Maandag 26 september 2005
klanktesten
aardewaarts klinkt
langzaam droef
met
lijdzaam lage klanken
hemeltergend roept
uitdagend scherp
langzaam droef
met
lijdzaam lage klanken
hemeltergend roept
uitdagend scherp
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 25 september 2005
strandwandeling
ik dacht een dode zeemeermin op 't strand
te vinden, aangespoeld na een te zware zee
ze droeg een staart maar zonder handen en
ze was onthoofd zo bleek, er zelfs geen bloed
te kleven wel een koperkleurig avondkleed
ze droeg een lang gewaad met grove mazen
dat zo stijf stond van de dode schelpen en
de byssusdraden waar een mossel zich mee
vasthecht tot d'er dood, in het oranjerood
tevergeefs heb ik het strand toen afgeschuimd
en nergens vond ik daar een waterhoofd, alleen
gestrande lege hulzen zonder 't weke vlees en
het verminkte wezen waarvoor ik zelf
een naam verzinnen moet
ik noem haar zee
niet meer
Zondag 25 september 2005
crisis
slechts de tijd tikt
langzaam weg in een uurwerk
daarom heeft een klok ook wijzers
en de cijfers versnijden mijn dag aan stukken
ik loop altijd achter
soms mezelf voorbij, dan wacht er
een oorverdovend ogenblik, een gefronsd gezicht
en adembenemend het verkrampen van mijn linkerkant
scherp scheurt
een mes met een bloedgleuf
hartig jaagt de druk, het kloppen
en het ademen stuwt het schokken
ik heb mijn heft niet meer in de hand, heftig
trillen rukt de aders los, de zenuwen krijsen in een bocht
maar dat was eergisteren, gisteren en deze ochtend nog
of al eerder, ik heb geen vaag vermoeden meer over het begin
nu is er slechts een laatste laag besef overgebleven
alleen dat amechtig trillen, ik heb geen handen meer te bevelen
langzaam weg in een uurwerk
daarom heeft een klok ook wijzers
en de cijfers versnijden mijn dag aan stukken
ik loop altijd achter
soms mezelf voorbij, dan wacht er
een oorverdovend ogenblik, een gefronsd gezicht
en adembenemend het verkrampen van mijn linkerkant
scherp scheurt
een mes met een bloedgleuf
hartig jaagt de druk, het kloppen
en het ademen stuwt het schokken
ik heb mijn heft niet meer in de hand, heftig
trillen rukt de aders los, de zenuwen krijsen in een bocht
maar dat was eergisteren, gisteren en deze ochtend nog
of al eerder, ik heb geen vaag vermoeden meer over het begin
nu is er slechts een laatste laag besef overgebleven
alleen dat amechtig trillen, ik heb geen handen meer te bevelen
Zaterdag 24 september 2005
het spijt me, het gaat niet goed de laatste weken
wat doe je als je onverklaarbare dingen doet?
er woedt een storm in mijn hoofd
een storm woedt in mijn hoofd
een storm woedt
woede blijft
er stormen
en nadien komt er luchtledigheid, nooit een opluchting
zelfs nu kan ik niet fatsoenlijk denken, en schrijven nog minder
denken? wat is dat denken?
ik schrijf nu woorden zomaar neer, kijk maar
ssssssssttttt
breindruk, ramen, vensters, zweten, traag hart, laaaag
de klok tikt de stilte onderhuids
zij heeft de tijd tegen mij opgezet
de wijzers vluchten met tegenzin
en als ik mijn ogen sluit
schrijf ik radeloos verder weg
...
er woedt een storm in mijn hoofd
een storm woedt in mijn hoofd
een storm woedt
woede blijft
er stormen
en nadien komt er luchtledigheid, nooit een opluchting
zelfs nu kan ik niet fatsoenlijk denken, en schrijven nog minder
denken? wat is dat denken?
ik schrijf nu woorden zomaar neer, kijk maar
ssssssssttttt
breindruk, ramen, vensters, zweten, traag hart, laaaag
de klok tikt de stilte onderhuids
zij heeft de tijd tegen mij opgezet
de wijzers vluchten met tegenzin
en als ik mijn ogen sluit
schrijf ik radeloos verder weg
...
Vrijdag 23 september 2005
aan het veerse meer
-
(aluminium klinkt anders dan staal)
daar wou ik ook zachtere taal, veel
lichter dan staal, het klonk te rauw
dat klepperen van touw en masten
dus bedacht ik het zeiljachten erbij
zag er enkele gevallen vogels drijven
op hun gekwetste zij, met één vleugel
die vlijmscherp het meer bezielde
de zwanen heb ik er ook vermoed
twéé vleugels en een schitterend lijf
een slangennek gestrekt in 't volle
vluchten, het klapwieken als ze het
water vertrappelen, telkens twéé
had ik maar één vleugel daar, één
want aan één had ik al genoeg
---
Vrijdag 23 september 2005
het is maar dat
hij heeft een dagtaak aan verveling vol te schrijven
een ander woord zou iets te rusteloos klinken of
verdoken schijn die achter grijze schimmen jaagt
een ander woord zou iets te rusteloos klinken of
verdoken schijn die achter grijze schimmen jaagt
Vrijdag 23 september 2005
ik heb een houten kop
ze heeft het klaar gespeeld om
zelfs één haar te klieven met
een hakbijl, maar dan dwars
dus nog 'n geluk dat mijn kop
er niet naar stond, en ook er
niet naast, en er niet gehecht
aan was, want de bijl zou er
ingebleven zijn, ik ook want
ik heb een houten hoofd
en barsten heb ik al genoeg
daar krijg je hoofdpijn van
haar bijl was wel te bot
Donderdag 22 september 2005
ik ben knotsgek vandaag
hij heeft een warrig hoofd, een houten
kop met een genageld oog, een glazen
mond met porseleinen tanden, 'n tong
die zweemzoet fluistert, en twee oren
ze staan naar voor gericht, ze luisteren
hij heeft de wartaal uitgevonden, hij is
begrijpelijk oorverdovend en bliksem-
snel uit het lood geslagen, hij zwijgt
dan als een in elkaar gedraaide slak
met een deksel op het huis, potdicht
hij is dus een week dier, maar
waarom heeft hij dan een houten
kop een glazen oog en stenen
tanden en al die harde kanten
aan zijn lijf?
(voor de misverstaanders, dit gaat over mezelf)
Donderdag 22 september 2005
afvallig brons
gebronsde bladeren aan de bomen
ze vallen zoals hun gevleugeld zaad
daar lig ik 's nachts nog wakker van
als een verwilder ogenblik me vraagt
hoe het vandaag moet, en verder moet
en aandringt, dan mompel ik verstoord
we lagen hier gisteren nog te dromen
nu worden we haveloos, weg gejaagd
men houdt hier enkel van plantsoen
en gesnoeide struiken, straks worden
we ook te onstuimig zoals de wind
ze vallen zoals hun gevleugeld zaad
daar lig ik 's nachts nog wakker van
als een verwilder ogenblik me vraagt
hoe het vandaag moet, en verder moet
en aandringt, dan mompel ik verstoord
we lagen hier gisteren nog te dromen
nu worden we haveloos, weg gejaagd
men houdt hier enkel van plantsoen
en gesnoeide struiken, straks worden
we ook te onstuimig zoals de wind
Dinsdag 20 september 2005
herfst symfonie
-
I.
de maand september kleeft vandaag
langdradig, aan kreupel hout en gras
is erg eentonig groen, werd waterpas
kortweg geschoren, tot aan de aarde
toe, er is geen boter noch een paarde
noch een andere bloem hier overeind
gebleven, ik wil graag een regenvlaag
-
II..
de bronzen bladeren van de bomen
de kastanje bolsters, het vleugelzaad
ze lagen hier gisteren nog te dromen
en worden nu haveloos weggevaagd
een verwilder ogenblik van vroeger
vroeg mij hoe het morgen moet
men houdt hier van plantsoen en
struiken, ze worden te onstuimig
kortgewiekt, dat is al eeuwen zo
misschien dat het waaien hier
nog wat leuks met zinnen kan
(je hebt ook nog Katrina & Rita)
---
Dinsdag 20 september 2005
vensteropeningen
-
je kan een bloembehang
met een stempel kussen
zodat je zelf 't scharlaken
kan verfraaien waarmee je
kale muren tooit, de inkt
oud-roze verleng je met
het sap van passievrucht
pas dan mag je het venster
open werpen zodat jij het
blakend roze ziet en ik de
blos op je wang, dat kan
---
Maandag 19 september 2005
verborgen betekenissen
-
graafwerken
we reikten naar onderaarde met onze handen
met vingers groeven we, de nagelranden zwart
zij bedoelde vluchten toen ze het over vleugels
had, en ik verbeterde haar met sneeuwganzen
die heeft ze mij ook tot in het detail beschreven
ze laat hen zelfs overwinteren in haar hart, omdat
dan de dagen korter worden, het water glad
zij bedoelde vrijheid, toen ze over 't kortwieken
sprak, ik verbeterde haar met een ganzenbord
waar het begin kortbij een eind verborgen lacht
we verlieten het onderaardse met onze stemmen
en op woorden streken we wind en aarde vlak
---
Zondag 18 september 2005
een ruw afscheid
als jij sterft lieverd
dan haal ik alle witte lakens uit de kast
en verbrand ze, gloeiend zwart
dan ruk ik alle rode rozen uit de tuin
en verdroog ze, boeiend rood
dan breek ik al het porcelein, de vazen
van kristal, de glazen ook
de flessen laat ik staan
tot ze leeg klinken
dan haal ik alle witte lakens uit de kast
en verbrand ze, gloeiend zwart
dan ruk ik alle rode rozen uit de tuin
en verdroog ze, boeiend rood
dan breek ik al het porcelein, de vazen
van kristal, de glazen ook
de flessen laat ik staan
tot ze leeg klinken
Zondag 18 september 2005
de motard
-
Harley is een dikke vent een fatboy
met een leren vest een dolgedraaide
baard, 'n windscherm is niet nodig
want stoere motos moeten naakt
gestroomlijnd zijn, de helm te klein
zijn lief is hardmetaal genadeloos
hij wankelt als hij 't ros bestijgt
ze knijpt zijn ballen fijntjes
---
Zaterdag 17 september 2005
vermorzelen
-
ze hebben de gaten in mijn pad
vandaag weer opgevuld, zo plat
dat de pijn mijn voeten kraakt
er steken ruwe stukken tussen
en ze sprongen te hard omlaag
je verkrijgt geen effen ondergrond
door te stampvoeten, roep ik hard
daarom moet je de stenen breken
met een moker of een grote pletwals
een trilplaat van een ton of twee
je mot de brokken de kop inkloppen
ze vermorzelen of hen op zijn minst
heel beleefd vragen om op te hoepelen
maar wel met breekijzer in je handen
---
Zaterdag 17 september 2005
traagheid
-
waarom stroomt het water langzamer
als het mondig wordt, misschien omdat
aldaar de woorden zwaarder dragen
het zou ook kunnen dat de tijd vervaagt
omdat we trager en bedaarder spreken
---
Vrijdag 16 september 2005
gekunsteld gedicht
-
een gefronst voorhoofd verbergt altijd opzichtig
de donkere hoeken, de grijze helften pronken
en opgedoft wuiven ze elkaar geen koelte toe
het slagveld ligt er te dik bezaaid en koortsig
te schimmelen, het wroeten is ook te kunstig
vannacht heeft het weer teveel geregend
ik ben dus maar halfdroog vandaag
en met een half oog zie ik de schunnige
meeuwen het brood stelen wanordelijk
inhalig verjagen zij mijn grijze duiven
---
Vrijdag 16 september 2005
Een dichtoefening (ruwe schets)
meestal schrijf ik doorlopend
mijn zinnen stuk en hou ik halt
wanneer ik buiten adem ben
figuurlijk
voor mij is dichten zoals toverij
we spreken klanken in een rij
tussen betekenisloze woorden
althans zo lijkt het, ik schrijf
figuurlijk
mijn krakende krot verbergt
luidruchtig de donkere hoeken
het hout moet immers steunen
en werkzaam mijn gedachten
laten kreunen
de grijze duiven pronken nog
opgedoft, ze wuiven elkaar
koelte toe, hun grasveld ligt
te dik bezaaid met brood
te schimmelen
het heeft vannacht teveel geregend
ik ben maar halfdroog vandaag
dit is voorlopig, het resultaat is voor straks (figuurlijk).
mijn zinnen stuk en hou ik halt
wanneer ik buiten adem ben
figuurlijk
voor mij is dichten zoals toverij
we spreken klanken in een rij
tussen betekenisloze woorden
althans zo lijkt het, ik schrijf
figuurlijk
mijn krakende krot verbergt
luidruchtig de donkere hoeken
het hout moet immers steunen
en werkzaam mijn gedachten
laten kreunen
de grijze duiven pronken nog
opgedoft, ze wuiven elkaar
koelte toe, hun grasveld ligt
te dik bezaaid met brood
te schimmelen
het heeft vannacht teveel geregend
ik ben maar halfdroog vandaag
dit is voorlopig, het resultaat is voor straks (figuurlijk).
Vrijdag 16 september 2005
bedenkingen over traagheid
waarom stroomt het water langzamer
als het mondig wordt, misschien omdat
juist daar de woorden zwaarder wegen
het zou ook kunnen dat de tijd vertraagt
door langzaam en bedaard te spreken
Donderdag 15 september 2005
straatwandelingen
de man met een hond
de winkelstraat omvat de wereld
niet het plein maar de zon is wel
rond, ze schijnt zo aan de hemel
hel en verdoemenis tegelijkertijd
de man wandelt langs de schaduw
kant van het voetpad en de hond
naast de man schurkt af en toe de
gevels of heft zijn poot, hij sleurt
snokt hij zet zich schrap de neus
aan de grond, de tong uit de bek
van de hond, proeft loopse teven
de winkelstraat omvat de wereld
van de hond met een man
de winkelstraat omvat de wereld
niet het plein maar de zon is wel
rond, ze schijnt zo aan de hemel
hel en verdoemenis tegelijkertijd
de man wandelt langs de schaduw
kant van het voetpad en de hond
naast de man schurkt af en toe de
gevels of heft zijn poot, hij sleurt
snokt hij zet zich schrap de neus
aan de grond, de tong uit de bek
van de hond, proeft loopse teven
de winkelstraat omvat de wereld
van de hond met een man