Deze ondergaande zon is paars

mij resten enkel nog
wat verdichte woorden
in een aardse tijd

maar misschien is dit ook wel
heimwee, omdat  je als mens
heimelijk blijf vechten om iets
dat je hier verloren hebt?

Over poëzie op het podium
.

hier roept geen zeemeer langs
zonder te boeien want roestig
rammelen ze er met hun ketting
in diepwater met een dof geluid
getijdeloos op een zachte bodem

we houden eerder van hoge stammen, zei ze
kijk hoe ze hun schors te barsten schudden
al lanen lang noemt men ze hier platanen en
de zeewind heeft ook hen te schuin geveld

alles trotseert hier de zee, tot scha en schande
er zijn geen namen meer, voor haar
slechts de stormen

en de massa houdt ervan

dit is mijn seizoen, vertelde ze mij

mijn herfst
dat is bladgoud aan de bomen
en een vol gebladerd pad want
de regen heeft jouw hele verhaal
al tijden druppelsgewijs gelezen

de zon die laag verblindend wacht
tussen het waterplassen op gazon
en voorbij die verschroeide dagen

toen er nog kortgeknipt gras
achterbleef en 't groen geurde

nu ruik ik aardig diepgedacht
de herfst

.

een woord van woede, en wat is woede
de vulkaan die uitbarst en gloeiende lava spuwt
een storm die aanzienlijk groeit, een naam krijgt
de aarde die beeft en kraakt, de bodem splijt

een monster van lochness dat te lang onder water
heeft gelegen, een gele kleur gekregen en stinkt
als rotte vis, een bek die pure woede tussen de tanden
doodschudt, een nekvel scheurt en wervels kraakt
is dit bloederig genoeg?

of wil je nog wat stierenbloed van de slachterij
daar hebben ze overschot, ze kelen daar alle dagen
van de week, het houdt niet op.

.

schud ik alweer een zanderig kussen wakker
waar haar geur aan kleeft en ook herinnering
aan een stenen hart, de koude en een rilling
van kop tot teen, 't knarsen ervaar ik nog

zij zegt dat ik zangerig woorden rijg
en teveel aan zinsbegoocheling bezit
echt geen grote handen aan mijn lijf

zij wou geen dagdromen, maar één
die haar droomwereld bekleedde
een schilder, een behanger, zeker
een klusjesman, en iets bleker

ik paste niet, want ingekaderd
hing ik er toch maar glansloos
bij, maar nog volg ik haar niet
het blijft ter plaatse hangen

.

Vanaf het balkon een plein
heel het jaar door groen
veldgras en hier en daar
een wandelaar zijn hond
moet aan de lijn

een betonblokkendoos
en een enkele boom
een getralied voetbalveld
allemaal opzichtig

we houden het gras wel kort
met stalen messen
en we dreigen zelfzeker 
het zogezegde onkruid weg

dan is het belang
wel iets rijker dan
een bedelaar zelf
een vreemdeling
in zijn eigen land