

strooi jij nog de bloemen op mijn pad

tranen in mijn wezen

weerspiegelt in mijn zijn

gedragen in het worden

beleven in mijn pijn

Verlies

Zwaar kan een last zijn
hoeveel weegt zoveel jaar
verdriet onzichtbaar
meegedragen in de tijd

slijten doet het nooit
en als er ooit
duidelijkheid komt
of er iets is na de dood

je hebt het altijd al geweten
hij was immers altijd bij je
in hart en geest

als een vlinder in de zon
danst de ziel zo vrij
op de melodie
van onvoorwaardelijke liefde

Willy Vittali

Hugo tje