vijverig

.

voor jou Helena, oud goud Helena
een toverspreuk een aardig woord

een oud kasteel, een ridderkerk 
de slotgracht en een waterpoort
zoals het echt een burcht behoort
ikzelf blaas daar op 't koperwerk

voor jou Helena, vurig hart Helena
bazuingeschal, want magie bekoort

zoals ik tovertaal in de watersloot
en 't snateren van d' andere ganzen
de balzalen om nachten te dansen
totdat wij zuchten, gloeiend rood

voor jou Helena,  puur goud Helena
een vaardig woord, een tovertaling
de gedachte aan een zonnig oord

.

ik ben god niet, bekloeg hij toen
opnieuw een waanbeeld vergeefs
aan de deur klopte en hij op een kier
hem naar zijn verdoemenis verwees

Gisteren donderdag, was het weer mooi MUZEVAL in Antwerpen.

Verschiet niet, een echt bruin café, zelfs de glazen op de toog hebben een kleurtje. Deze keer weer stampvol woorden, mensen en poëzie. Geen elitair gedoe dus, maar voor het merendeel uit het hart, van de straat en sommigen zelfs uit het hoofd.

Hermetisme

Onlangs las ik iemand's opmerking over hermetisch dichten. Onbegrijpelijk stelt hij, dan merk ik op 'alsof men slechts tevreden kan zijn als men iets begrijpt'. Maar ergens moet ik hem wel gelijk geven, sommigen slagen erin hun bedoelingen dermate te verbergen dat niemand er iets aan heeft. Dat noem ik dan het veronachtzamen van de lezer.

De discussie had plaats op één van die 'internet-gedichten-sites' zoals er zovelen zijn. Het grootste probleem van dergelijke virtuele besprekingen is dat men probeert elkaar lief en aardig te vinden. Voor wat, hoort wat is er meestal de norm, met als gevolg dat je de oprechte commentaargevers op de vingers van één hand kan tellen.

Misschien ben ik een te aardig man
en verberg ik een loftrompet onder
mijn te zwarte overjaarse jas.

Andere bedenkingen:

Onlangs heb ik al die sites de rug toegekeerd, het werd me téveel. Ongelooflijk ook de druk die bepaalde personen uitoefenen om hun eigen visie op te dringen. Ze veroordelen alles wat niet volgens hun norm aanvaardbaar is. Zij hebben de poëzie heruitgevonden blijkbaar. Ze zijn ook op hun hoede, want iedere afwijkende mening moét in de kiem worden gesmoord. Men gaat zelfs in discussie met de commentaargevers om hen haarfijn uit te leggen dat ze het mis hebben. Terwijl het toch maar een mening is, een volledig vrijblijvende mening zelfs. Als ik dan hun inzendingen bekijk, dan stel ik vast dat ze zelf zijn blijven hangen in een oude stijl, waar ze blijkbaar moeilijk afscheid van kunnen nemen, ze herhalen steeds hetzelfde, werken volgens hetzelfde stramien en zijn zo doorzichtig als troebel water. Misschien projecteren ze hun eigen onmacht op anderen, zo ben ik immers zelf ook van tijd tot tijd.

Hier heb je de ganzen
pas op mensen, ze snateren
snavels met twee gezichten
ze dwingen je te pas
en te onpas in de rijen
langs hun waterkant
de rechterkant, de juiste

En ik wil enkel vliegen, een andere plaats, een andere stijl.

ik ben de geelgerande, de verschrikking van de vijver
ik bijt de kikkervisjes maar de zalmen ga ik uit de weg
soms stroomt het water hard, ik ben dan waterkever
een vleesverteerder en een onvervaarde hemelterger
ik bijt

Is dit hermetisch? Ik dacht van niet, dit is woede en wrevel in de hoogste graad, dan ga je gekke dingen doen, dan bijt je.

het perron

bedenk de trein
en het cadansen
het spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas gehaaste mensen
'k heb geen tijd mensen
de uit de weg mensen

hier kom ik aan
in een shock

tot stilstand stopt
de trein en hijgt
de deuren open
zucht - zucht - perslucht
aan elke deur
haastig gerucht

dit is het eindstation meneer
deze trein stopt nergens meer

terminus est

(ik stereoloog)

oh, je waterspiegel is gebroken
waar zijn de scherven dan?

ik ben zelf een suikerspiegel
en die ligt te hoog zegt men
je kan ervan de coma raken

een spiegel aan de wand
dat ben ik ook, maar moeders
mooiste ben ik zeker niet
ik durf dat toch niet vragen

stel je voor dat jij niet de beste
bent, wie zal je dan vergeven?

ik bijt liever zelf
de appels in hun vlees
zelfs als ze melig smaken

en het klokhuis gooi ik weg
het water in je spiegel breekt
dus hou nu op met
naar jezelf te staren

mijn muziekinstrument
heb ik hoopvol gestemd
ik heb haar fijnbesnaard

dit is dus mijn gitaar, het houterig
wezen waar ikzelf een toon aangeef
met beide handen

de linkse dient om in te grijpen
en de vingers van mijn rechterhand
ze spelen, ze pulken soms.

dit is mijn intro, om op te warmen
ik vertel dus niets bijzonders
ik speel gitaar en af en toe breekt
mijn snaar, ik ben er fijngevoelig

De dood is zo gretig
.

hij kruipt botweg elk bouwsel langs 
keurt roestig het beton met een halve
oogopslag het schrille schreeuwen
en steenhard de ingebedde keien

een lichte beving was al voldoende 
om de doden te tellen, en de honden
om te blijven zoeken totdat het puin
te ruim verspreid werd en 't stof te
glad gestreken, een kerkhof groot

want toen scheurde de aarde ook
en vervuilde de modder, die gretig
een rivier werd

moede
is de man de grijze wandelaar
zo slenteren lang de lege lanen
de beuken boorden de aarden 
weg en het bladeren is begonnen
want de zon is elders hard

ik heb de avond vol beschreven
maar dat was vroeger nu ik mij bedenk
toen was er tijd genoeg om te verdelen

ik boek nog wel een hemel vol met aardewaartse
zaken, een blinkend overspel tussen twee verliefde
paarden, Tinkerbel en Annabelle die mooie lange
blonde stoot die zet ik op mijn schoot op sleeptouw
ook want ik heb een wagen vol geladen met mooie
wijven, die twee paarden zet ik ervoor op 't spel

een bromfiets klettert proestend
het gekuch is niet van deze wereld
de walm stinkt en hangt nog meters in de lucht
er is wat met zijn knalpot
die hangt er losjes bij

't is nog zo'n puch

ik heb toekomstplannen uitgedacht 
ze stuk voor stuk te schijf gestaafd

het mensdom millenia later, heb ik ook
opnieuw bedacht, ze dragen dan geen
kleren meer, we zijn dan allemaal tuig
geworden met haar tot op de grond

geslachtelijk gaat het al behoorlijk mis
we zullen zelfs geen natte droom meer
hebben, de hormonen hebben al het
water ingepalmd, de proefbuis heerst

maar dat dromen zullen we nog wel in
stalen bollen virtueel genoeg, men zal 
dus kunnen kiezen in wat voor wereld
leven wij? Het is om gek te worden!

en 't is verdorie al goed bezig
er groeien zelfs borsten achterop
mijn rug

-

en dat ze misschien te hoopvol was
toen ze de kaarten spreidde en er
zonder omwegen een toekomst las
de hare blijkbaar want ze verstarde
een lichte aarzeling die mij niet ontging

---

-
 
jij stom lichtgewicht
ik zag je nooit zo levend lijken
als toen je in een doos gevouwen werd

er grauwt nog woede in mijn lijf
dat daar zo droef geladen was
nog zwaarder dan de aarde
die ik laag geworpen had met

een ruwe schop in mijn handen
was alles wat er over bleef
toen ik je daar begraven had

vandaag
de bloemen die ik heb uitgerukt
er neergelegd, de dader echt
nogmaals vervloekt

---

'Impressie in een rusthuis' werd geschreven als één vloeiende gedachte, zo begin ik trouwens altijd een gedicht te schrijven. De letter 'a' wordt 'i' van intens en dichter.

hij lepelt de soep met een aangepaste lepel
en hij smakt heel heerlijk, de lepelaar maar
toch morst hij af en toe de soep, ze deppen
dan de druppels uit zijn baard,  vandaag is hij
genietbaar vrolijk maakt hij grapjes over tafel

want alles loopt voor hem op wieltjes, grote
en kleine wieltjes, hij laat zich rijden en noemt
iedereen die duwt BOB!

als hij de trappen afgereden wordt dan roept
hij bob, bob, bobberdebop

hij is grappig vandaag, want hij weet zeker
dat zijn zuster op bezoek komt met zijn neefje
die is al groot en BOB ook, straks gaan zij
ook  bob, bob, bobberdebop

---