Zaterdag 7 mei 2005
weet je?
ik voel me als een waterschaatser
die gladjes uitschuift op je zinnen
maar enkel glimlachrimpels roert
als een hommel met een bromtoon
op een kleine schommel in je buurt
wuif me toch niet achteloos weg
zo worden vleugels soms gekwetst
ik heb immers geen angel te verbergen
en mijn tong proeft je honingzoet
---
hij raast de straten af met de moto hij vreet kilometers en zijn hart op hij is ook razend verliefd op haar onvoorwaardelijk, hij heeft het …
hij raast de straten af met de moto
hij vreet kilometers en zijn hart op
hij is ook razend verliefd op haar
onvoorwaardelijk, hij heeft het mij
zo dikwijls al verteld
zij heeft zijn glimlach laten bloeien
het blonde haar weer strak gelegd
de zachtheid in zijn ogen opgewekt
zij heeft hem zo overtuigend gemaakt
meer dan zijn moeder kan bevroeden
want bij haar kwam hij
zo moeilijk uit de woorden
al gaat het soms zo onbeholpen
hij doet nu ook zijn zeg.
----
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer ra…
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer raakte de hoogste toppen van vervoering. Men bleef om meer vragen, zodat we meer dan 2 uur poëzie konden brengen met tussendoor een pauze of twee.
Dit gedicht werd ook gebracht:
Mijn vader
Mijn vader is klein
van gestalte
en fel vermagerd
hij hapert af en toe
het grijze haar, dat hem nog rest
bedekt ternauwernood het fronsen
hij wekt de wrevel om hetgeen
hij was, zijn stiltes bij momenten
maar als we samen graven
in oude aarde, dan glanzen
ogenblikken soms en klinkt
zijn stem weer opgewekt
Mijn vader is groot
van hart
ondanks het vele falen
het hapert af en toe
hij heeft de stiltes
aan mij doorgegeven
hij wekt mijn wrevel op
---
een eiland?
maar dan moet ik de zee wegdenken
het zilver van de vissen en de meeuwen
zelfs het strand met gebleekte kokkels
en dode zeesterren die er achterbleven
maar het is er nooit stil genoeg
een bergtop?
waar de wind van alle kanten waait
en zelfs de kraaien komen paraderen
tot de kou alle warmte heeft vergeten
ik zou het er niet lang overleven
aan adem heb ik ook te kort
in mezelf?
de anderen kan ik immers buitensluiten
evenals mijn ogen en de oren dicht
ik kan mijn ongenaakbaarheid uitbuiten
en harde woorden hardhandig smijten
maar hoe lang hou ik dat wel vol?
misschien kan je de maan ontmoeten achter de groene bomenrij, dichterbij al ben ik wel vandaag het westen kwijt aan de rand van het bos aan …
misschien kan je de maan ontmoeten
achter de groene bomenrij, dichterbij
al ben ik wel vandaag het westen kwijt
aan de rand van het bos
aan de kant van de waterval
aan de boorden van het water
staan de treurwilligen, zonder woorden
ik kom ook; wat later langs
misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt
aan de voet van de bergen
waar beken groeien
waar de gebroken rotsen
de stroming verstoren, zonder woorden
ik zoek er een omweg
langs de azuurblauwe meren
maar de zon verbergt zich
achter de druileregen
het blauw is niet zo helder meer
---
een treurwillige staat meestal onderaan een trage waterval en zijn wortels ademen diep een druileregen maakt meestal het gras en de paden dr…
een treurwillige staat meestal
onderaan een trage waterval
en zijn wortels ademen diep
een druileregen maakt meestal
het gras en de paden drassig, al
heeft dat wel zijn charmes niet?
misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt
de laatste dagen ben ik zo treurwillig en verloren mijn bloeddruk is te laag en wat me kan bekoren is onduidelijk en traag mijn klank is nie…
de laatste dagen ben ik
zo treurwillig en verloren
mijn bloeddruk is te laag
en wat me kan bekoren
is onduidelijk en traag
mijn klank is niet belangrijk
mijn mond is soms te groot
de borstkas is omvangrijk
ik leg mijn hart soms bloot
hij verstopt zijn aaibaarheid achter fronsen en een grimas zijn stem is als het breken van een glas, het knarsen tussen scheve tanden en zij…
hij verstopt zijn aaibaarheid
achter fronsen en een grimas
zijn stem is als het breken
van een glas, het knarsen
tussen scheve tanden
en zijn te grote mond
hij bevuilt spijt op zijn hurken
en een bierblik op de grond
zijn hoofdstuk hebben wij
verworpen en we smijten
er goed koper rond
aan de stadswaag
sleept hij traag zijn winkelwagen
op zijn minst
heeft hij een ligplaats
onder roestig ijzer
en als het meevalt
slaapt hij
in een bijenkorf
voor twee euro vijftig
---
ik heb geen zin
geen ego meer
te delen
het uit zich in mijn onverzorgzaamheid
want vele stenen heb ik moeten breken
de ruwe rotsen heb ik glad gewreven
mijn huid schaaft vurig rood vandaag
het lijkt wel of die stenen bloeden
de middagzon is hier te heet
Er is een afscheid dat me zwaar valt een loden last zingt daarbij in het niets zijn dood klinkt dan wel rechtvaardig want hij heeft de laats…
Er is een afscheid dat me zwaar valt
een loden last zingt daarbij in het niets
zijn dood klinkt dan wel rechtvaardig
want hij heeft de laatste jaren overleefd
een eenzame meeuw glijdt luchtwaardig
het motregent, het hemelwater fezelt
autobanden sporen in het waterruis
het is zo moeilijk om geluid in woorden
te vatten, het ontsnapt me telkens
mijn klank is niet de jouwe
mijn mond is soms te groot
de borstkas is omvangrijk
ik leg mijn ziel soms bloot
het zijn niet de treurwilligen
die de groene aarde beërven
wees daar maar van overtuigd
want ze hangen toch zo graag
aan de randen van de stroming
ze raken het van tijd tot tijd
---
tramverdriet en open straten op blote keien, pas gehakt één mei met rode rozen dood zijn ze, van de dorst j'ai rencontré la femme fatale de …
tramverdriet en open straten
op blote keien, pas gehakt
één mei met rode rozen
dood zijn ze, van de dorst
j'ai rencontré la femme fatale
de l'Italie
son nom est comme l'étoile
une symphonie
haar naam klinkt als het
thuis waar mijn bierglas staat
liefst koud gevuld en schuimend
met een flinke witte kraag
woensdag 4 mei Cultureel Centrum 't Gasthuis Vanaf 20u00 (deuren 19u00) Voordracht à volonté (max. 10' per poweet - tenzij weinig inschrijv…
woensdag 4 mei
Cultureel Centrum 't Gasthuis
Vanaf 20u00 (deuren 19u00)
Voordracht à volonté (max. 10' per poweet - tenzij weinig inschrijvingen, dan meer)
Contactpersonen (inschrijven en zo): Jan Dewint (cultuurbeleidsman) via cultureel.centrum@wijnegem.be, met vermelding vrij poëziepodium
Organisatie: CC 't Gasthuis
Locatie: Turnhoutsebaan 199 te Wijnegem,
vlakbij het Wijnegem Shoppingcenter
Openbaar vervoer: bus 410, 411 vanop Antwerpen Rooseveltplaats, géén sneldienst nemen...
als de avond zwart wordt proberen we nog het licht te vangen in glazen bollen hier glanzen ze al natriumgeel in lange rijen de stalen bomen …
als de avond zwart wordt
proberen we nog het licht
te vangen in glazen bollen
hier glanzen ze al natriumgeel
in lange rijen de stalen bomen
met één hellevrucht aan de top
ze scherpen de schaduwen
---
een zwarte kraai vloog een steenworp hoog en kraste uitgelaten de lente naar zijn maten een blauwe zalm zwom vele waters lang met zijn staar…
een zwarte kraai vloog een steenworp hoog
en kraste uitgelaten de lente naar zijn maten
een blauwe zalm zwom vele waters lang
met zijn staart zwaaide hij de minnenzang
om in koude waters kuit te schieten
tussen de keien in laag water
ze is weer langsgekomen en deze maal blijven plakken aan chocolade, likstok, bonbons en de koekjesdoos ze kan zelfs schaken en alle stukken …
ze is weer langsgekomen
en deze maal blijven plakken
aan chocolade, likstok,
bonbons en de koekjesdoos
ze kan zelfs schaken
en alle stukken raken her en der
verspreid, het slagveld is groot
ik heb haar dan maar
een huishoudset met blik
en borstel, spons en veger
gekocht en een emmertje
nu ligt ze in mijn te grote bed
met mienimuis en beertje
ze praat wat in de lucht
en zingt zowaar een liedje
tot ze slaap verwekt
en zacht naar dromenland
vertrekt
---
haar ragfijn zijden nachtkleed bleef nog wat haperen aan zijn flarden warmtetaal och ze zuchtte nog een keer verbaal en streek terloops de i…
haar ragfijn zijden nachtkleed bleef nog wat
haperen aan zijn flarden warmtetaal
och ze zuchtte nog een keer verbaal
en streek terloops de ijle nevels glad
die nu opgelost hun lot beklagen
hij geeuwde hard, zij lachte ietwat zuur
want de ochtendzon had zijn laatste uur
vandaag fel in het gezicht geslagen
tot slot hief ze haar rokken zo ontstemd
en keerde, terug naar de achtergrond
ze liet hem achter in zijn blauwe hemd
hij keek nog even stom en dwaas in't rond
tot zij zich ijlings terugtrok, wat geremd
ze plakte tevens pruilen op zijn mond
---
blijkbaar ben je verliefd
op de zon omdat je ook
zo graag vertoeft in het wit
gebergte dat glanzend
doof en onverstoorbaar
landinwaarts verder drijft
als de dag uiteindelijk genoeg geleden heeft dan tooit de nacht zich met het witte bloed van melkwegstelsels dan stel ik mij soms de vraag h…
als de dag uiteindelijk
genoeg geleden heeft
dan tooit de nacht zich
met het witte bloed
van melkwegstelsels
dan stel ik mij soms de vraag
hoe het oneindige zich verhoudt
tot het voltooide mensenleven
want zelfs een druppel in de zee
is niet afdoend, een zucht slaakt
men ook terloops en zal dus
nooit een storm opwekken
misschien zoek ik te veel
in materiële zaken, want
schoonheid op zichzelf is
zo moeilijk vast te grijpen
en de wijsheid zegt men
komt slechts met de jaren
dan heeft de brute kracht
mij al een tijd verlaten
misschien als ik
in schoonheid eindig
dan is tijd niet meer
zo belangrijk?
---
Vaarwel aan mijn vader door zijn ogen te sluiten heeft hij de handen weggewuifd en onze lippen op elkaar geperst zo denkt hij de geluiden en…
Vaarwel aan mijn vader
door zijn ogen te sluiten
heeft hij de handen weggewuifd
en onze lippen op elkaar geperst
zo denkt hij de geluiden
en de pijn in de kiem
te hebben gesmoord
morgen zal er niet
meer zijn vandaag
voor hem althans
daarom dat ik
aan gisteren denk
zodat er nog
een ochtend komt
het lijkt alsof
hij mijn gedachten
heeft gehoord
en glimlacht
---
