Toen ik god was*
Mijn eerste zinnen
schreef ik ooit in spijkerschrift
op natte klei die hard werd
in de dageraad
ik telde graag
de bussels graan
de schapen en de balen wol
de tichels voor de huizen
ik schreef toen
streng en kerf na kerf
de trage dagen van de zon
het wassen van het water
ook beschreef ik
sierlijk avondrood
je lieve lusten toe
de hitte van mijn oven
in mijn laatste lied
op grijze klei
toen ik nog god was
en aanraakbaar
------
Woede woorden*
nog voel ik je laatste haverklap
het dichtslaan van de inkomdeur
het breken van je porseleinen
winkelwaar, de kristallen glazen
zelf zocht ik woedewoorden op
ze staan op punt om uit te barsten
mijn stem kraakt als een donderwolk
ze galmt door volle zalen
het stof kruipt in de hoeken weg
en tracht zich doof te houden
ik grauw de wolf, de grote beer
de draak om vuur te spuwen
de tijgerklauw, de leeuwenmaan
de moeder van de oorlog
zij is nu mijn vulkaan
woedend
braak ik wat geen woorden zijn
ik laat je trommelvliezen scheuren
en schroei daarna je oren dicht
---
grasduinen*
zij woont in een appartementje
achter een dijk van een zee
de duinen zijn er wel versteend
en het gras is kortgenknipt
verdeeld in rechte vlakken
de stranden liggen er
verlaten bij
in de dagen van de zomer
komt de vloed vanuit
die stenen duinen
en ook vanop het land
ze blijft dan bruinen
op de vlakten
tuusen het schuim
en dode kwallen
op het zand
---
de criticazij leest mijn dichtgeschreven zinnen
waarmee ik me soms heb klem geplet
vooral als ik weeral diep van binnen
teveel mezelf in de kijker heb gezet
zij krast dan ongenadig met een mes
haar strenge woorden in mijn lege bord
zodat ik opschrik en verbaasd de les
ter harte neem, terug nuchter wordt
en ik die dacht dat mooie woorden
overdadig en met klatergoud versierd
toch wat langer blijven hangen
maar,
blijkbaar zijn ze te gewichtig
en is mijn potlood veel te zwart
en de grond waarop ze vallen
veel te zompig en te nat
---
Het meisje met een bundelDe voordracht van gisterenklank met woordenbedenkingen
hij graaft niet graag in zwarte aarde
teveel slib heeft er het land bezwaard
de klei is immers zwaar te keren
en wordt hard in het dagelijks licht
het is ochtend
en de snelweg is weer overvol
van stilte kan ik hier slechts dromen
maar zelfs in mijn slaap
hoor ik gegrom
ik zou de hemel kunnen vragen
om een ander tijdsbestek
maar dan moet ik achterlaten
wat ikzelf ooit heb verwekt
ik zou het vader kunnen vragen
die heeft die stilte nog gekend
in zijn allerjongste oorlogsjaren
maar hij werd toen niet verwend
---
Morgen donderdag, ga ik weer voordragen op het vrij podium!Donderdag 12 mei 2005
78ste poëzie-avond in de reeks
De Muzeval
met gastauteur
DIDI DE PARIS
de galeiboef van ’t kofschip
aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ
na afloop en pauze:
Vrij Poëzie Podium
Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)
Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid
Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)
Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)
..
“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.
Het heengaan van mijn vaderWindekindDe beerwisselwoordenEeuwig afscheid"het"
laat ons even
stilstaan bij de dood
het klinkt mij als een gebed
waar geen adem
meer in lachen barst
geen zinnige getuigen
blijven ronddwalen
geen geestigheid
alleen devoot
slechts stilte en bezinning
zonder haast
waar gisteren wordt herdacht
mijn leven lang en dat is kort
slechts cijfers blijven hangen
het wuivend riet
aan de waterrand
wordt grijs na een tijd
en sterft rotweg
het keert altijd
weer terug
zonder haast
---
geen bloemen noch kransenHartverscheurendheimweetevergeefsweet je?mijn zoon en zijn lief