kuch kuchondergang en opgang
-
zoals altijd herteken ik vandaag, het stranden
zandschepen uit wrakhout in schelpengeruis
met zeegezichten in hun mistige ondertoon
misschien nog een afgang in aartslelijk rood
als de nacht valt, dan wacht ik er op de maan
haar schijngestalte, want zij kleurt de randen
van mijn golven met zilveren schuimbekken
's nachts drink ik het melkwegvocht met droeve
slaapogen, daarna verberg ik me tot de morgen
dan zal ik alles opnieuw tekenen, hetzelfde strand
met hetzelfde zeegezicht maar eerst nog de maan
een opgang in waterkleuren met verblindend geel
en zij mag even blijven totdat ik gewassen
word, tenslotte ben ik zon of zee
het water of stof
---
toekomstvisioenende waarzegsterAfscheid van minoesverwerking tot een gedichtrusthuis impressieeen woedeaanvalbedenkingenrare kunstenals ik een bouwsel dat in een SMAK gemaakt is verlaat
dan heb ik een kunstnasmaak, zou het de cloaca kunnen
zijn, één iemand die ons letterlijk te kakken zet, is kunst?
een mosselpot die overhoop ligt met lege mosselschelpen
die vind je hier in' stad op elke hoek na 't vreten, zelfs een
kok maakt kunst met hesp, op een bord en niet rond zuilen
dat stinkt uren in de wind, dat is pure verspilling en groen
van de schimmel na een paar dagen.
rare vragen onderwegopmerkingEen aartsmoeilijke engel
.
zij is aartsmoeilijk een engel
met een heilig hoofd en minzaam
beschouw ik
haar zegeningen
die haar omringen
als een lang gewaad
ze haalt ook
gevleugeld uit
niet om te vliegen
maar om het evenwicht
zij torst immers teveel
de voorbije jaren
laag na laag na laag
.
De foto is een schilderij van een mij welbekende kunstenares.
H.M. Racher
wederwoord aan de boodschapperwederwoord op een hymne aan Godvandaag zal ikvandaag begin ik opnieuw en herteken ik
strandfiguren met wrakhout in schelpengruis
vergezichten in een vaalblauwe achtergrond
en een zonsondergang in aartsmoeilijk rood
en als het avond wordt, dan wacht ik op de maan
haar schijngestalte, zij kleurt de randen van golven
met haar zilveren schuim
en als het nacht is, dan drink ik het melkwegvocht
met droeve slaapogen en voel ik mezelf zo nietig
en morgen zal ik opnieuw beginnen te tekenen
dezelfde strandfiguren
dezelfde vergezichten maar eerst
nog een zonsopgang in waterkleuren
en met verblindend geel
en de maan, mag even blijven totdat
ik blind geworden ben van te lang te staren naar de zon
opmerkingeneen winterhartVertaling in het EngelsThe children of the prophet
the children of the prophet, as I call them
in a sacred moment, and while their smile
enchants my mouth, and also their sincerity
while they reach to me with both their hands
and they seem so innocent and too accepting
in their newest youth and they treat each other
with friendship that surely comes from the heart
and with love which they handle in the right way
I lack most of the words to describe it, they don’t
they even sing it out, and they call me brother
even in their holy house, where prayers sound
where I cover my head and leave the footwear
behind and also the impurity of the world at
the entrance, I receive
their innocence is really not of this world
but you could call them rather unprejudiced
because their looks are too bright and they
show their discontent only from the heart
you feel that when it strikes your soul and
I lack most of the words to describe it
they don’t
ontmoeting met een prediker