Dinsdag 10 mei 2005
Windekind
een windekind noemt ze zichzelf
haar gevleugelde woorden
hebben draagkracht
ze is bij tijden onstuimig
bijtijds een zonnebriesje
hierboven staat dus de inleiding tot een gedicht!
***
ze roept tegen de wind in
en hartsgrondig haat ze
het verwaaide woord
dat zich tegen haar keert
zij had een bomenrij geplant
rechtop en fier de stammen
nog jong en groen
de aarde aangestampt
ze breken wel de wind
maar zelf niet, ze buigen
wel de woorden zachter
maar onverstaanbaar
haar taal is de hunne niet
zij fluisteren in de wind
hun eigen weerwoord
---
hij ligt op zijn zij verloren in een zetel en alles aan hem werd zacht gemaakt de klauwen de tanden zijn mond is klein met rode lippen zij h…
hij ligt op zijn zij
verloren in een zetel
en alles aan hem
werd zacht gemaakt
de klauwen de tanden
zijn mond is klein
met rode lippen
zij heeft met haar elfjeslach
hem nog vaarwel gezegd
en komt zeker nog wel terug
hij zegt me niets stomweg
ligt hij op zijn zij
zij praat honderduit met hem
's avonds in het grote bed
en hij vertelt haar dan
van de dagen op zijn zij
---
Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskrac…
Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskracht hebben dan het originele.
Inmiddels heb ik dus mijn verzameling al een beetje uitgebreid, het levert soms leuke combinaties op, waar ik bijtijden zelf versteld van sta.
Een woord waar ik zeker een patent op heb (zoek het maar op in google) is "tovertaling". De tovertaling is voor mij het symbool van de verbeelding, tovertaling is een gedicht, een betovering met woorden.
Onlangs heb ik het woordje "treurwilligen" gelanceerd, een treurwillige is sentimenteel, iemand die in zijn gevoelens graaft, daarom staat hij/zij ook aan de waterkant.
Een "watergraaf", iemand die tevergeefs in zijn verleden graaft, al zijn zekerheden glippen door zijn vingers.
zou het kunnen dat ik water-
graaf geworden ben
en mijn handen enkel graaien
naar een landverloren droom
---
"het" laat ons even stilstaan bij de dood het klinkt mij als een gebed waar geen adem meer in lachen barst geen zinnige getuigen blijven ro…
"het"
laat ons even
stilstaan bij de dood
het klinkt mij als een gebed
waar geen adem
meer in lachen barst
geen zinnige getuigen
blijven ronddwalen
geen geestigheid
alleen devoot
slechts stilte en bezinning
zonder haast
waar gisteren wordt herdacht
mijn leven lang en dat is kort
slechts cijfers blijven hangen
het wuivend riet
aan de waterrand
wordt grijs na een tijd
en sterft rotweg
het keert altijd
weer terug
zonder haast
---
verwacht van mij geen lofbetoog geen woorden geen waarderen daarvoor is mijn mond te droog de grote woorden blijven steken het gebeurt soms …
verwacht van mij geen lofbetoog
geen woorden geen waarderen
daarvoor is mijn mond te droog
de grote woorden blijven steken
het gebeurt soms
dat ik mijn hart ontbloot
maar nimmer doelbewust
het zwerft graag
tussen volle zinnen rond
maar altijd op zijn hoede
---
Af en toe bereiken mij verhalen van hartzeer en verscheurdheid dan voldoen gewone woorden als troost en medeleven niet meer dan zoek ik naar…
Af en toe bereiken mij verhalen
van hartzeer en verscheurdheid
dan voldoen gewone woorden
als troost en medeleven niet meer
dan zoek ik naar die ene zin
en rafel ik een schorre kreet
dierlijk en ruw met de tanden
op mekaar, ze breken af
de wolf huilt naar de maan
met holle klank verbeten
en mijn ziel begraaft zich
in zwarte koude aarde
maar alles wordt vroeg of laat
ook begraven, dat is het lot
de zin, het einde
het herhalen blijft
---
Misschien is dít wel heimwee dat ik nog heimelijk blijf vechten om iets dat al lang verloren is ik heb het met sluiers verhuld tot het einde…
Misschien is dít wel heimwee
dat ik nog heimelijk blijf vechten
om iets dat al lang verloren is
ik heb het met sluiers verhuld
tot het eindeloos verstikte
en het naamloos achterbleef
misschien moet ik wel eerst
de naam terug vinden
---
je rukte de wolken open tot aan de hemel toe de wolken weenden en de zon? die bleef nog even ze schreeuwde het gat weer dicht. ---
je rukte de wolken open
tot aan de hemel toe
de wolken weenden
en de zon?
die bleef nog even
ze schreeuwde
het gat weer dicht.
---
ik voel me als een waterschaatser die gladjes uitschuift op je zinnen maar enkel glimlachrimpels roert als een hommel met een bromtoon op ee…
ik voel me als een waterschaatser
die gladjes uitschuift op je zinnen
maar enkel glimlachrimpels roert
als een hommel met een bromtoon
op een kleine schommel in je buurt
wuif me toch niet achteloos weg
zo worden vleugels soms gekwetst
ik heb immers geen angel te verbergen
en mijn tong proeft je honingzoet
---
hij raast de straten af met de moto hij vreet kilometers en zijn hart op hij is ook razend verliefd op haar onvoorwaardelijk, hij heeft het …
hij raast de straten af met de moto
hij vreet kilometers en zijn hart op
hij is ook razend verliefd op haar
onvoorwaardelijk, hij heeft het mij
zo dikwijls al verteld
zij heeft zijn glimlach laten bloeien
het blonde haar weer strak gelegd
de zachtheid in zijn ogen opgewekt
zij heeft hem zo overtuigend gemaakt
meer dan zijn moeder kan bevroeden
want bij haar kwam hij
zo moeilijk uit de woorden
al gaat het soms zo onbeholpen
hij doet nu ook zijn zeg.
----
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer ra…
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer raakte de hoogste toppen van vervoering. Men bleef om meer vragen, zodat we meer dan 2 uur poëzie konden brengen met tussendoor een pauze of twee.
Dit gedicht werd ook gebracht:
Mijn vader
Mijn vader is klein
van gestalte
en fel vermagerd
hij hapert af en toe
het grijze haar, dat hem nog rest
bedekt ternauwernood het fronsen
hij wekt de wrevel om hetgeen
hij was, zijn stiltes bij momenten
maar als we samen graven
in oude aarde, dan glanzen
ogenblikken soms en klinkt
zijn stem weer opgewekt
Mijn vader is groot
van hart
ondanks het vele falen
het hapert af en toe
hij heeft de stiltes
aan mij doorgegeven
hij wekt mijn wrevel op
---
een eiland?
maar dan moet ik de zee wegdenken
het zilver van de vissen en de meeuwen
zelfs het strand met gebleekte kokkels
en dode zeesterren die er achterbleven
maar het is er nooit stil genoeg
een bergtop?
waar de wind van alle kanten waait
en zelfs de kraaien komen paraderen
tot de kou alle warmte heeft vergeten
ik zou het er niet lang overleven
aan adem heb ik ook te kort
in mezelf?
de anderen kan ik immers buitensluiten
evenals mijn ogen en de oren dicht
ik kan mijn ongenaakbaarheid uitbuiten
en harde woorden hardhandig smijten
maar hoe lang hou ik dat wel vol?
misschien kan je de maan ontmoeten achter de groene bomenrij, dichterbij al ben ik wel vandaag het westen kwijt aan de rand van het bos aan …
misschien kan je de maan ontmoeten
achter de groene bomenrij, dichterbij
al ben ik wel vandaag het westen kwijt
aan de rand van het bos
aan de kant van de waterval
aan de boorden van het water
staan de treurwilligen, zonder woorden
ik kom ook; wat later langs
misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt
aan de voet van de bergen
waar beken groeien
waar de gebroken rotsen
de stroming verstoren, zonder woorden
ik zoek er een omweg
langs de azuurblauwe meren
maar de zon verbergt zich
achter de druileregen
het blauw is niet zo helder meer
---
een treurwillige staat meestal onderaan een trage waterval en zijn wortels ademen diep een druileregen maakt meestal het gras en de paden dr…
een treurwillige staat meestal
onderaan een trage waterval
en zijn wortels ademen diep
een druileregen maakt meestal
het gras en de paden drassig, al
heeft dat wel zijn charmes niet?
misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt
de laatste dagen ben ik zo treurwillig en verloren mijn bloeddruk is te laag en wat me kan bekoren is onduidelijk en traag mijn klank is nie…
de laatste dagen ben ik
zo treurwillig en verloren
mijn bloeddruk is te laag
en wat me kan bekoren
is onduidelijk en traag
mijn klank is niet belangrijk
mijn mond is soms te groot
de borstkas is omvangrijk
ik leg mijn hart soms bloot
hij verstopt zijn aaibaarheid achter fronsen en een grimas zijn stem is als het breken van een glas, het knarsen tussen scheve tanden en zij…
hij verstopt zijn aaibaarheid
achter fronsen en een grimas
zijn stem is als het breken
van een glas, het knarsen
tussen scheve tanden
en zijn te grote mond
hij bevuilt spijt op zijn hurken
en een bierblik op de grond
zijn hoofdstuk hebben wij
verworpen en we smijten
er goed koper rond
aan de stadswaag
sleept hij traag zijn winkelwagen
op zijn minst
heeft hij een ligplaats
onder roestig ijzer
en als het meevalt
slaapt hij
in een bijenkorf
voor twee euro vijftig
---
ik heb geen zin
geen ego meer
te delen
het uit zich in mijn onverzorgzaamheid
want vele stenen heb ik moeten breken
de ruwe rotsen heb ik glad gewreven
mijn huid schaaft vurig rood vandaag
het lijkt wel of die stenen bloeden
de middagzon is hier te heet
Er is een afscheid dat me zwaar valt een loden last zingt daarbij in het niets zijn dood klinkt dan wel rechtvaardig want hij heeft de laats…
Er is een afscheid dat me zwaar valt
een loden last zingt daarbij in het niets
zijn dood klinkt dan wel rechtvaardig
want hij heeft de laatste jaren overleefd
een eenzame meeuw glijdt luchtwaardig
het motregent, het hemelwater fezelt
autobanden sporen in het waterruis
het is zo moeilijk om geluid in woorden
te vatten, het ontsnapt me telkens
mijn klank is niet de jouwe
mijn mond is soms te groot
de borstkas is omvangrijk
ik leg mijn ziel soms bloot
het zijn niet de treurwilligen
die de groene aarde beërven
wees daar maar van overtuigd
want ze hangen toch zo graag
aan de randen van de stroming
ze raken het van tijd tot tijd
---
tramverdriet en open straten op blote keien, pas gehakt één mei met rode rozen dood zijn ze, van de dorst j'ai rencontré la femme fatale de …
tramverdriet en open straten
op blote keien, pas gehakt
één mei met rode rozen
dood zijn ze, van de dorst
j'ai rencontré la femme fatale
de l'Italie
son nom est comme l'étoile
une symphonie
haar naam klinkt als het
thuis waar mijn bierglas staat
liefst koud gevuld en schuimend
met een flinke witte kraag
