Een laatste oordeel

*

Mijn eerste zinnen
schreef ik ooit in spijkerschrift
op natte klei die hard werd
in de dageraad

ik telde graag
de bussels graan
de schapen en de balen wol
de tichels voor de huizen

ik schreef toen
streng en kerf na kerf
de trage dagen van de zon
het wassen van het water

ook beschreef ik
sierlijk avondrood
je lieve lusten toe
de hitte van mijn oven
in mijn laatste lied
op grijze klei

toen ik nog god was
en aanraakbaar

------

*

nog voel ik je laatste haverklap
het dichtslaan van de inkomdeur
het breken van je porseleinen
winkelwaar, de kristallen glazen

zelf zocht ik woedewoorden op
ze staan op punt om uit te barsten

mijn stem kraakt als een donderwolk
ze galmt door volle zalen

het stof kruipt in de hoeken weg
en tracht zich doof te houden

ik grauw de wolf, de grote beer
de draak om vuur te spuwen
de tijgerklauw, de leeuwenmaan
de moeder van de oorlog
zij is nu mijn vulkaan

woedend
braak ik wat geen woorden zijn
ik laat je trommelvliezen scheuren
en schroei daarna je oren dicht

---

*

zij woont in een appartementje
achter een dijk van een zee
de duinen zijn er wel versteend
en het gras is kortgenknipt
verdeeld in rechte vlakken
de stranden liggen er
verlaten bij

in de dagen van de zomer
komt de vloed vanuit
die stenen duinen
en ook vanop het land
ze blijft dan bruinen
op de vlakten
tuusen het schuim
en dode kwallen
op het zand

---

zij leest mijn dichtgeschreven zinnen
waarmee ik me soms heb klem geplet
vooral als ik weeral diep van binnen
teveel mezelf in de kijker heb gezet

zij krast dan ongenadig met een mes
haar strenge woorden in mijn lege bord
zodat ik opschrik en verbaasd de les
ter harte neem, terug nuchter wordt

en ik die dacht dat mooie woorden
overdadig en met klatergoud versierd
toch wat langer blijven hangen

maar,
 blijkbaar zijn ze te gewichtig
en is mijn potlood veel te zwart
en de grond waarop ze vallen
veel te zompig en te nat

---

hij graaft niet graag in zwarte aarde
teveel slib heeft er het land bezwaard
de klei is immers zwaar te keren
en wordt hard in het dagelijks licht

het is ochtend
en de snelweg is weer overvol
van stilte kan ik hier slechts dromen
maar zelfs in mijn slaap
hoor ik gegrom

ik zou de hemel kunnen vragen
om een ander tijdsbestek
maar dan moet ik achterlaten
wat ikzelf ooit heb verwekt

ik zou het vader kunnen vragen
die heeft die stilte nog gekend
in zijn allerjongste oorlogsjaren
maar hij werd toen niet verwend

---

Donderdag 12 mei 2005

78^ste poëzie-avond in de reeks

De Muzeval

met gastauteur

DIDI DE PARIS

de galeiboef van ’t kofschip

aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ

na afloop en pauze:

Vrij Poëzie Podium

Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)

Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid

Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)

Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)

..

“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.