men wil mij dwingen om te schrijven over hartzeer en nog meer verkrampte oude dingen die wegkruipen in het stof want woordschuw zijn ze in de hoeken van mijn huis
podiumkoorts een optreden tussen het jonge volk en toch nog wat ouderen ze kwamen proeven van de jeugd
en wij van het podium verklaarden de stilte tot ons terrein de gezetenen zwegen ze luisterden de woorden sommigen hingen aan de lippen want de ruimte was wat klein
weldra tellen we de trage dagen rond de zon het schroeien van de aarde
nu haalden we de lente triomfantelijk in ons midden
donderdag 14 april, te 20 u. DE MUZEVAL (elke 2de donderdag van de maand), met de gelauwerde Antwerpse dichteres MARIS BAYAR. Ze leest voor uit haar onlangs verschenen verzamelde gedichten “EPOS VAN HET GROOT ONGELIJK” Nadien Vrij Poëzie Podium. In freepodium-café De Muziekdoos, Verschansingsstraat 63, 2000 Antwerpen bij de Waterpoort. Bus 6/34, 23, tram 8. Toegang gratis.
In ieder geval zal ik er zijn.
Lente
Mijn taal is vaag vandaag spreek ik niet meer hard
dus laat ik de mussen maar het bloeien van de haag vol ijver kussen
de bomen in het park tooien zich krampachtig dag na dag is er wat meer groen omhanden
en de kersenbloesems? die bloeden fel
de takken torsen overdaad zo vruchteloos morgen heb ik de rode loper in mijn straat
Een tijdje geleden heb ik een gedicht over "elfjes" geschreven. Nu is een "11je" ook een bepaalde dichtvorm, zowat de nederlandstalige variant van een "haiku" of "senriu". Je vindt trouwens dat gedicht "elfjes" ook in mijn bundel "tovertaling".
dag elfje dag mijn droomgezicht je rode sokjes slenteren hier nog
licht
dag zonnemieke mijn wekelijks dicht je blonde lokjes zinderen licht
in mijn spiegelschrift
mijn hond hij fronst zijn blik en vindt parfum maar niks
nu jij er niet bij bent
de koning ligt geveld het hof is treuren toe
want de sprookjes zijn voorlopig uitverteld
doorn roosje slaapt tot je getater weer door de gangen schatert
Stel je hebt een mooie stemmige foto, je wil daar een gedicht over schrijven.
"Over" schrijven, dus niet "beschrijven", want daar loopt het meestal mis. Bij de ene foto lukt dat dus al beter dan bij een andere, waaraan zou dat liggen?
Zou het misschien kunnen dat hoe "kunstzinniger de foto" des te beter het gedicht? Alsof de ogen van de fotograaf precies dàt element hebben kunnen vastleggen?
Het gaat ook niet over "een boodschap" overbrengen, want belerend schrijven schiet bij mij altijd in het verkeerde keelgat, dan voel ik mij belazerd.
Ooit heeft iemand voor mij een foto geplaatst, een detailopname van een roos, met één klein detail "een verdwaalde mier". waarbij de fotogravin duidelijk de essentie overbracht. Dus niet de roos, maar de overweldiging.
zijn meest intiem verlangen zo diep verborgen tussen het rozenblaadjes kussen zo houdt ze hem gevangen
de roze rokjes bloeien ontelbaar lijkt het wel gemaakt om mee te stoeien
Dat bedoel ik met inspiratie. Want rozen zelf werden al genoeg beschreven, maar die mier geeft hier een apart accent.
... En als je nog meer foto's van die "fotogravin" wil bekijken, hier is de link:
avondrood
