Woensdag 27 april 2005
nachtwake
als de dag uiteindelijk
genoeg geleden heeft
dan tooit de nacht zich
met het witte bloed
van melkwegstelsels
dan stel ik mij soms de vraag
hoe het oneindige zich verhoudt
tot het voltooide mensenleven
want zelfs een druppel in de zee
is niet afdoend, een zucht slaakt
men ook terloops en zal dus
nooit een storm opwekken
misschien zoek ik te veel
in materiële zaken, want
schoonheid op zichzelf is
zo moeilijk vast te grijpen
en de wijsheid zegt men
komt slechts met de jaren
dan heeft de brute kracht
mij al een tijd verlaten
misschien als ik
in schoonheid eindig
dan is tijd niet meer
zo belangrijk?
---
Vaarwel aan mijn vader door zijn ogen te sluiten heeft hij de handen weggewuifd en onze lippen op elkaar geperst zo denkt hij de geluiden en…
Vaarwel aan mijn vader
door zijn ogen te sluiten
heeft hij de handen weggewuifd
en onze lippen op elkaar geperst
zo denkt hij de geluiden
en de pijn in de kiem
te hebben gesmoord
morgen zal er niet
meer zijn vandaag
voor hem althans
daarom dat ik
aan gisteren denk
zodat er nog
een ochtend komt
het lijkt alsof
hij mijn gedachten
heeft gehoord
en glimlacht
---
Onweerachtig het wit gebergte waar de zon vertoeft blijft glanzend doof en schuift onverstoord landinwaarts verder de donkere onderzijde bra…
Onweerachtig
het wit gebergte
waar de zon vertoeft
blijft glanzend doof
en schuift onverstoord
landinwaarts verder
de donkere onderzijde
braakt de stortregens
die zeewaarts keren
de aarde verdraagt
mijn lentestormen
tot aan de bergen toe
---
(1e herwerking) luister hoe het water reikt en rustig in zijn bedding ijlt het plooit de benen lang gerekt rond de palen van een steiger en…
(1e herwerking)
luister hoe het water reikt
en rustig in zijn bedding ijlt
het plooit de benen lang gerekt
rond de palen van een steiger
en aan de oevers zijn de stenen
glad, ze glanzen langs
het water schilfert licht
het lijkt alsof ik hier
al eeuwen heb verbleven
ik adem er de traagheid diep
dan blijkt alsof ik alles
ben vergeten, zelfs de dagen
en de stroming sleept me mee
er is geen zee in zicht
slechts een bewolkte lucht
van hier tot daar
zover mijn blik reikt
en als ik uiteindelijk
mijn hoofd laat zakken
vult het water al de gangen
en in mijn gehoor luiden
er gedempte waterklanken
---
met geen ogen heb ik handen weggewuifd mijn mond gesloten en denk ik het geluid in de kiem gesmoord ik heb Jotie 't Hooft gelezen en ontmoe…
met geen ogen heb ik
handen weggewuifd
mijn mond gesloten
en denk ik het geluid
in de kiem gesmoord
ik heb Jotie 't Hooft
gelezen en ontmoet
een of andere
éénzaat
een verloren dromendanser
Ein Einzelgänger,
man nennt ihn auch Traumtänzer
und Eigenbrötler.
---
ik lach soms als de schapen met een grijns van mijlen ver en roep dan ook wat harder dan de wolven in het bos ze huilen supersonisch soms mi…
ik lach soms als de schapen
met een grijns van mijlen ver
en roep dan ook wat harder
dan de wolven in het bos
ze huilen supersonisch soms
mijn hond die kan dat ook
vooral als de sirenes
weer oorverdovend zingen
dan huilt hij mee in koor
of als de klokken luiden
als er weer een uitvaart
in het straatbeeld komt
---
een blauw oog dat kan je krijgen zodat je achteraf alle kleuren tegelijk kan zien of, ga maar al liggen bloeden dan kom ik straks wel af hey…
een blauw oog
dat kan je krijgen
zodat je achteraf
alle kleuren
tegelijk kan zien
of, ga maar al
liggen bloeden
dan kom ik straks
wel af
hey lieve man
zegt het hoertje
ik vroeg me af
ze bekijkt me wel uitzonderlijk
vriendelijk, waar heb ik dat
nu aan verdiend
ik lach maar terug
en even vriendelijk
zeg ik haar gedag
ze komt wat dichter
en een knipoog later
wordt mijn argwaan
toch gewekt
ik gebaar een hand
een afstand later
en mijn wandeling
wordt voort gezet
achter mij klinkt
weer haar lokroep
die deze keer niet
meer voor mij
is bestemd
kijk uit je doppen
ouwe vent
ik erger me aan theatrale toespraken en emotioneel krakeel dat rond de oren vliegt en donderpreken want het wit gebergte waar de zon vertoef…
ik erger me aan theatrale
toespraken en emotioneel
krakeel dat rond de oren
vliegt en donderpreken
want het wit gebergte
waar de zon vertoeft
blijft glanzend doof
en schuift onverstoord
landinwaarts verder
ze dragen ongehoord
hun malse regenvloed
naar genegen bergen
Nu vandaag schijnt de zon verlegen ze heeft een regenkleed gekregen Vannacht De maan is mijn geliefde die altijd op een afstand mijn ogen to…
Nu
vandaag schijnt de zon verlegen
ze heeft een regenkleed gekregen
Vannacht
De maan is mijn geliefde
die altijd op een afstand
mijn ogen toekijkt
Soms sleurt zij donker
de gordijnen dicht
dekt ze sterren toe
maar meestal praat zij
honderdduizend zinnen
en laat ze wentelen
langs de melkwegzee
Monotoon grijs
motorengedaver
rollende wielen
hondengeblaf
stilte
weer een auto die voorbij gromt
een uurwerk klingelt
stilte
dan open ik de terrasdeur
en hoor ik vaag geraas
van autostrades
gedempte geluiden
een vrouwenstem, schel, fel
nogmaals hondengeblaf
de merels bepikken het gazon
en duiven scharrelen aan de randen
een verloren meeuw schreeuwt naar de zee
eksters zoeken naar kadavers
niet hier maar daar op autostrades
een vingeroefening, toonladders op en af.
---
Vandaag eens wat geconstrueerd uit hetgeen hier allemaal werd voorbereid. Helemaal tevreden ben ik nog niet, maar als ik het luidop voordraa…
dank je voor het scherpe mes je hand die vat het wel het stak, ik scheurde los de afstand die je vroeg werd bloederig breed het kan wel jare…
dank je
voor het scherpe mes
je hand die vat het wel
het stak, ik scheurde los
de afstand die je vroeg
werd bloederig breed
het kan wel jaren duren
voor ik het heb verteerd
---
wit heet het mes
het stak, nu jaren later
heb ik eelt gekweekt
een glazen panster
uit wit glazuur
mijn pen gedoopt
in blauwzuur
schrijft over dromen
van het bloed
dat maar bleef stromen
uit mijn gemoed
---
De morgen stond heel mistig op de grond een frisse bries de bladeren ritselen regen druppels zegen zeggen de bomen het park duldt nog geen …
De morgen stond
heel mistig op de grond
een frisse bries
de bladeren ritselen
regen druppels zegen
zeggen de bomen
het park duldt nog geen wandelaars
de ijzeren poorten zijn nog toegedicht
De muze komt vandaag
heel traag naar boven
een grijze dag
de blaren ritselen
de inkt loopt nog verlegen
zegt de schrijver
het blad duldt nog geen poorten
want houten woorden
maken geen gedicht
---
alleen haar donkere haar
waaiert nog losbandig
hij staart naar een brandpunt
waar rechte lijnen samenkomen
zij ademt schurend zacht
haar stem is moederloos
hij hoort haar niet
bekijkt haar open ogenblik
en haar mond verbeten trek
want ze heeft de moker
in haar buik gevoeld
waardoor ze nu haar ogen
op oneindig richten moet
hij fronst verbeten
rechte lijnen
---
de siertuin aangekleed
met gouden regen
en groene struiken zat
de randen afgezoomd
en glad geschoren gras
want wildgroei
wordt er niet gedoogd
je kortgeknipte haar
en strenge oogopslag
heeft alles nauwgezet
maar zelf zou ik
je liever vleugels geven
zodat je bonte vlinders
volgen kan
en struiken mag bezoeken
die buiten strakke tuinen
staan
zo mooi te wezen
---
hij sleept traag zijn winkelwagen heeft op zijn minst een ligplaats onder roestig ijzer en slaapt soms in een bijenkorf
hij sleept traag
zijn winkelwagen
heeft op zijn minst
een ligplaats
onder roestig ijzer
en slaapt soms
in een bijenkorf
Een driehoek straten en een tramweg een vervallen casino en een stenen striptent parfum van pitta en bier, veel bier bij beken, 's nachts
Een driehoek straten
en een tramweg
een vervallen casino
en een stenen striptent
parfum van pitta
en bier, veel bier
bij beken, 's nachts
ik haat de woorden van de straat, de vloeken als de stenen weer eens kantelen en het water spat de rauwe schreeuw van 't hoertje als een poo…
ik haat de woorden
van de straat, de vloeken
als de stenen weer eens
kantelen en het water spat
de rauwe schreeuw
van 't hoertje als een pooier
haar betrapt
het dronkenmansgelal
van een zuipschuit
die te water wordt gelaten
door een bende kraaien
en de sirenenzang
als er weer een zonderling
de wereld heeft verlaten
---
hermetisch hij stopt aaibaarheid achter fronsen en een grimas zijn geluid is het breken van de stem, het knarsen van de scheve tanden in zij…
hermetisch
hij stopt aaibaarheid
achter fronsen en een grimas
zijn geluid is het breken
van de stem, het knarsen
van de scheve tanden
in zijn te grote mond
zijn haar klit samen
zijn baard verzamelt
resten van een
hongermaaltijd
hij bevuilt spijt
op zijn hurken
en een bierblik
zijn hoofdstuk
hebben voorbijgangers
verworpen
met goed koper
op de grond
---
wij mensen houden van zwart wit en klare kijk in troebel water we noemen dat beschaving maar een bedreigde diersoort eet zijn jongen op en m…
wij mensen houden van zwart wit
en klare kijk in troebel water
we noemen dat beschaving
maar een bedreigde diersoort
eet zijn jongen op en moordt
de kinderen teren op de moeder
wat is melk anders dan wit bloed
en zijn wij niet de hoeder
van de dood, in naam van ...
iets dat ik niet kan benoemen
maar anderen blijkbaar wel
de dood is rood
de hemel blauw
en paars de jaren van de ondergang
de mens is maar een ogenblik
de rest is wit
---
hij ramt jongens in mekaar
met harde hand
met een ijzeren vuist
slaat hij op tafel
en buldert stoer de vloeken
van zijn vader
mannen wil hij maken
uit rauwe klei met
de ploegschaar van de boer
zijn vader
en als hij al eens teder was
dan walgde ik
zover heeft hij mij
nooit gekregen
zijn handen waren te gretig
zijn zwarte kleed tot op de grond
had mij misleid
ik roep nu nog
"hou je poten bij"
ik bulder ook zo stoer
de vloeken van zijn vader
---
