Maandag 25 april 2005
Piéta
alleen haar donkere haar
waaiert nog losbandig
hij staart naar een brandpunt
waar rechte lijnen samenkomen
zij ademt schurend zacht
haar stem is moederloos
hij hoort haar niet
bekijkt haar open ogenblik
en haar mond verbeten trek
want ze heeft de moker
in haar buik gevoeld
waardoor ze nu haar ogen
op oneindig richten moet
hij fronst verbeten
rechte lijnen
---
de siertuin aangekleed met gouden regen en groene struiken zat de randen afgezoomd en glad geschoren gras want wildgroei wordt er niet gedo…
de siertuin aangekleed
met gouden regen
en groene struiken zat
de randen afgezoomd
en glad geschoren gras
want wildgroei
wordt er niet gedoogd
je kortgeknipte haar
en strenge oogopslag
heeft alles nauwgezet
maar zelf zou ik
je liever vleugels geven
zodat je bonte vlinders
volgen kan
en struiken mag bezoeken
die buiten strakke tuinen
staan
zo mooi te wezen
---
hij sleept traag zijn winkelwagen heeft op zijn minst een ligplaats onder roestig ijzer en slaapt soms in een bijenkorf
hij sleept traag
zijn winkelwagen
heeft op zijn minst
een ligplaats
onder roestig ijzer
en slaapt soms
in een bijenkorf
Een driehoek straten en een tramweg een vervallen casino en een stenen striptent parfum van pitta en bier, veel bier bij beken, 's nachts
Een driehoek straten
en een tramweg
een vervallen casino
en een stenen striptent
parfum van pitta
en bier, veel bier
bij beken, 's nachts
ik haat de woorden van de straat, de vloeken als de stenen weer eens kantelen en het water spat de rauwe schreeuw van 't hoertje als een poo…
ik haat de woorden
van de straat, de vloeken
als de stenen weer eens
kantelen en het water spat
de rauwe schreeuw
van 't hoertje als een pooier
haar betrapt
het dronkenmansgelal
van een zuipschuit
die te water wordt gelaten
door een bende kraaien
en de sirenenzang
als er weer een zonderling
de wereld heeft verlaten
---
hermetisch hij stopt aaibaarheid achter fronsen en een grimas zijn geluid is het breken van de stem, het knarsen van de scheve tanden in zij…
hermetisch
hij stopt aaibaarheid
achter fronsen en een grimas
zijn geluid is het breken
van de stem, het knarsen
van de scheve tanden
in zijn te grote mond
zijn haar klit samen
zijn baard verzamelt
resten van een
hongermaaltijd
hij bevuilt spijt
op zijn hurken
en een bierblik
zijn hoofdstuk
hebben voorbijgangers
verworpen
met goed koper
op de grond
---
wij mensen houden van zwart wit en klare kijk in troebel water we noemen dat beschaving maar een bedreigde diersoort eet zijn jongen op en m…
wij mensen houden van zwart wit
en klare kijk in troebel water
we noemen dat beschaving
maar een bedreigde diersoort
eet zijn jongen op en moordt
de kinderen teren op de moeder
wat is melk anders dan wit bloed
en zijn wij niet de hoeder
van de dood, in naam van ...
iets dat ik niet kan benoemen
maar anderen blijkbaar wel
de dood is rood
de hemel blauw
en paars de jaren van de ondergang
de mens is maar een ogenblik
de rest is wit
---
hij ramt jongens in mekaar
met harde hand
met een ijzeren vuist
slaat hij op tafel
en buldert stoer de vloeken
van zijn vader
mannen wil hij maken
uit rauwe klei met
de ploegschaar van de boer
zijn vader
en als hij al eens teder was
dan walgde ik
zover heeft hij mij
nooit gekregen
zijn handen waren te gretig
zijn zwarte kleed tot op de grond
had mij misleid
ik roep nu nog
"hou je poten bij"
ik bulder ook zo stoer
de vloeken van zijn vader
---
Hij drijft in kleur en waardig en tweedelig als het windstil is hij maakt mijn kinderziel zo dronken aan het water met zijn rare tovertaal e…
Hij drijft in kleur en waardig
en tweedelig als het windstil is
hij maakt mijn kinderziel
zo dronken aan het water
met zijn rare tovertaal
en af en toe gesnater
Vroeger in mijn jeugd, woonde ik in de stad Antwerpen, in de buurt van de dierentuin. Mijn ouders waren toen gelukkige (voor mij althans) bezitters van een toegangspas, zo kon ik er bijna dagelijks wandelen. Altijd bewaarden we oud brood, voor de olifanten, de kruimels voor de eenden in de vijvers. Het was een wonderlijke tijd in de ogen van een kind, die zag hoe op een dag een olifant de hele mand naar boven tilde en genoegzaam kauwde op het riet. Toen de meid met ons de eenden voederde, haar tas omkieperde om de laatste restjes uit te schudden, tot het pasje in het water viel. Met mijn grootouders heb ik eveneens vele malen door de tuinen gestruind, en op een dag wou ik een draaideur uitproberen, ik kon niet meer terug, en tot mijn grootste spijt zijn we dan maar naar huis gegaan.
tot inkeer achter deuren de muren kaatsen terug en gebeden zijn dat geen wensen die je naar boven richt? zoals de rook door de schoorsteen e…
tot inkeer achter deuren
de muren kaatsen terug
en gebeden
zijn dat geen wensen
die je naar boven richt?
zoals de rook door de schoorsteen
en wat betekent dan
zwart of wit?
laatst was die rook
eerst zwart
totdat de klokken luidden
de man zijn haar was wit
maar ook zijn woorden
---
Ik schrijf omdat ik van de taal hou, maar mijn teksten zijn geen kinderen meer. Ze willen als volwassenen behandeld worden. Het kan misschie…
Ik schrijf omdat ik van de taal hou, maar mijn teksten zijn geen kinderen meer. Ze willen als volwassenen behandeld worden.
Het kan misschien raar klinken, ik schrijf mezelf weg in taal en streef er naar perfectie. Een beetje onbereikbaar dus maar dat deert me niet.
Maar misschien stel ik me wel ongenaakbaar op, om tegenwind te krijgen. De mens is immers het grootste raadsel voor zichzelf.
Daarom vind ik bloggen zo interessant, ik schrijf daar veel in zonder echt erover na te denken, in één trek zoals de woorden vallen op een wit blad.
Achteraf pas dringt betekenis tot me door, en dan heb je een mooi moment, je onderbewuste heeft je zinnen toegefluisterd.
---
hij kijkt over schouders
mee en kweelt de koekoek
of liever nog als een pauw
steekt veren in zijn kont
zijn schreeuw klinkt rauw
een zonaanbidder die
de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud
en als ik me afkeer
dan graven zijn vingers
diepe voren in de aarde
ze dreigen ook met
het scheuren van het hart
en het schokken van
de stem, het handgewring
hij houdt zijn adem in
tot hij blauw ziet
...
(observatie)
hoe rustig ijlt het water
het tekent lang gerekte benen
rond de palen van de steiger
en aan de oevers zijn de stenen
glad, ze glanzen
wervelingen in het water
zie ze dansen
gorgelen af en toe
het bruisen van de stroom
overstemt loom
elke vogelzang
het lijkt alsof ik hier
al eeuwen ben gebleven
ik adem traagheid diep
zodat ik alles kan vergeten
de stroming sleept me mee
er is geen zee vol leven
slechts een rivier
van hier tot daar
zover mijn blik reikt
trouwens
als ik mijn hoofd laat zakken
vult het water al de gangen
van mijn gehoor
en luiden er
slechts de waterklanken
het laatste rumoer
grauwt nog na
met lange halen
langs de straten
stilte hoor je slechts
als het lawaai verstomt
ik bezit ogen, handen
en een stem, een smaak
die enkel bitter proeft
en tijd, soms klagend
men noemt het spijt
mijn glazen stolp
lijkt wel een wereld
die niemand hoeft
waar is de kleur van de zon de lucht is paars en neigt naar sterrenlicht en zwart alleen de maan nog proeft de volgende dageraad de schaduwe…
waar is de kleur van de zon
de lucht is paars en neigt
naar sterrenlicht en zwart
alleen de maan nog proeft
de volgende dageraad
de schaduwen zijn lang
in het kunstmatig licht
van straatlantaarns
zal mijn laatste dag
ook het paars
beminnen?
verscholen tussen hoog gras oranje tulpen een drietal vlammen die een kelk omringen elk voor zich hun gouden oogopslag doet de rest in het n…
verscholen
tussen hoog gras
oranje tulpen
een drietal vlammen
die een kelk omringen
elk voor zich
hun gouden oogopslag
doet de rest in het niet
verzinken
ik heb ze niet durven plukken
ze vroegen er immers niet om
wat wij het onkruid noemen
koestert ook de kinderen
van de zon
...
men wil mij dwingen om te schrijven over hartzeer en nog meer verkrampte oude dingen die wegkruipen in het stof want woordschuw zijn ze in d…
men wil mij dwingen
om te schrijven
over hartzeer en nog meer
verkrampte oude dingen
die wegkruipen in het stof
want woordschuw zijn ze
in de hoeken van mijn huis
***
wordt men milder als men oud is omdat men vergeet hij herinnert zich de dagen van jongbloed en zijn eerste liefde haar gelaat is blank geble…
wordt men milder
als men oud is
omdat men vergeet
hij herinnert zich de dagen
van jongbloed en zijn eerste liefde
haar gelaat is blank gebleven
enkel in haar ogen kijkt hij nog
en ook het eerste vadermoment
de schreeuw, het kreunen
van de moeder en vreugde
het trillen van de lege buik
de lange jaren en de sleur
van dagen wroeten tot
het einde van de maand
het was nooit genoeg
nu lopen de dagen trager
en heeft hij de tijd om
het verleden op te halen
en zich af te vragen
waarom?
...
de schrijver heeft
de pauzeknop ingedrukt
de spiegel naar zichzelf gekeerd
en enkel grote woorden klinken nog
de handen beven
goedkoop sentiment
de massa vraagt zoiets
of niet?
maar vandaag bijten we
de appels in hun vlees
zelfgenoegzaamheid
smaakt zo melig
dus rukken we ook
de klaprozen uit de grond
en de kersenbloesems?
die bloeden nog
en morgen komt
de veger langs
hij bromt
...
noten afrodisiacum gespleten en groen van binnen gezouten het plastic zakje in één keer leeg en de asbak vol schilfers een tandenstoker als …
noten
afrodisiacum
gespleten en groen van binnen
gezouten
het plastic zakje in één keer leeg
en de asbak vol
schilfers
een tandenstoker
als noodzakelijk
gevolg
---
