Zondag 15 mei 2005
grasduinen
*
zij woont in een appartementje
achter een dijk van een zee
de duinen zijn er wel versteend
en het gras is kortgenknipt
verdeeld in rechte vlakken
de stranden liggen er
verlaten bij
in de dagen van de zomer
komt de vloed vanuit
die stenen duinen
en ook vanop het land
ze blijft dan bruinen
op de vlakten
tuusen het schuim
en dode kwallen
op het zand
---
zij leest mijn dichtgeschreven zinnen waarmee ik me soms heb klem geplet vooral als ik weeral diep van binnen teveel mezelf in de kijker heb…
zij leest mijn dichtgeschreven zinnen
waarmee ik me soms heb klem geplet
vooral als ik weeral diep van binnen
teveel mezelf in de kijker heb gezet
zij krast dan ongenadig met een mes
haar strenge woorden in mijn lege bord
zodat ik opschrik en verbaasd de les
ter harte neem, terug nuchter wordt
en ik die dacht dat mooie woorden
overdadig en met klatergoud versierd
toch wat langer blijven hangen
maar,
blijkbaar zijn ze te gewichtig
en is mijn potlood veel te zwart
en de grond waarop ze vallen
veel te zompig en te nat
---
en moeder al, daarvoor ben ik
oud genoeg
zij heeft wijsheid om te lezen
en bevroed al, volle zinnen
vroeg genoeg
haar verborgen haar
en strenge blik begroeft
nog niet haar jeugdig zicht
het zwarte hoedje slaat
me beeldig achterover
ze heeft publiek met een mond
vol tanden en een ietwat scheve
grijns en te dwaze handen
soms kleuren ze rood
als ze tot hen doordringt
en heel doelbewust
haar vragen snijdt
met lange halen
ze heeft haar ziel
ook blootgelegd
haar blouse dichtgeknoopt
tot aan haar nek
ze dicht
---
Gister heb ik haar dichter ontmoet en gehoord er werd met woorden gesproeid en bekoord tot zelfs de dorre blaren verkruimelden tot stof ze z…
Gister heb ik haar dichter
ontmoet en gehoord
er werd met woorden
gesproeid en bekoord
tot zelfs de dorre blaren
verkruimelden tot stof
ze zuchtten zichzelf vol lof
de hemel in
er waren geen engelenkoren
slechts wuivend groen gras
en eindeloze velden
waar vroeg of laat
ook dichters
kunnen groeien
---
kristal klinkt als het breken van glas vooral de klinkers die kraken de scherven glinsteren dan waaien zingt als het blazen van blaren ze bi…
kristal
klinkt als
het breken van glas
vooral
de klinkers
die kraken
de scherven
glinsteren dan
waaien
zingt als
het blazen van blaren
ze bijeen graaien
en mijlenver
laten ze zich meevoeren
door de wind
---
hij graaft niet graag in zwarte aarde teveel slib heeft er het land bezwaard de klei is immers zwaar te keren en wordt hard in het dagelijks…
hij graaft niet graag in zwarte aarde
teveel slib heeft er het land bezwaard
de klei is immers zwaar te keren
en wordt hard in het dagelijks licht
het is ochtend
en de snelweg is weer overvol
van stilte kan ik hier slechts dromen
maar zelfs in mijn slaap
hoor ik gegrom
ik zou de hemel kunnen vragen
om een ander tijdsbestek
maar dan moet ik achterlaten
wat ikzelf ooit heb verwekt
ik zou het vader kunnen vragen
die heeft die stilte nog gekend
in zijn allerjongste oorlogsjaren
maar hij werd toen niet verwend
---
Donderdag 12 mei 2005
78ste poëzie-avond in de reeks
De Muzeval
met gastauteur
DIDI DE PARIS
de galeiboef van ’t kofschip
aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ
na afloop en pauze:
Vrij Poëzie Podium
Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)
Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid
Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)
Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)
..
“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.
zij hebben hem nog wat aardse tijd gelaten en een pijnloos einde werd ons beloofd maar mij lijkt het wel alsof zijn stem gesnoerd met een ro…
zij hebben hem nog
wat aardse tijd gelaten
en een pijnloos einde
werd ons beloofd
maar mij lijkt het
wel alsof zijn stem
gesnoerd met een roes
als grafgift werd meegegeven
we gebruiken nu
omfloerst de woorden
we spreken van heengaan
en gelatenheid
ik zeg hij droomt
ik zie zijn lippen
nog bewegen
met ogen dicht
en als hij ontwaakt
zal alles anders zijn
er resten enkel nog
verdichte woorden
in mijn aardse tijd
misschien is dit wel heimwee
omdat ik heimelijk blijf vechten
om iets dat ik verloren heb?
---
een windekind noemt ze zichzelf haar gevleugelde woorden hebben draagkracht ze is bij tijden onstuimig bijtijds een zonnebriesje hierboven s…
een windekind noemt ze zichzelf
haar gevleugelde woorden
hebben draagkracht
ze is bij tijden onstuimig
bijtijds een zonnebriesje
hierboven staat dus de inleiding tot een gedicht!
***
ze roept tegen de wind in
en hartsgrondig haat ze
het verwaaide woord
dat zich tegen haar keert
zij had een bomenrij geplant
rechtop en fier de stammen
nog jong en groen
de aarde aangestampt
ze breken wel de wind
maar zelf niet, ze buigen
wel de woorden zachter
maar onverstaanbaar
haar taal is de hunne niet
zij fluisteren in de wind
hun eigen weerwoord
---
hij ligt op zijn zij verloren in een zetel en alles aan hem werd zacht gemaakt de klauwen de tanden zijn mond is klein met rode lippen zij h…
hij ligt op zijn zij
verloren in een zetel
en alles aan hem
werd zacht gemaakt
de klauwen de tanden
zijn mond is klein
met rode lippen
zij heeft met haar elfjeslach
hem nog vaarwel gezegd
en komt zeker nog wel terug
hij zegt me niets stomweg
ligt hij op zijn zij
zij praat honderduit met hem
's avonds in het grote bed
en hij vertelt haar dan
van de dagen op zijn zij
---
Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskrac…
Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskracht hebben dan het originele.
Inmiddels heb ik dus mijn verzameling al een beetje uitgebreid, het levert soms leuke combinaties op, waar ik bijtijden zelf versteld van sta.
Een woord waar ik zeker een patent op heb (zoek het maar op in google) is "tovertaling". De tovertaling is voor mij het symbool van de verbeelding, tovertaling is een gedicht, een betovering met woorden.
Onlangs heb ik het woordje "treurwilligen" gelanceerd, een treurwillige is sentimenteel, iemand die in zijn gevoelens graaft, daarom staat hij/zij ook aan de waterkant.
Een "watergraaf", iemand die tevergeefs in zijn verleden graaft, al zijn zekerheden glippen door zijn vingers.
zou het kunnen dat ik water-
graaf geworden ben
en mijn handen enkel graaien
naar een landverloren droom
---
"het" laat ons even stilstaan bij de dood het klinkt mij als een gebed waar geen adem meer in lachen barst geen zinnige getuigen blijven ro…
"het"
laat ons even
stilstaan bij de dood
het klinkt mij als een gebed
waar geen adem
meer in lachen barst
geen zinnige getuigen
blijven ronddwalen
geen geestigheid
alleen devoot
slechts stilte en bezinning
zonder haast
waar gisteren wordt herdacht
mijn leven lang en dat is kort
slechts cijfers blijven hangen
het wuivend riet
aan de waterrand
wordt grijs na een tijd
en sterft rotweg
het keert altijd
weer terug
zonder haast
---
verwacht van mij geen lofbetoog geen woorden geen waarderen daarvoor is mijn mond te droog de grote woorden blijven steken het gebeurt soms …
verwacht van mij geen lofbetoog
geen woorden geen waarderen
daarvoor is mijn mond te droog
de grote woorden blijven steken
het gebeurt soms
dat ik mijn hart ontbloot
maar nimmer doelbewust
het zwerft graag
tussen volle zinnen rond
maar altijd op zijn hoede
---
Af en toe bereiken mij verhalen van hartzeer en verscheurdheid dan voldoen gewone woorden als troost en medeleven niet meer dan zoek ik naar…
Af en toe bereiken mij verhalen
van hartzeer en verscheurdheid
dan voldoen gewone woorden
als troost en medeleven niet meer
dan zoek ik naar die ene zin
en rafel ik een schorre kreet
dierlijk en ruw met de tanden
op mekaar, ze breken af
de wolf huilt naar de maan
met holle klank verbeten
en mijn ziel begraaft zich
in zwarte koude aarde
maar alles wordt vroeg of laat
ook begraven, dat is het lot
de zin, het einde
het herhalen blijft
---
Misschien is dít wel heimwee dat ik nog heimelijk blijf vechten om iets dat al lang verloren is ik heb het met sluiers verhuld tot het einde…
Misschien is dít wel heimwee
dat ik nog heimelijk blijf vechten
om iets dat al lang verloren is
ik heb het met sluiers verhuld
tot het eindeloos verstikte
en het naamloos achterbleef
misschien moet ik wel eerst
de naam terug vinden
---
je rukte de wolken open tot aan de hemel toe de wolken weenden en de zon? die bleef nog even ze schreeuwde het gat weer dicht. ---
je rukte de wolken open
tot aan de hemel toe
de wolken weenden
en de zon?
die bleef nog even
ze schreeuwde
het gat weer dicht.
---
ik voel me als een waterschaatser die gladjes uitschuift op je zinnen maar enkel glimlachrimpels roert als een hommel met een bromtoon op ee…
ik voel me als een waterschaatser
die gladjes uitschuift op je zinnen
maar enkel glimlachrimpels roert
als een hommel met een bromtoon
op een kleine schommel in je buurt
wuif me toch niet achteloos weg
zo worden vleugels soms gekwetst
ik heb immers geen angel te verbergen
en mijn tong proeft je honingzoet
---
hij raast de straten af met de moto hij vreet kilometers en zijn hart op hij is ook razend verliefd op haar onvoorwaardelijk, hij heeft het …
hij raast de straten af met de moto
hij vreet kilometers en zijn hart op
hij is ook razend verliefd op haar
onvoorwaardelijk, hij heeft het mij
zo dikwijls al verteld
zij heeft zijn glimlach laten bloeien
het blonde haar weer strak gelegd
de zachtheid in zijn ogen opgewekt
zij heeft hem zo overtuigend gemaakt
meer dan zijn moeder kan bevroeden
want bij haar kwam hij
zo moeilijk uit de woorden
al gaat het soms zo onbeholpen
hij doet nu ook zijn zeg.
----
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer ra…
Op woensdag heb ik dus een voordracht gehouden samen met een paar vrienden, het publiek was spijtig genoeg niet zo talrijk, maar de sfeer raakte de hoogste toppen van vervoering. Men bleef om meer vragen, zodat we meer dan 2 uur poëzie konden brengen met tussendoor een pauze of twee.
Dit gedicht werd ook gebracht:
Mijn vader
Mijn vader is klein
van gestalte
en fel vermagerd
hij hapert af en toe
het grijze haar, dat hem nog rest
bedekt ternauwernood het fronsen
hij wekt de wrevel om hetgeen
hij was, zijn stiltes bij momenten
maar als we samen graven
in oude aarde, dan glanzen
ogenblikken soms en klinkt
zijn stem weer opgewekt
Mijn vader is groot
van hart
ondanks het vele falen
het hapert af en toe
hij heeft de stiltes
aan mij doorgegeven
hij wekt mijn wrevel op
---
een eiland?
maar dan moet ik de zee wegdenken
het zilver van de vissen en de meeuwen
zelfs het strand met gebleekte kokkels
en dode zeesterren die er achterbleven
maar het is er nooit stil genoeg
een bergtop?
waar de wind van alle kanten waait
en zelfs de kraaien komen paraderen
tot de kou alle warmte heeft vergeten
ik zou het er niet lang overleven
aan adem heb ik ook te kort
in mezelf?
de anderen kan ik immers buitensluiten
evenals mijn ogen en de oren dicht
ik kan mijn ongenaakbaarheid uitbuiten
en harde woorden hardhandig smijten
maar hoe lang hou ik dat wel vol?
