Zaterdag 23 april 2005
Afkering
hermetisch
hij stopt aaibaarheid
achter fronsen en een grimas
zijn geluid is het breken
van de stem, het knarsen
van de scheve tanden
in zijn te grote mond
zijn haar klit samen
zijn baard verzamelt
resten van een
hongermaaltijd
hij bevuilt spijt
op zijn hurken
en een bierblik
zijn hoofdstuk
hebben voorbijgangers
verworpen
met goed koper
op de grond
---
wij mensen houden van zwart wit en klare kijk in troebel water we noemen dat beschaving maar een bedreigde diersoort eet zijn jongen op en m…
wij mensen houden van zwart wit
en klare kijk in troebel water
we noemen dat beschaving
maar een bedreigde diersoort
eet zijn jongen op en moordt
de kinderen teren op de moeder
wat is melk anders dan wit bloed
en zijn wij niet de hoeder
van de dood, in naam van ...
iets dat ik niet kan benoemen
maar anderen blijkbaar wel
de dood is rood
de hemel blauw
en paars de jaren van de ondergang
de mens is maar een ogenblik
de rest is wit
---
hij ramt jongens in mekaar
met harde hand
met een ijzeren vuist
slaat hij op tafel
en buldert stoer de vloeken
van zijn vader
mannen wil hij maken
uit rauwe klei met
de ploegschaar van de boer
zijn vader
en als hij al eens teder was
dan walgde ik
zover heeft hij mij
nooit gekregen
zijn handen waren te gretig
zijn zwarte kleed tot op de grond
had mij misleid
ik roep nu nog
"hou je poten bij"
ik bulder ook zo stoer
de vloeken van zijn vader
---
Hij drijft in kleur en waardig en tweedelig als het windstil is hij maakt mijn kinderziel zo dronken aan het water met zijn rare tovertaal e…
Hij drijft in kleur en waardig
en tweedelig als het windstil is
hij maakt mijn kinderziel
zo dronken aan het water
met zijn rare tovertaal
en af en toe gesnater
Vroeger in mijn jeugd, woonde ik in de stad Antwerpen, in de buurt van de dierentuin. Mijn ouders waren toen gelukkige (voor mij althans) bezitters van een toegangspas, zo kon ik er bijna dagelijks wandelen. Altijd bewaarden we oud brood, voor de olifanten, de kruimels voor de eenden in de vijvers. Het was een wonderlijke tijd in de ogen van een kind, die zag hoe op een dag een olifant de hele mand naar boven tilde en genoegzaam kauwde op het riet. Toen de meid met ons de eenden voederde, haar tas omkieperde om de laatste restjes uit te schudden, tot het pasje in het water viel. Met mijn grootouders heb ik eveneens vele malen door de tuinen gestruind, en op een dag wou ik een draaideur uitproberen, ik kon niet meer terug, en tot mijn grootste spijt zijn we dan maar naar huis gegaan.
tot inkeer achter deuren de muren kaatsen terug en gebeden zijn dat geen wensen die je naar boven richt? zoals de rook door de schoorsteen e…
tot inkeer achter deuren
de muren kaatsen terug
en gebeden
zijn dat geen wensen
die je naar boven richt?
zoals de rook door de schoorsteen
en wat betekent dan
zwart of wit?
laatst was die rook
eerst zwart
totdat de klokken luidden
de man zijn haar was wit
maar ook zijn woorden
---
Ik schrijf omdat ik van de taal hou, maar mijn teksten zijn geen kinderen meer. Ze willen als volwassenen behandeld worden. Het kan misschie…
Ik schrijf omdat ik van de taal hou, maar mijn teksten zijn geen kinderen meer. Ze willen als volwassenen behandeld worden.
Het kan misschien raar klinken, ik schrijf mezelf weg in taal en streef er naar perfectie. Een beetje onbereikbaar dus maar dat deert me niet.
Maar misschien stel ik me wel ongenaakbaar op, om tegenwind te krijgen. De mens is immers het grootste raadsel voor zichzelf.
Daarom vind ik bloggen zo interessant, ik schrijf daar veel in zonder echt erover na te denken, in één trek zoals de woorden vallen op een wit blad.
Achteraf pas dringt betekenis tot me door, en dan heb je een mooi moment, je onderbewuste heeft je zinnen toegefluisterd.
---
hij kijkt over schouders
mee en kweelt de koekoek
of liever nog als een pauw
steekt veren in zijn kont
zijn schreeuw klinkt rauw
een zonaanbidder die
de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud
en als ik me afkeer
dan graven zijn vingers
diepe voren in de aarde
ze dreigen ook met
het scheuren van het hart
en het schokken van
de stem, het handgewring
hij houdt zijn adem in
tot hij blauw ziet
...
(observatie)
hoe rustig ijlt het water
het tekent lang gerekte benen
rond de palen van de steiger
en aan de oevers zijn de stenen
glad, ze glanzen
wervelingen in het water
zie ze dansen
gorgelen af en toe
het bruisen van de stroom
overstemt loom
elke vogelzang
het lijkt alsof ik hier
al eeuwen ben gebleven
ik adem traagheid diep
zodat ik alles kan vergeten
de stroming sleept me mee
er is geen zee vol leven
slechts een rivier
van hier tot daar
zover mijn blik reikt
trouwens
als ik mijn hoofd laat zakken
vult het water al de gangen
van mijn gehoor
en luiden er
slechts de waterklanken
het laatste rumoer
grauwt nog na
met lange halen
langs de straten
stilte hoor je slechts
als het lawaai verstomt
ik bezit ogen, handen
en een stem, een smaak
die enkel bitter proeft
en tijd, soms klagend
men noemt het spijt
mijn glazen stolp
lijkt wel een wereld
die niemand hoeft
waar is de kleur van de zon de lucht is paars en neigt naar sterrenlicht en zwart alleen de maan nog proeft de volgende dageraad de schaduwe…
waar is de kleur van de zon
de lucht is paars en neigt
naar sterrenlicht en zwart
alleen de maan nog proeft
de volgende dageraad
de schaduwen zijn lang
in het kunstmatig licht
van straatlantaarns
zal mijn laatste dag
ook het paars
beminnen?
verscholen tussen hoog gras oranje tulpen een drietal vlammen die een kelk omringen elk voor zich hun gouden oogopslag doet de rest in het n…
verscholen
tussen hoog gras
oranje tulpen
een drietal vlammen
die een kelk omringen
elk voor zich
hun gouden oogopslag
doet de rest in het niet
verzinken
ik heb ze niet durven plukken
ze vroegen er immers niet om
wat wij het onkruid noemen
koestert ook de kinderen
van de zon
...
men wil mij dwingen om te schrijven over hartzeer en nog meer verkrampte oude dingen die wegkruipen in het stof want woordschuw zijn ze in d…
men wil mij dwingen
om te schrijven
over hartzeer en nog meer
verkrampte oude dingen
die wegkruipen in het stof
want woordschuw zijn ze
in de hoeken van mijn huis
***
wordt men milder als men oud is omdat men vergeet hij herinnert zich de dagen van jongbloed en zijn eerste liefde haar gelaat is blank geble…
wordt men milder
als men oud is
omdat men vergeet
hij herinnert zich de dagen
van jongbloed en zijn eerste liefde
haar gelaat is blank gebleven
enkel in haar ogen kijkt hij nog
en ook het eerste vadermoment
de schreeuw, het kreunen
van de moeder en vreugde
het trillen van de lege buik
de lange jaren en de sleur
van dagen wroeten tot
het einde van de maand
het was nooit genoeg
nu lopen de dagen trager
en heeft hij de tijd om
het verleden op te halen
en zich af te vragen
waarom?
...
de schrijver heeft
de pauzeknop ingedrukt
de spiegel naar zichzelf gekeerd
en enkel grote woorden klinken nog
de handen beven
goedkoop sentiment
de massa vraagt zoiets
of niet?
maar vandaag bijten we
de appels in hun vlees
zelfgenoegzaamheid
smaakt zo melig
dus rukken we ook
de klaprozen uit de grond
en de kersenbloesems?
die bloeden nog
en morgen komt
de veger langs
hij bromt
...
noten afrodisiacum gespleten en groen van binnen gezouten het plastic zakje in één keer leeg en de asbak vol schilfers een tandenstoker als …
noten
afrodisiacum
gespleten en groen van binnen
gezouten
het plastic zakje in één keer leeg
en de asbak vol
schilfers
een tandenstoker
als noodzakelijk
gevolg
---
De liervogel is niet lyrisch in een vogelkooi een suskewiet achter tralies is armzalig vertier traditie zegt de vogelvanger die zich tooit m…
De liervogel
is niet lyrisch
in een vogelkooi
een suskewiet
achter tralies
is armzalig vertier
traditie zegt de
vogelvanger
die zich tooit
met de stem
van een ander
mislukte pauw
roep ik hartsgrondig
je kan evengoed
de hanen laten vechten
of te paard een stier tergen
je hond doodvoederen
zodat zijn buik sleept
over de grond
de wereld draait
gelukkig rond
---
een wisselkind ze is weer daar om te pakken zegt ze tegen teddy die ondersteboven in een zetel ligt mijn houten toverdoos is leeg geroofd de…
een wisselkind
ze is weer daar
om te pakken
zegt ze
tegen teddy
die ondersteboven
in een zetel ligt
mijn houten
toverdoos
is leeg geroofd
de koning ligt weer
tussen zijn soldaten
en zijn gade
zit in een hoekje
teneergeslagen
en de hond
die weet niet meer
waar kruipen
de kleine handjes
graaien in zijn pels
hij komt naar mij
om zich te laten
troosten
.
speels men vroeg mij om meer speels te dichten over lentebloesems en dat goed gevoel maar het regent nu en bliksems schichten het lijkt wel …
speels
men vroeg mij om meer speels te dichten
over lentebloesems en dat goed gevoel
maar het regent nu
en bliksems schichten
het lijkt wel
of de kleuren vechten
*
Gisteren, podiumkoorts een optreden tussen het jonge volk en toch nog wat ouderen ze kwamen proeven van de jeugd en wij van het podium verkl…
Gisteren,
podiumkoorts
een optreden tussen het jonge volk
en toch nog wat ouderen
ze kwamen proeven van de jeugd
en wij van het podium
verklaarden de stilte tot ons terrein
de gezetenen zwegen
ze luisterden de woorden
sommigen hingen aan de lippen
want de ruimte was wat klein
weldra tellen we
de trage dagen rond de zon
het schroeien van de aarde
nu haalden we de lente
triomfantelijk in ons midden
...
. Ze vloekt soms en smijt dan haar woorden weg
ze glimlacht af en toe en haar lange haar verbergt het zicht dan half
soms is ze zo verbete…
.
Ze vloekt soms
en smijt dan
haar woorden weg
ze glimlacht af en toe
en haar lange haar
verbergt het zicht dan half
soms is ze zo verbeten bezig
ze tekent op een blad
de elfen en de krullen
en de kleuren zijn dan
goud en zwart
nu davert Rammstein
door mijn huis
verdovend hard
en toch heb ik
haar lief gezien
hij houdt van teder
groen en lacht
.
