Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Zondag 18 september 2005

een ruw afscheid

als jij sterft lieverd

dan haal ik alle witte lakens uit de kast
en verbrand ze, gloeiend zwart

dan ruk ik alle rode rozen uit de tuin
en verdroog ze, boeiend rood

dan breek ik al het porcelein, de vazen
van kristal, de glazen ook
de flessen laat ik staan
tot ze leeg klinken


Geschreven door Verdano om 12:42 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

lin18 september 2005 om 20:10

een ruw afscheid

Als je van dat "boeiend" misschien "bloeiend" maakt, vind ik het een wereldgedicht!
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 18 september 2005

de motard


-

Harley is een dikke vent een fatboy
met een leren vest een dolgedraaide
baard, 'n windscherm is niet nodig
want stoere motos moeten naakt
gestroomlijnd zijn, de helm te klein

zijn lief is hardmetaal genadeloos
hij wankelt als hij 't ros bestijgt
ze knijpt zijn ballen fijntjes

---

Geschreven door Verdano om 01:54 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 17 september 2005

vermorzelen


-

ze hebben de gaten in mijn pad
vandaag weer opgevuld, zo plat
dat de pijn mijn voeten kraakt
er steken ruwe stukken tussen
en ze sprongen te hard omlaag

je verkrijgt geen effen ondergrond
door te stampvoeten, roep ik hard
daarom moet je de stenen breken
met een moker of een grote pletwals
een trilplaat van een ton of twee

je mot de brokken de kop inkloppen
ze vermorzelen of hen op zijn minst
heel beleefd vragen om op te hoepelen
maar wel met breekijzer in je handen

---

Geschreven door Verdano om 10:58 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 16 september 2005

gekunsteld gedicht


-

een gefronst voorhoofd verbergt altijd opzichtig
de donkere hoeken, de grijze helften pronken
en opgedoft wuiven ze elkaar geen koelte toe
het slagveld ligt er te dik bezaaid en koortsig
te schimmelen, het wroeten is ook te kunstig

vannacht heeft het weer teveel geregend
ik ben dus maar halfdroog vandaag
en met een half oog zie ik de schunnige
meeuwen het brood stelen wanordelijk
inhalig verjagen zij mijn grijze duiven

---

Geschreven door Verdano om 12:34 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 16 september 2005

Een dichtoefening (ruwe schets)

meestal schrijf ik doorlopend
mijn zinnen stuk en hou ik halt
wanneer ik buiten adem ben
figuurlijk

voor mij is dichten zoals toverij
we spreken klanken in een rij
tussen betekenisloze woorden
althans zo lijkt het, ik schrijf
figuurlijk

mijn krakende krot verbergt
luidruchtig de donkere hoeken
het hout moet immers steunen
en werkzaam mijn gedachten
laten kreunen

de grijze duiven pronken nog
opgedoft, ze wuiven elkaar 
koelte toe, hun grasveld ligt
te dik bezaaid met brood
te schimmelen

het heeft vannacht teveel geregend
ik ben maar halfdroog vandaag


dit is voorlopig, het resultaat is voor straks (figuurlijk).



Geschreven door Verdano om 11:46 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 15 september 2005

straatwandelingen

de man met een hond

de winkelstraat omvat de wereld
niet het plein maar de zon is wel
rond, ze schijnt zo aan de hemel
hel en verdoemenis tegelijkertijd

de man wandelt langs de schaduw
kant van het voetpad en de hond
naast de man schurkt af en toe de
gevels of heft zijn poot, hij sleurt

snokt hij zet zich schrap de neus
aan de grond, de tong uit de bek
van de hond, proeft loopse teven
de winkelstraat omvat de wereld

van de hond met een man





Geschreven door Verdano om 22:38 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 15 september 2005

gevleugeld

speed treft het vogeloog 
de scherpe klauwen als
een klievend zwaard 
met spitse vleugels
en een haviksnavel
de veren fel in trek

een jachttrofee om in te kooien
en mee te tronen met een blindenkap
op een handschoen of een schouder

de duiven worden gek genoeg


Geschreven door Verdano om 09:49 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 september 2005

graven in zinnen


-

ik strompel van mijn waanzin
weg, om verstoord te dansen
in mijn losgeslagen rechterhelft

ik droom, het hart wordt slinks
gewoeld en een hand blijft aan
de rechterkant nog onbeslagen

ik heb geen hand meer
te bevelen het hoort
een ander toe

---

Geschreven door Verdano om 16:17 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 september 2005

met engelengeduld


-

hij praat met engelen geduldig
in een taal die bloemrijk is en
afhankelijk van de soort zit er
ook een klankje in dat een tikje
anders klinkt en niet stoort

je hebt de liefelijke muzezieke
wezens, ze leunen 's avonds
op zijn schouder en schrijven
ook

je hebt de kleine met blonde
krullen, ze lopen in de zomer
halfbloot, ze slapen soms, op
zijn schoot

je hebt ook de grote met hun
vlammend zwaard, die gaat hij
uit de weg, hij houdt niet van dat
ongeëvenaard onaardse

---
Geschreven door Verdano om 11:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 september 2005

onopvallend

-

hij heeft een stenen lijf en zijn hoofd
is er rotsvast van overtuigd dat een
peperkoeken hart slechts verbeelding
is voor dwazen, hij kent geen zoet
gevoel zegt hij, slechts smaken en
hij heeft het koud of warm meer niet

maar af en toe voelt hij dwingend
een behoefte, om zijn arm op een
schouder te laten rusten en ook te
strelen en haar zijwaarts in profiel
onopvallend te bespieden

er verschijnen dan kuiltjes in haar wang 
om een glimlach rond de mond te plooien

jij bent een hart van peperkoek zegt ze dan
je smaakt zo zoet en lief vandaag, en teder
kleurt ze hem vurig rood en gloeiend warm

---

Geschreven door Verdano om 10:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 13 september 2005

de hondsdagen


-

het waren van die hondse dagen 
toen de legers kwamen, de speren
schitteren nog verhelderend licht

de eens helmboswuivende velden
lagen er zwart geblakerd bij 
en de wind het grijze zand
de assen keerden
de houten wagens kraakten
onder hun gewicht

te zwaar beladen
zoals dit gedicht

---

Geschreven door Verdano om 23:53 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 13 september 2005

hij is een rede rijker

hij heeft voorwaar, een grote bek nietwaar
een billenkletser aan zijn dijen en torenhoog
het zwarte hoed syndroom, dat verder reikt
dan zeiken, men noemt hem een rederijker

een dijk van een vent dus, met zijn voeten
in een plompverloren laantje aan het water
en een kater op tijd en stond een mond vol
valse tanden, als hij op zijn pik getrapt wordt

Geschreven door Verdano om 17:29 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 13 september 2005

ongeduldig


-

grof brood is zo gezond
gesneden in een bruine zak
die heb ik op de tafel
neergekwakt

de rijen aan de kassa
slenterden te langdurig
vandaag is mijn geduld
er blijven haperen
en de kas sloeg tilt
er had zich iemand vast gepind
het saldo ontoereikend
de rijen langzamer
en een woord te grof

---

Geschreven door Verdano om 11:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 12 september 2005

contrasten


-

af en toe vind je nog
een wegwijs huis
dat besloten ligt
van hoge bomen houdt
van mosgroen tussen nat gras
knus aan de rand van het woud
waar je weg langs slentert

zelf woon ik in een huizenblok
een stenen hok, en de rotsen
waar de duiven lanterfanten
zijn betonnen kluizen
van een ouder fort
met schietgaten

weg, weg van hier

---
Geschreven door Verdano om 12:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 11 september 2005

podiumervaring

I.

de zaal zat te barsten vol van zichzelf
verwachtten ze en ik hoorde 't kraken
alsof het fluisteren was, ze praatten

hun verveling kuchte zich stemmig droog
en ze viel omhoog toen 't licht laag dimde
een podiumgrijns schoof gordijnen open 

ik liet de spot over mij heen lopen tot hij
zich vastbeet en het barsten grimmiger

II.

langdradigheid is voor spinnen in de herfst
om wind te vangen en soms terug te keren
zo zwermen zij de dagen vol, ze zwerven
totdat zij een warme plek gevonden hebben

maar ik was hier dus eerst en kort van stof
heb ik een ragebol, mijn houten bek is wijd
genoeg om alle hoeken schoon te roepen

er is één spot nog in de zaal die mij belicht
die barsten heb ik stom verbaasd gemaakt


Geschreven door Verdano om 10:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 11 september 2005

huizenrij


-

de huizen staan hier uitgespreid
in lange rijen langs een stenen straat
hun tuinen zijn als tanden ze bijten
groene stroken uit het achterland
waar wildgroei heerst, en struiken
het bos hebben opgeborgen met
ondoordringbaarheid, ze kruipen
langzaam achterwaarts, alleen de
tuinen groeien met een regelmaat
die nog dwingend is

---

Geschreven door Verdano om 02:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten