Zaterdag 6 augustus 2005
Hiroshima
het laatste wat hij zag, na een hemel
blauw de ochtend en het gaandeweg
begin van weer een dag als gisteren
was een lichtflits die alles weer tot
nacht volbracht, het duister en de
dood verzamelde, een helse weg
gesmolten vlees en zwarte regen
het vuur, vuur, verbrande eerst
de houten huizen en het puin
versperde en alles was te
vergeefs en giftig
zelfs de dauw
het water
---
- er kruipen bruine mieren langs de muur omhoog de deur zit vastgeklemd het hout is rot en een vergeten slot is groen het heeft de sleutel e…
-
er kruipen bruine mieren langs
de muur omhoog de deur zit
vastgeklemd het hout is rot
en een vergeten slot is groen
het heeft de sleutel en zijn glans
verloren mieren kruipen tussen
spleten door, zo kunnen ze wel
het hele huis veroveren
de man die laatst nog binnenkwam
hoe lang geleden weet ik niet
is er te kort een tijd verbleven
want de muren zijn nog kaal en
de vensters onbedekt gebleven
het is zonde van het huis
met van die schaamteloze ramen
en ik heb zelfs geen huis
om het te beschamen
---
Donderdag 4 augustus 2005
- hij kleurt blauw blauw op groen groen gras en waggelt wat hij ademt rustig roze lucht van groene bomen en hij zucht af en toe het gras wat…
-
hij kleurt blauw blauw
op groen groen gras
en waggelt wat
hij ademt rustig roze lucht
van groene bomen
en hij zucht
af en toe het gras wat nat
hij heeft een hart
dat hapert wat
als hij op adem
ingehouden
wacht
---
Donderdag 4 augustus 2005
Hij is aangenaam verstoord maar altijd heer gebleven en legt het kinderlijk aan boord, dat maakt de vrouwen zo verlegen en ook een beetje ge…
Hij is aangenaam verstoord maar altijd heer gebleven
en legt het kinderlijk aan boord, dat maakt de vrouwen
zo verlegen en ook een beetje gestoord, de loeder
- een man is heimwee en plant daarom zijn hartstocht altijd hemelsdiep zodat hij ook hellewaarts kan varen met zijn vaartuig dat gewrocht …
-
een man is heimwee en plant daarom
zijn hartstocht altijd hemelsdiep
zodat hij ook hellewaarts
kan varen met zijn vaartuig
dat gewrocht uit hoge sferen
in gelouterd ijs omdat daar
zijn adem kon bevriezen
de lucht ooit vloeibaar was
en telkens keert hij weer
de steven van zijn schip
tussen de oevers van
het geboorteland, zijn moeder
en een zonsondergang
omdat het ijs thuis smelt
---
-
hij schraapt de ochtend uit zijn keel
alvorens hij de jaren weer verdrinkt
met kranke zinnen die pas gisteren
nog verloren raakten tussen droom
en daad, tussen vallen en opstaan
en een fles die glazen brak en rolde
met een lege klank, de tafel duldde
slecht het wankelen van zijn benen
en hij sleepte zich voort alweer
hij heeft geen woorden meer
die zinnig klinken op papier
er draait een wereld in zijn kop
en hete thee heeft hem nog
wat respijt gegeven
de wijn is op
---
hij heeft een wereldgroot verdriet zo zwaar dat dagenlang het leek alsof zijn hoofd op een speerpunt werd gespietst en beroofd van zijn adem…
hij heeft een wereldgroot verdriet zo zwaar
dat dagenlang het leek alsof zijn hoofd
op een speerpunt werd gespietst en beroofd
van zijn adem, zijn haat en elk gebaar
er sluipt een kat zwart door de stad
een onheilsbode of fluwelen poten
mijn bijgeloof is uit de mode ik loop
steeds ladders zat er onderdoor hoe
raar het ook mag klinken, de straten
liggen er te stinken, het slijk is overal
ik heb mezelf benoemd tot zwerfafval
en laat het duidelijk zien, dat ik zo
begaan ben met de stad, mijn hond
mag dus te pas, overal zijn drollen persen
ik trap daar zelf niet in, ik ben een
vrolijk baasje, ik plaats een vlagje
op de hoop en denk daarbij dat
anderen het wel merken met een
voetafdruk en heel hard vloeken
mijn hond heeft 't schijt aan ' t stad
ik ga vandaag niet werken want
er zijn geen straten meer slechts
plassen en hier en daar een zwarte
kat
---
hij speelt soms zacht de aardige gebaarde troost van jeugdig volk zijn handen grijpen niet ze houden vast behoedzaam voor het vallen zij hou…
hij speelt soms zacht de aardige
gebaarde troost van jeugdig volk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen
zij houdt van baarden die zich
plukken laten en een glimlach
in een luie zetel en haar beer
de wijze lessen zijn voor later
en vallen zal ze niet, daarvoor
zorgt het looprek wel en de
wijze vinger van zijn rechterhand
ze heeft pas leren lopen
hij vaagt kruimels van de tafel alvorens hij weer eten moet een bierblik dat halfleeg is dat laat hij dus maar staan er is geen prikkeling m…
hij vaagt kruimels van de tafel
alvorens hij weer eten moet
een bierblik dat halfleeg is
dat laat hij dus maar staan
er is geen prikkeling meer
aanwezig slechts overschot
en groot gelijk
de ene dag lijkt op de andere
en kruimels zijn genoeg
voorhanden
met zware ijzeren staven worden kasseien uit hun verband gelicht ze kreunen de mannen met hun sterke handen bij elke stoot wellustig haast e…
met zware ijzeren staven
worden kasseien
uit hun verband gelicht
ze kreunen
de mannen met hun sterke handen
bij elke stoot
wellustig haast
en ook het zweet dat
van het voorhoofd druipt
ze lachen de tanden bloot
als ik hun tempo roep
met de lippen op elkaar
de straat is vrouw en de hoerenbuurt
wordt opgeschoond
met klinkerkunst
voor gladde heren
er blijkt dus geen pantser te bestaan om aan jouw glimlach te ontkomen misschien is er wel een verband tussen mijn hallucinante dromen en e…
er blijkt dus geen pantser te bestaan
om aan jouw glimlach te ontkomen
misschien is er wel een verband
tussen mijn hallucinante dromen
en een staat van onmacht om je
overspannen zinnen
en je mond te snoeren
ik ben al jaren behept
met een eenzaatwoordenvloed
en heb dus geen aaibaarheid
en ook geen zachte handen meer
ze werden al te veel vervloekt
want de huid schaaft vurig rood
het lijkt wel of de stenen bloeden
ik ben geen god vandaar
er blijkt geen haalbaarheid voorhanden om aan verzinsels te weerstaan en ook geen zwaar verband tussen het vermoeide denken en de staat van …
er blijkt geen haalbaarheid voorhanden
om aan verzinsels te weerstaan en ook
geen zwaar verband tussen het vermoeide
denken en de staat van het onvermogen
om weerspannige zinnen te vermoorden
ik ben dan ook behept met een
eenzaatswoordenboek
ik heb geen aaibaarheid en geen handen meer
ze werden reeds te lang vervloekt
- bij dezer schrijf ik een pamflet om ware kunsten te promoten ik treed daarbij de vele paden nog eens extra plat en 'k graaf in 't stof van…
-
bij dezer schrijf ik een pamflet
om ware kunsten te promoten
ik treed daarbij de vele paden
nog eens extra plat en 'k graaf
in 't stof van de verleden tijd
toen er nog mensen spraken
met een lege maag en gebroken
tanden in hun mond
het overleven was toen hard
en ongezond en menigeen
zijn keel werd dichtgesnoerd
en met een stenen mes werden
de ogen uitgestoken die bleven
staren na de dood van 't hoofd
Maar hetgeen mij vooral interesseert is hoe de taal in de oertijd is ontstaan, en dan vooral toen het symbolische denken van de homo-sapiens zich manifesteerde.
De rotsschilderingen hebben een meer dan duizendjarige traditie en daaruit blijkt tevens dat de mens toen al de dingen kon benoemen en zich er een visuele voorstelling kon van maken.
Uit genetisch onderzoek is ook gebleken dat de bosjesmannen uit de Kalahari (Zuid-Afrika) zowat de laatste afstammelingen (in rechte lijn) zijn van het prototype van de homo-sapiens, en eigenaardig genoeg bezitten zij zowel negroïde als aziatische trekken. Hun taal is doorspekt met klik-geluiden, als om telkens aandacht te vragen, alsof ze willen aanduiden "ik heb iets te zeggen", de boer roept zijn paard nog altijd op die manier.
En de toetsen van mijn keyboard "klikken" nog altijd, daardoor kan ik horen dat ze functioneren. Ik klik wat weg op een dag.
mijn kop zit glashard in Mekaar vandaar dat ik weer hoofdpijn had een zware hamer uit de buurt sloeg er alle stalen nagels plat
mijn kop zit glashard in Mekaar
vandaar dat ik weer hoofdpijn had
een zware hamer uit de buurt
sloeg er alle stalen nagels plat
het raam is een ruisvlak zonder schaduw en houdt enkel water en de wind buiten zodat ik er nooit genoeg van kan krijgen het heeft mij altijd…
het raam is een ruisvlak zonder schaduw
en houdt enkel water en de wind buiten
zodat ik er nooit genoeg van kan krijgen
het heeft mij altijd verbaasd dat het zo doorzichtig wast
het vensterglas bedoel ik dus, niet de vuile vegen
stel je maar eens een glazen mens voor,
met een doorkijkborstkas en een hart van glas
en plaats hem dan eens op een voetstuk
ik neem waar het schaven van donkere plakken lucht het grommen van vliegtuigen in de hoogte en ook snerend schuiven en bochtenwerk ze vlucht…
ik neem waar
het schaven van donkere plakken lucht
het grommen van vliegtuigen in de hoogte
en ook snerend schuiven en bochtenwerk
ze vluchten nu weg voor een week of drie
naar hun ouderlijk huis en godvergeten
een straat waar nog enkele vreemden
komen en hoofddoeken in plantsoenen
van een andere soort met meer kleuren
(want nakijken doemt ze immers niet)
zelfs de zelfspot die kleeft nog
aan mijn rug, waar mijn handen
niet kunnen komen
ik neem waarheid terug
---
hij laat er treurwillig zijn twijgen hangen en streelt flauw het water spiegelglad van binnen, hij huivert ook bij een iets te strakke wind …
hij laat er treurwillig zijn twijgen
hangen en streelt flauw het water
spiegelglad van binnen, hij huivert
ook bij een iets te strakke wind
hij lijkt wel groene waterval met volle
lippen aan de oevers van een vijver
zelf word ik wat aanhankelijk zodat
ik bedachtzaam meedrijf en verzink
ze heeft zo'n zwartwarrig hoofd met van die felle knopjesogen ze schrijft ook smakeloos zwart op maagdelijk witte bladeren en huilt zo uit e…
ze heeft zo'n zwartwarrig hoofd
met van die felle knopjesogen
ze schrijft ook smakeloos zwart
op maagdelijk witte bladeren
en huilt zo uit een woordenboek
met hartstochtelijke gebaren
haar hart staat op de tocht
inderdaad, haar handen wringen
haar stem gaat tot het bot
en zowaar, mijn oren zingen
- we schrijven juli en de zomer op zijn heetst en het blauw staalblauw het is zo vochtig warm want zelfs de mieren hebben nu vleugels gekreg…
-
we schrijven juli en de zomer
op zijn heetst en het blauw
staalblauw het is zo vochtig
warm want zelfs de mieren
hebben nu vleugels gekregen
en ze schrijven het neuken
op zijn heetst en het blauw
staalblauw met een zwerm
en witte vegen
dan verwacht je donderwolken
maar die zijn nog te ver weg
van hier, er rommelt wat
en de mieren neuken maar
ondergronds graven ze voort
ze stapelen lijken aan de poort
ze lijken wel al kaida
---
