Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Dinsdag 26 april 2005

rommel op dinsdag

Nu

vandaag schijnt de zon verlegen
ze heeft een regenkleed gekregen

Vannacht

De maan is mijn geliefde
die altijd op een afstand
mijn ogen toekijkt

Soms sleurt zij donker
de gordijnen dicht
dekt ze sterren toe

maar meestal praat zij
honderdduizend zinnen
en laat ze wentelen
langs de melkwegzee

Monotoon grijs

motorengedaver
rollende wielen
hondengeblaf
stilte

weer een auto die voorbij gromt
een uurwerk klingelt
stilte

dan open ik de terrasdeur
en hoor ik vaag geraas
van autostrades
gedempte geluiden
een vrouwenstem, schel, fel
nogmaals hondengeblaf
de merels bepikken het gazon
en duiven scharrelen aan de randen
een verloren meeuw schreeuwt naar de zee
eksters zoeken naar kadavers
niet hier maar daar op autostrades

een vingeroefening, toonladders op en af.

---
Geschreven door Verdano om 09:11 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Maandag 25 april 2005

Herwerking

Vandaag eens wat geconstrueerd uit hetgeen hier allemaal werd voorbereid. Helemaal tevreden ben ik nog niet, maar als ik het luidop voordraag klinkt het toch.

Tuinfluiter

je siertuin opgeschoond
met gouden regen
en groen struikgewas
de randen afgezoomd
en glad geschoren gras
wat schuwe wildgroei
wordt er niet gedoogd

je kortgeknipte haar
en strenge oogopslag
heeft alles nauw gezet

maar zelf zou ik
je liever vleugels geven
en geen lof, geen wit
zodat je bonte vlinders
gretig volgen kan
en wilde bloemen
struiken mag bezoeken
die buiten strakke tuinen
staan, ze mooi te wezen

ik fluit daar een liedje
weet je
mijn lied

Geschreven door Verdano om 18:12 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 25 april 2005

herinneringen

dank je
voor het scherpe mes
je hand die vat het wel
het stak, ik scheurde los
de afstand die je vroeg
werd bloederig breed

het kan wel jaren duren
voor ik het heb verteerd

---

wit heet het mes
het stak, nu jaren later
heb ik eelt gekweekt

een glazen panster
uit wit glazuur
mijn pen gedoopt
in blauwzuur

schrijft over dromen
van het bloed
dat maar bleef stromen
uit mijn gemoed

---
Geschreven door Verdano om 14:48 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 25 april 2005

Ochtend mijmering


De morgen stond
heel mistig op de grond

een frisse bries 
de bladeren ritselen
regen druppels zegen
zeggen de bomen

het park duldt nog geen wandelaars 
de ijzeren poorten zijn nog toegedicht

De muze komt vandaag
heel traag naar boven

een grijze dag
de blaren ritselen
de inkt loopt nog verlegen
zegt de schrijver

het blad duldt nog geen poorten
want houten woorden
maken geen gedicht

---

Geschreven door Verdano om 10:39 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 25 april 2005

Piéta

 

alleen haar donkere haar
waaiert nog losbandig

hij staart naar een brandpunt
waar rechte lijnen samenkomen

zij ademt schurend zacht
haar stem is moederloos

hij hoort haar niet
bekijkt haar open ogenblik
en haar mond verbeten trek

want ze heeft de moker
in haar buik gevoeld
waardoor ze nu haar ogen
op oneindig richten moet

hij fronst verbeten
rechte lijnen

---

Geschreven door Verdano om 09:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 24 april 2005

siertuin


de siertuin aangekleed
met gouden regen
en groene struiken zat
de randen afgezoomd
en glad geschoren gras
want wildgroei 
wordt er niet gedoogd

je kortgeknipte haar
en strenge oogopslag
heeft alles nauwgezet

maar zelf zou ik
je liever vleugels geven
zodat je bonte vlinders
volgen kan 
en struiken mag bezoeken
die buiten strakke tuinen
staan
zo mooi te wezen

---
Geschreven door Verdano om 16:36 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 23 april 2005

Dambruggestraat

ik haat de woorden
van de straat, de vloeken
als de stenen weer eens
kantelen en het water spat

de rauwe schreeuw
van 't hoertje als een pooier
haar betrapt

het dronkenmansgelal
van een zuipschuit
die te water wordt gelaten
door een bende kraaien

en de sirenenzang
als er weer een zonderling
de wereld heeft verlaten

---
Geschreven door Verdano om 15:15 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 23 april 2005

Afkering

hermetisch

hij stopt aaibaarheid
achter fronsen en een grimas

zijn geluid is het breken
van de stem, het knarsen
van de scheve tanden
in zijn te grote mond

zijn haar klit samen
zijn baard verzamelt
resten van een
hongermaaltijd

hij bevuilt spijt
op zijn hurken
en een bierblik

zijn hoofdstuk
hebben voorbijgangers
verworpen 
met goed koper
op de grond

---
Geschreven door Verdano om 13:25 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 23 april 2005

Ik vraag mij af

wij mensen houden van zwart wit
en klare kijk in troebel water
we noemen dat beschaving

maar een bedreigde diersoort
eet zijn jongen op en moordt
de kinderen teren op de moeder
wat is melk anders dan wit bloed

en zijn wij niet de hoeder
van de dood, in naam van ...
iets dat ik niet kan benoemen
maar anderen blijkbaar wel

de dood is rood
de hemel blauw
en paars de jaren van de ondergang
de mens is maar een ogenblik
de rest is wit

---

Geschreven door Verdano om 12:36 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 23 april 2005

Ervaringen uit een ver verleden

hij ramt jongens in mekaar
met harde hand
met een ijzeren vuist
slaat hij op tafel
en buldert stoer de vloeken
van zijn vader

mannen wil hij maken
uit rauwe klei met
de ploegschaar van de boer
zijn vader

en als hij al eens teder was
dan walgde ik
zover heeft hij mij
nooit gekregen
zijn handen waren te gretig

zijn zwarte kleed tot op de grond
had mij misleid

ik roep nu nog
"hou je poten bij"
ik bulder ook zo stoer
de vloeken van zijn vader

---
Geschreven door Verdano om 09:53 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 22 april 2005

Hoe ik aan de naam tovertaling kwam

Hij drijft in kleur en waardig
en tweedelig als het windstil is

hij maakt mijn kinderziel
zo dronken aan het water
met zijn rare tovertaal
en af en toe gesnater


Vroeger in mijn jeugd, woonde ik in de stad Antwerpen, in de buurt van de dierentuin. Mijn ouders waren toen gelukkige (voor mij althans) bezitters van een toegangspas, zo kon ik er bijna dagelijks wandelen. Altijd bewaarden we oud brood, voor de olifanten, de kruimels voor de eenden in de vijvers. Het was een wonderlijke tijd in de ogen van een kind, die zag hoe op een dag een olifant de hele mand naar boven tilde en genoegzaam kauwde op het riet. Toen de meid met ons de eenden voederde, haar tas omkieperde om de laatste restjes uit te schudden, tot het pasje in het water viel. Met mijn grootouders heb ik eveneens vele malen door de tuinen gestruind, en op een dag wou ik een draaideur uitproberen, ik kon niet meer terug, en tot mijn grootste spijt zijn we dan maar naar huis gegaan.

Geschreven door Verdano om 23:40 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 22 april 2005

con clave

tot inkeer achter deuren
de muren kaatsen terug
en gebeden
zijn dat geen wensen
die je naar boven richt?

zoals de rook door de schoorsteen
en wat betekent dan
zwart of wit?

laatst was die rook
eerst zwart
totdat de klokken luidden

de man zijn haar was wit
maar ook zijn woorden

---
Geschreven door Verdano om 15:17 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 22 april 2005

Waarom bloggen?

Ik schrijf omdat ik van de taal hou, maar mijn teksten zijn geen kinderen meer. Ze willen als volwassenen behandeld worden.

Het kan misschien raar klinken, ik schrijf mezelf weg in taal en streef er naar perfectie. Een beetje onbereikbaar dus maar dat deert me niet.

Maar misschien stel ik me wel ongenaakbaar op, om tegenwind te krijgen. De mens is immers het grootste raadsel voor zichzelf.

Daarom vind ik bloggen zo interessant, ik schrijf daar veel in zonder echt erover na te denken, in één trek zoals de woorden vallen op een wit blad.
Achteraf pas dringt betekenis tot me door, en dan heb je een mooi moment, je onderbewuste heeft je zinnen toegefluisterd.

---

Geschreven door Verdano om 14:48 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 22 april 2005

de treurdichter

hij kijkt over schouders
mee en kweelt de koekoek
of liever nog als een pauw
steekt veren in zijn kont

zijn schreeuw klinkt rauw

een zonaanbidder die
de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud

en als ik me afkeer

dan graven zijn vingers
diepe voren in de aarde
ze dreigen ook met
het scheuren van het hart
en het schokken van
de stem, het handgewring
hij houdt zijn adem in

tot hij blauw ziet

...

Geschreven door Verdano om 10:55 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 21 april 2005

Aan de oevers van een rivier

(observatie)

hoe rustig ijlt het water
het tekent lang gerekte benen
rond de palen van de steiger
en aan de oevers zijn de stenen
glad, ze glanzen

wervelingen in het water
zie ze dansen
gorgelen af en toe
het bruisen van de stroom
overstemt loom
elke vogelzang

het lijkt alsof ik hier
al eeuwen ben gebleven
ik adem traagheid diep
zodat ik alles kan vergeten
de stroming sleept me mee

er is geen zee vol leven
slechts een rivier
van hier tot daar
zover mijn blik reikt

trouwens

als ik mijn hoofd laat zakken
vult het water al de gangen
van mijn gehoor
en luiden er
slechts de waterklanken

Geschreven door Verdano om 18:16 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 21 april 2005

losse gedachten

het laatste rumoer
grauwt nog na
met lange halen
langs de straten

stilte hoor je slechts
als het lawaai verstomt

ik bezit ogen, handen
en een stem, een smaak
die enkel bitter proeft

en tijd, soms klagend
men noemt het spijt

mijn glazen stolp
lijkt wel een wereld
die niemand hoeft



Geschreven door Verdano om 12:39 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 20 april 2005

bloemen

verscholen
tussen hoog gras
oranje tulpen
een drietal vlammen
die een kelk omringen
elk voor zich

hun gouden oogopslag
doet de rest in het niet
verzinken

ik heb ze niet durven plukken
ze vroegen er immers niet om

wat wij het onkruid noemen
koestert ook de kinderen
van de zon

...
Geschreven door Verdano om 17:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten