Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
akke.beakke.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Vrijdag 13 mei 2005

De voordracht van gisteren

Gister heb ik haar dichter
ontmoet en gehoord
er werd met woorden
gesproeid en bekoord

tot zelfs de dorre blaren
verkruimelden tot stof
ze zuchtten zichzelf vol lof
de hemel in

er waren geen engelenkoren
slechts wuivend groen gras
en eindeloze velden
waar vroeg of laat
ook dichters
kunnen groeien

---
Geschreven door Verdano om 09:17 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 12 mei 2005

bedenkingen


hij graaft niet graag in zwarte aarde
teveel slib heeft er het land bezwaard
de klei is immers zwaar te keren
en wordt hard in het dagelijks licht

het is ochtend
en de snelweg is weer overvol
van stilte kan ik hier slechts dromen
maar zelfs in mijn slaap
hoor ik gegrom

ik zou de hemel kunnen vragen
om een ander tijdsbestek
maar dan moet ik achterlaten
wat ikzelf ooit heb verwekt

ik zou het vader kunnen vragen
die heeft die stilte nog gekend
in zijn allerjongste oorlogsjaren
maar hij werd toen niet verwend

---

Geschreven door Verdano om 08:54 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 11 mei 2005

Morgen donderdag, ga ik weer voordragen op het vrij podium!

 

Donderdag 12 mei 2005


78ste poëzie-avond in de reeks

De Muzeval


met gastauteur

DIDI DE PARIS


de galeiboef van ’t kofschip


aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ

na afloop en pauze:

Vrij Poëzie Podium


Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)

Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid

Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)

Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)

..

“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.

Geschreven door Verdano om 15:32 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 11 mei 2005

Het heengaan van mijn vader


zij hebben hem nog
wat aardse tijd gelaten
en een pijnloos einde
werd ons beloofd

maar mij lijkt het
wel alsof zijn stem
gesnoerd met een roes
als grafgift werd meegegeven

we gebruiken nu
omfloerst de woorden
we spreken van heengaan
en gelatenheid

ik zeg hij droomt
ik zie zijn lippen
nog bewegen
met ogen dicht

en als hij ontwaakt
zal alles anders zijn

er resten enkel nog
verdichte woorden
in mijn aardse tijd

misschien is dit wel heimwee
omdat ik heimelijk blijf vechten
om iets dat ik verloren heb?

---
Geschreven door Verdano om 09:18 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 10 mei 2005

Windekind

een windekind noemt ze zichzelf
haar gevleugelde woorden
hebben draagkracht
ze is bij tijden onstuimig
bijtijds een zonnebriesje

hierboven staat dus de inleiding tot een gedicht!


***
ze roept tegen de wind in
en hartsgrondig haat ze
het verwaaide woord 
dat zich tegen haar keert

zij had een bomenrij geplant
rechtop en fier de stammen
nog jong en groen
de aarde aangestampt

ze breken wel de wind
maar zelf niet, ze buigen
wel de woorden zachter
maar onverstaanbaar

haar taal is de hunne niet
zij fluisteren in de wind
hun eigen weerwoord

---
Geschreven door Verdano om 11:33 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 10 mei 2005

De beer

hij ligt op zijn zij
verloren in een zetel
en alles aan hem
werd zacht gemaakt
de klauwen de tanden
zijn mond is klein
met rode lippen

zij heeft met haar elfjeslach
hem nog vaarwel gezegd
en komt zeker nog wel terug

hij zegt me niets stomweg
ligt hij op zijn zij

zij praat honderduit met hem
's avonds in het grote bed
en hij vertelt haar dan
van de dagen op zijn zij

---

 
Geschreven door Verdano om 09:28 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 10 mei 2005

wisselwoorden

Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskracht hebben dan het originele.

Inmiddels heb ik dus mijn verzameling al een beetje uitgebreid, het levert soms leuke combinaties op, waar ik bijtijden zelf versteld van sta.

Een woord waar ik zeker een patent op heb (zoek het maar op in google) is "tovertaling". De tovertaling is voor mij het symbool van de verbeelding, tovertaling is een gedicht, een betovering met woorden.

Onlangs heb ik het woordje "treurwilligen" gelanceerd, een treurwillige is sentimenteel, iemand die in zijn gevoelens graaft, daarom staat hij/zij ook aan de waterkant.

Een "watergraaf", iemand die tevergeefs in zijn verleden graaft, al zijn zekerheden glippen door zijn vingers.

zou het kunnen dat ik water-
graaf geworden ben
en mijn handen enkel graaien
naar een landverloren droom

---
Geschreven door Verdano om 09:16 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 9 mei 2005

Eeuwig afscheid

"het"
laat ons even
stilstaan bij de dood
het klinkt mij als een gebed

waar geen adem
meer in lachen barst
geen zinnige getuigen
blijven ronddwalen
geen geestigheid
alleen devoot

slechts stilte en bezinning
zonder haast
waar gisteren wordt herdacht
mijn leven lang en dat is kort
slechts cijfers blijven hangen

het wuivend riet
aan de waterrand
wordt grijs na een tijd
en sterft rotweg
het keert altijd
weer terug

zonder haast
---

Geschreven door Verdano om 10:36 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 9 mei 2005

geen bloemen noch kransen

verwacht van mij geen lofbetoog
geen woorden geen waarderen
daarvoor is mijn mond te droog
de grote woorden blijven steken

het gebeurt soms
dat ik mijn hart ontbloot
maar nimmer doelbewust

het zwerft graag
tussen volle zinnen rond
maar altijd op zijn hoede

---
Geschreven door Verdano om 09:06 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 9 mei 2005

Hartverscheurend

Af en toe bereiken mij verhalen
van hartzeer en verscheurdheid
dan voldoen gewone woorden
als troost en medeleven niet meer

dan zoek ik naar die ene zin
en rafel ik een schorre kreet
dierlijk en ruw met de tanden
op mekaar, ze breken af

de wolf huilt naar de maan
met holle klank verbeten
en mijn ziel begraaft zich
in zwarte koude aarde

maar alles wordt vroeg of laat
ook begraven, dat is het lot
de zin, het einde

het herhalen blijft
---
Geschreven door Verdano om 08:46 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 7 mei 2005

weet je?

ik voel me als een waterschaatser
die gladjes uitschuift op je zinnen
maar enkel glimlachrimpels roert
als een hommel met een bromtoon
op een kleine schommel in je buurt

wuif me toch niet achteloos weg
zo worden vleugels soms gekwetst
ik heb immers geen angel te verbergen
en mijn tong proeft je honingzoet

---
Geschreven door Verdano om 14:11 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 7 mei 2005

mijn zoon en zijn lief

hij raast de straten af met de moto
hij vreet kilometers en zijn hart op

hij is ook razend verliefd op haar
onvoorwaardelijk, hij heeft het mij
zo dikwijls al verteld

zij heeft zijn glimlach laten bloeien
het blonde haar weer strak gelegd
de zachtheid in zijn ogen opgewekt

zij heeft hem zo overtuigend gemaakt
meer dan zijn moeder kan bevroeden
want bij haar kwam hij
zo moeilijk uit de woorden

al gaat het soms zo onbeholpen
hij doet nu ook zijn zeg.

----
Geschreven door Verdano om 09:46 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 6 mei 2005

Voordrachten

Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer raakte de hoogste toppen van vervoering. Men bleef om meer vragen, zodat we meer dan 2 uur poëzie konden brengen met tussendoor een pauze of twee.

Dit gedicht werd ook gebracht:

 

Mijn vader

Mijn vader is klein
van gestalte
en fel vermagerd
hij hapert af en toe

het grijze haar, dat hem nog rest
bedekt ternauwernood het fronsen

hij wekt de wrevel om hetgeen

hij was, zijn stiltes bij momenten

maar als we samen graven
in oude aarde, dan glanzen
ogenblikken soms en klinkt
zijn stem weer opgewekt

Mijn vader is groot
van hart
ondanks het vele falen
het hapert af en toe

hij heeft de stiltes
aan mij doorgegeven
hij wekt mijn wrevel op

---

Geschreven door Verdano om 09:57 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 4 mei 2005

hoe schrijf ik "eenzaamheid"

een eiland?
maar dan moet ik de zee wegdenken
het zilver van de vissen en de meeuwen
zelfs het strand met gebleekte kokkels
en dode zeesterren die er achterbleven
maar het is er nooit stil genoeg

een bergtop?
waar de wind van alle kanten waait
en zelfs de kraaien komen paraderen
tot de kou alle warmte heeft vergeten
ik zou het er niet lang overleven
aan adem heb ik ook te kort

in mezelf?
de anderen kan ik immers buitensluiten
evenals mijn ogen en de oren dicht
ik kan mijn ongenaakbaarheid uitbuiten
en harde woorden hardhandig smijten
maar hoe lang hou ik dat wel vol?

Geschreven door Verdano om 16:04 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 4 mei 2005

woordgebruik

misschien kan je de maan ontmoeten
achter de groene bomenrij, dichterbij
al ben ik wel vandaag het westen kwijt

aan de rand van het bos
aan de kant van de waterval
aan de boorden van het water
staan de treurwilligen, zonder woorden
ik kom ook; wat later langs

misschien kan je de zon vermoeden
achter de grauwe bergen in de verte
zelf ben ik al tijden het noorden kwijt

aan de voet van de bergen
waar beken groeien
waar de gebroken rotsen  
de stroming verstoren, zonder woorden
ik zoek er een omweg

langs de azuurblauwe meren
maar de zon verbergt zich
achter de druileregen

het blauw is niet zo helder meer

---
Geschreven door Verdano om 15:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten